Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

ΠΟΙΟΣ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟ ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ;

    Σύμφωνα με το άρ. 3 ν.3213\2003, όπως αυτό αντικαταστάθηκε δια του ν. 4281/2014, η δήλωση "ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ" που υποχρεούνται να υποβάλλουν οι δικαστικοί και εισαγγελικοί λειτουργοί σύμφωνα με την περ. 1β του της παρ. 1 άρ. 1 του ιδίου νόμου, ελέγχεται  από την "Γ' Μονάδα Ελέγχου των Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης της Αρχής Καταπολέμησης της Νομιμοποίησης Εσόδων από Εγκληματικές Δραστηριότητες και της Χρηματοδότησης της Τρομοκρατίας και Ελέγχου των Δηλώσεων Περιουσιακής Κατάστασης. "
  Ωστόσο, οι Ενώσεις των δικαστών αντέδρασαν και προσέφυγαν στην Δικαιοσύνη. Ακολούθως, εκδόθηκε η υπ' αρ. 2649/2017 απόφαση της Ολομελείας του Συμβουλίου της Επικρατείας, η οποία έκρινε ότι το εν λόγω εδάφιο του  άρ.3 ν. 3213\2003  αντίκειται στις διατάξεις των άρ. 87 και 26 του Συντάγματος περί ανεξαρτησίας της Δικαιοσύνης και διάκρισης των εξουσιών με την αιτιολογία ότι, επειδή ο έλεγχος της περιουσιακής κατάστασης των δικαστών συνδέεται άμεσα με την εκπλήρωση του υπηρεσιακού τους καθήκοντος και συνεπώς πρέπει να διενεργείται με τρόπο που να διασφαλίζεται η συνταγματικώς κατοχυρωμένη ανεξαρτησία τους έναντι των οργάνων των δύο άλλων λειτουργιών, το επιφορτισμένο με τον έλεγχο όργανο πρέπει να συγκροτείται τουλάχιστον κατά πλειοψηφία από ανώτατους τακτικούς δικαστές μέλη των τριών ανωτάτων δικαστηρίων. 
   Επίσης, το ΣτΕ ασχολήθηκε και με το περιεχόμενο της ίδιας της  δήλωσης ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ κρίνοντας ότι η υπουργική απόφαση που καθιέρωνε υποχρεωτικό και όχι δειγματολογικό έλεγχο των δηλώσεων των ανώτατων δικαστών σε αντίθεση με τους λοιπούς δικαστές " αποτελεί μέσο απρόσφορο προς επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού." Ακόμη περαιτέρω κρίθηκε αντισυνταγματική και η πρόβλεψη του άρ. 2 του ως άνω νόμου στο σημείο που ορίζει ότι οι υπόχρεοι οφείλουν να συμπεριλαμβάνουν στην δήλωση ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ και τα μετρητά άνω των 15.000 ευρώ που φυλάσσονται εκτός πιστωτικών ιδρυμάτων ή εντός θυρίδων διότι αυτό αντίκειται στο άρ. 5 παρ. 1 (δικαίωμα ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας) , 9 παρ.1 (δικαίωμα προστασίας της ιδιωτικής ζωής) , 9Α (δικαίωμα προστασίας προσωπικών δεδομένων) καθώς και στην αρχή της αναλογικότητας.
    Είναι ωραίο πράγμα η ανεξαρτησία και ακόμη ευγενής ο αγώνας για την προστασία των συνταγματικών δικαιωμάτων της ελευθερίας, της ιδιωτικής ζωής και της προστασίας των προσωπικών δεδομένων.
  Κατόπιν της παραπάνω απόφασης του ΣτΕ θα μπορούσε να αναμένει κανείς ότι και οι άλλες δύο εξουσίες, η νομοθετική και η εκτελεστική, θα προσέφευγαν επικαλούμενες την ανεξαρτησία τους και θα ζητούσαν να ελέγχουν οι ίδιες έστω και κατά πλειοψηφία τις δηλώσεις ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ  των μελών τους. Αλλά δεν χρειάζεται: Αυτές έχουν φροντίσει να υπάρχει τέτοια ρύθμιση στον ίδιο τον ν. 3215/2003. Το έχουν ήδη νομοθετήσει.

Σημείωση: Στα Συντάγματα κάποιων κρατών , όπως της Γερμανίας, της Ιταλίας ή της Ισπανίας προβλέπεται ο θεσμός του Συνταγματικού Δικαστηρίου, τα μέλη του οποίου κατά πλειοψηφία δεν απαρτίζονται από τακτικούς δικαστές, αλλά από νομικούς (δικηγόρους, ή καθηγητές νομικών σχολών ) και ορίζονται με τρόπο που εγγυάται την ανεξαρτησία του. Αυτό το δικαστήριο είναι το μόνο αρμόδιο να κρίνει την συνταγματικότητα των νόμων. 
 Στην Ελλάδα, οποιαδήποτε πρόταση για ίδρυση ενός τέτοιου δικαστηρίου συναντά την λυσσαλέα αντίδραση ολόκληρου του πολιτικού συστήματος.  
    
   

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ INDEPENDENCIA ΤΗΣ ΚΑΤΑΛΩΝΙΑΣ

   Η Καταλωνία αποτελεί αυτόνομη Περιφέρεια της Ισπανίας, με έκταση 32.114 τ.χ και πληθυσμό περίπου 7.500.000 κατοίκων. Βρίσκεται στο βόρειο-ανατολικό άκρο της Ισπανίας και συνορεύει, βόρεια με την Γαλλία και την Ανδόρα, ανατολικά με την Μεσόγειο θάλασσα, δυτικά με την Περιφέρεια της Αραγώνα και νότια με την Μεσόγειο και τις Περιφέρειες της Αραγώνα και της Βαλένθια. Οι Καταλανοί θεωρούν ότι αποτελούν ιδιαίτερη εθνότητα και ομιλούν, εκτός της επίσημης ισπανικής (καστιλιανική), την καταλανική , η οποία είναι λατινογενής γλώσσα, στενά συνδεδεμένη με την προβηγκιακή και οξιτανική της νότιας Γαλλίας.
   Ιστορικά, η Καταλωνία υπήρξε ο προορισμός πολλών εθνοτήτων που διαμόρφωσαν την πορεία της και την ταυτότητα των κατοίκων της.
   Οι Έλληνες, οι οποίοι αποίκησαν την περιοχή περί το 600 π.Χ. ιδρύοντας τις πόλεις Εμπόριο (σημερινή Αμπούριας) και Ρόδαι (Ρόσας), άσκησαν σημαντική επιρροή στους αυτόχθονες Ίβηρες κατοίκους. 
 Οι Ίβηρες, ερχόμενοι σε επαφή με τους Έλληνες αποίκους, απέκτησαν πολιτικούς θεσμούς, διαμόρφωσαν γραπτή νομοθεσία και προόδευσαν στις τέχνες και στον πολιτισμό. Αλλά το 218 π.Χ αποβιβάστηκαν στο Εμπόριο οι Ρωμαίοι , οι οποίοι σταδιακά κατέκτησαν, όχι μόνο την Καταλωνία, αλλά ολόκληρη την σημερινή Ισπανία.
    Η ρωμαϊκή περίοδος υπήρξε περίοδος ευημερίας που διήρκεσε περίπου 6 αιώνες, μέχρι την έλευση των Βησιγότθων , η κυριαρχία των οποίων, αφού διεκόπη για μία μόνο πεντηκονταετία από τον στρατό του Ιουστινιανού το 554, καταλύθηκε οριστικά από τους Άραβες το 711.
    Οι Άραβες κατέκτησαν ολόκληρη την Ισπανία, εισέβαλαν στην Γαλλία αλλά κατόπιν ηττήθηκαν στο Πουατιέ το 732 και άρχισαν βαθμιαία να υποχωρούν, επιτρέποντας στον Καρλομάγνο της Γαλλίας να ανοίξει από το 785 έως το 811 την "διάβαση της Ισπανίας" από τα Πυρηναία έως τον Έβρο.      
    Μετά την ανάκτηση της ελευθερίας τους από τους Άραβες οι Καταλανοί φαίνεται ότι  επέλεξαν να πορεύονται στην ιστορία συνάπτοντας γάμους. Αλλά, ως γνωστόν πολλές φορές οι γάμοι καταλήγουν σε διάσταση και διαζύγιο.        
   Ο πρώτος γάμος συνήφθη το 1137 και είχε ως αποτέλεσμα την ένωση της  Καταλωνίας με την Αραγώνα. Τα συμφέροντα των Καταλανών κυριάρχησαν έως το 1410, αλλά κατόπιν, τα πράγματα άλλαξαν και υπήρξε αυξανόμενη δυσαρέσκεια, η οποία οδήγησε σε αποτυχημένη καταλανική εξέγερση εναντίον του Βασιλέα Ιωάννη Β΄ (1462-1472).
  Ο δεύτερος γάμος, ο οποίος συνήφθη το 1469 μεταξύ του βασιλέα της Αραγώνα Φερδινάρδου (υιού του Ιωάννη Β΄) και της Ισαβέλλα της Καστίλλης και  οδήγησε στην ένωση ολόκληρης της Ισπανίας,  πραγματοποιήθηκε υπό την προϋπόθεση ότι η κεντρική βασιλική εξουσία θα ήταν σημαντικά περιορισμένη έναντι των εξουσιών των τοπικών φεουδαρχών της Αραγωνίας και της Καταλωνίας. Μέσω του γάμου αυτού η Ισπανία κατέστη παγκόσμια δύναμη. Ο Φερδινάρδος ουδέποτε επιχείρησε να μεταβάλει την κατάσταση ενισχύοντας τις εξουσίες του στέμματος. Αλλά όταν μετά από δύο περίπου αιώνες η Καταλωνία αντιλήφθηκε ότι περιήλθε σε δευτερεύουσα θέση δεν δίστασε να διακηρύξει πάλι την ανεξαρτησία της μεταξύ 1640 και 1653 και επανεντάχθηκε μόνο μετά από εγγυήσεις για την αυτονομία της.
  Η καταλανική αυτονομία καταργήθηκε το 1716 και είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη νέου αυτονομιστικού κινήματος.
    Ο καταλανικός εθνικισμός υπήρξε ισχυρός και στις αρχές του 20ου αι. και είχε ως αποκορύφωμα την ανακήρυξη της Καταλανικής Δημοκρατίας το 1931. Αλλά ο Φράνκο κατήργησε την ανεξαρτησία της Καταλωνίας το 1938 και επέβαλε στην Ισπανία δικτατορία, η οποία διήρκεσε από το 1939 μέχρι το 1975.
  Ο τελευταίος γάμος της Καταλωνίας δεν ήταν στην κυριολεξία αλλά έμμεσος μέσω του Συντάγματος 1978, δια του οποίου εξασφάλισε καθεστώς αυτονομίας ως μία από τις αυτόνομες περιοχές της Ισπανίας. Το καθεστώς της αυτονομίας προβλέπει τοπική κυβέρνηση και κοινοβούλιο με εκτεταμένες εξουσίες σε 33 τομείς, καθώς και οικονομική ανεξαρτησία. Ωστόσο, ούτε οι εξουσίες αυτές φαίνεται ότι υπήρξαν αρκετές για να απαλύνουν για τους Καταλανούς το αίσθημα ότι αδικούνται από την κεντρική εξουσία .
   Το 2014 διενεργήθηκε στην Καταλωνία συμβουλευτικό δημοψήφισμα δια του οποίου το 80,8% των ψηφισάντων απεφάνθη ότι επιθυμεί την ίδρυση ανεξάρτητου καταλανικού κράτους και το 2017 προκηρύχθηκε αποφασιστικό δημοψήφισμα απόσχισης.
    Η κυβέρνηση της Ισπανίας προσέφυγε στο Συνταγματικό Δικαστήριο (το οποίο αποτελείται από 12 μέλη επιλεγόμενα, 4 από την βουλή (με πλειοψηφία 3/5), 4 από την Γερουσία (με πλειοψηφία 3/5), 2 από την κυβέρνηση και 2 από το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο. Το Συνταγματικό Δικαστήριο απαγόρευσε την διενέργεια του δημοψηφίσματος μέχρι να αποφανθεί οριστικά περί της συνταγματικότητάς του.
   Η κυβέρνηση του Ραχόι, αντλώντας θάρρος από την προσωρινή απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου επέλεξε να αντιμετωπίσει τους Καταλανούς με πυγμή. Συνελήφθησαν μέλη της διοόικησης, κατασχέθηκε εκλογικό υλικό , επεβλήθη οικονομική ασφυξία , εστάλησαν μεγάλες αστυνομικές δυνάμεις, κατελήφθησαν εκλογικά τμήματα, εκτοξεύθηκαν απειλές. Αλλά όλα αυτά μάλλον επέφεραν το αντίθετο αποτέλεσμα.
   Οι Καταλανοί απάντησαν: " Votarem"(θα ψηφίσουμε). Το δημοψήφισμα εξελίχθηκε σε θλιβερή μάχη με εκατοντάδες τραυματίες. Οι κάμερες δείχνουν την αστυνομία να σέρνει από τα μαλλιά γυναίκες και να χτυπάει ηλικιωμένους για να τους βγάλει από τα εκλογικά τμήματα και να τους εμποδίσει να ψηφίσουν. Η διεθνής κοινότητα ερωτάται βουβή και μουδιασμένη μέχρι που εκτείνεται το δικαίωμα της κεντρικής εξουσίας να εμποδίζει μία συνταγματικώς κατοχυρωμένη αυτόνομη περιοχή της χώρας να αποφασίζει την αυτοδιάθεσή της. 
  Ισπανική παράδοση του 16ου αι. αναφέρει ότι όταν ο βασιλιάς της Ισπανίας ερχόταν στην  Αραγώνα και στην Καταλωνία, ο ανώτατος δικαστής τον έστεφε γονυπετή  και δινόταν ο εξής όρκος: "Εμείς που είμαστε ίσοι με εσένα, ορκιζόμαστε σε εσένα που δεν είσαι καλύτερός μας ότι σε αποδεχόμαστε ως βασιλιά και ηγεμόνα μας , υπό τον όρο ότι αποδέχεσαι όλους τους νόμους και τις ελευθερίες μας, αλλά αν όχι, όχι (δηλαδή ούτε και εμείς σε δεχόμαστε!)". Είναι πολύ αμφίβολο εάν ο Μαριάνο Ραχόι, μπορεί να αντιληφθεί  την συμβολική δύναμη αυτής της παράδοσης.

(Κυριότερες πηγές: Πάπυρος Λαρούς  Μπριτάνικα, Βικιπέδια)