Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

   Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος μετέβη στην Κύπρο όπου στις 16-9-2018 μίλησε σε συνέδριο με τίτλο "Προεδρική Δημοκρατία vs Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία", το οποίο διοργανώθηκε από την Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας από κοινού με το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και την Δημοκρατία.    
 Μολονότι, το θέμα του συνεδρίου περιοριζόταν στην σύγκριση των πολιτευμάτων της Προεδρικής και της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, ο κ. Παυλόπουλος δεν περιορίστηκε σε αυτό, αλλά , αρχικώς, θεώρησε σκόπιμο να θέσει το δίλημμα "άμεση ή αντιπροσωπευτική δημοκρατία" . Στο δίλημμα αυτό ο Πρόεδρος δεν δίστασε να ταχθεί αναφανδόν υπέρ της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ισχυριζόμενος ότι "αν προηγουμένως διευκρίνισα ότι όταν σήμερα μιλάμε για πραγματική δημοκρατική διακυβέρνηση, έχουμε ως γενικό σημείο αναφοράς την Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, είναι διότι η γενικευμένη προσφυγή στους θεσμούς της Άμεσης Δημοκρατίας εμφανίζεται -χωρίς πειστικά επιχειρήματα απόδειξης του εναντίου- και παρωχημένη ιστορικώς αλλά και περιφανώς μειονεκτική σε σύγκριση με τα εμφανή πλεονεκτήματα της έμμεσης δημοκρατικής διακυβέρνησης." Αλλά το δίλημμα που έθεσε ο κ. Πρόεδρος είναι ήδη ιστορικά ξεπερασμένο διότι, τα περισσότερα πολιτισμένα κράτη του σύγχρονου κόσμου (λ.χ. Ελβετία, Ιταλία, Ισπανία, Δανία, Ιρλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Πολιτείες των ΗΠΑ), αντί να απορρίπτουν τους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας και να επιλέγουν την αγαπημένη του Προέδρου αμιγώς αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όπου οι αντιπρόσωποι εκλέγονται από τους πολίτες και κατόπιν κάνουν ότι θέλουν χωρίς να ελέγχονται από κανέναν, έχουν προ δεκαετιών οδηγηθεί σε συστήματα όπου συνυπάρχει το αντιπροσωπευτικό σύστημα με ισχυρούς θεσμούς άμεσης συμμετοχής των πολιτών. Τέτοιοι θεσμοί, οι οποίοι εφαρμόζονται ευρύτατα ,είναι τα δημοψηφίσματα, η ανάκληση αξιωματούχων και οι προτάσεις νόμων με λαϊκή πρωτοβουλία, ήτοι με συλλογή υπογραφών, τα υποχρεωτικά δημοψηφίσματα για κύρωση διεθνών συμβάσεων ή για αλλαγή του Συντάγματος, τα τοπικά δημοψηφίσματα (σε επίπεδο δήμου ή περιφέρειας) ή τα εσωκομματικά δημοψηφίσματα. Κρίθηκε δε ότι αυτοί οι θεσμοί έχουν ιδιαίτερη αξία, διότι βελτιώνουν και την ποιότητα του ίδιου του αντιπροσωπευτικού συστήματος, καθώς οι αντιπρόσωποι του λαού γνωρίζουν ότι δεν είναι ανεξέλεγκτοι, αλλά υπόκεινται στον διαρκή έλεγχο των πολιτών. Οι πολίτες δηλαδή έχουν την εξουσία , εάν οι αντιπρόσωποι παραβιάσουν την εντολή που τους έδωσαν , είτε να ακυρώσουν τις πράξεις τους (ακύρωση νόμου, μη επικύρωση συντάγματος ή διεθνούς συνθήκης), είτε να ανακαλέσουν τους ίδιους .          
  Περνώντας στο ζήτημα της σύγκρισης των πολιτευμάτων της Προεδρικής και της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, ο κ. Πρόεδρος, ευγενής προς τους οικοδεσπότες του που διέπονται από πολίτευμα Προεδρικής Δημοκρατίας, δήλωσε ότι δεν είναι σωστό να λάβει σαφή θέση ποιο πολίτευμα είναι καλύτερο. Υποστήριξε ωστόσο, ότι το πλεονέκτημα της Προεδρικής Δημοκρατίας είναι η κυβερνητική σταθερότητα, ενώ αντίστοιχα, πλεονέκτημα της προεδρευομένης αποτελεί η μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση, επειδή η κυβέρνηση πρέπει να διαθέτει την εμπιστοσύνη της Βουλής, υπονοώντας προφανώς ότι είναι πιο δημοκρατική η Προεδρευομένη σε σχέση με την Προεδρική Δημοκρατία. Αλλά και στο σημείο αυτό έκανε λάθος διότι, ναι μεν η Προεδρική Δημοκρατία εξασφαλίζει κυβερνητική σταθερότητα καθώς η Κυβέρνηση δεν εξαρτάται, όπως στο κοινοβουλευτικό σύστημα, από την εμπιστοσύνη της Βουλής και συνεπώς έχει σταθερή θητεία, αλλά, από την άλλη πλευρά, η Προεδρική δημοκρατία δεν υστερεί καθόλου σε δημοκρατική νομιμοποίηση σε σχέση με την Προεδρευομένη. Το αντίθετο μάλιστα  διότι, αντί της προβληματικής εξάρτησης από την εμπιστοσύνη της Βουλής που ενέχει και κινδύνους διαπλοκής, η κυβέρνηση διαθέτει  άμεση δημοκρατική νομιμοποίηση αφού ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας εκλέγεται απευθείας από τους πολίτες. Μάλιστα,  αυτή η διενέργεια χωριστών εκλογών για ανάδειξη Βουλής και Κυβέρνησης παρέχει στους πολίτες την ευκαιρία να επιλέξουν με διαφορετικά κριτήρια τα πρόσωπα που θεωρούν κατάλληλα για να νομοθετούν και τα πρόσωπα που που είναι ικανότερα να διοικούν το κράτος και δεν συγχέονται οι δύο εξουσίες όπως συμβαίνει με τις εκλογές στο πολίτευμα της προεδρευομένης δημοκρατίας, όπου ως γνωστόν ψηφίζουμε για ανάδειξη Βουλής με κριτήρια εκλογής κυβέρνησης.  
   Ο κ.Παυλόπουλος, πιστός στρατιώτης του ισχύοντος συντάγμαγματος, προειδοποίησε ότι ακόμη και η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας απευθείας από τους πολίτες και μάλιστα με ιδιαιτέρως ενισχυμένες αρμοδιότητες,"θα οδηγούσε, ενδεχομένως, σε μια συνταγματικώς προβληματική στροφή του Πολιτεύματος προς την κατεύθυνση της Προεδρικής Δημοκρατίας" , αλλά ούτε στο σημείο αυτό έχει δίκιο. Και τούτο, διότι η μετατροπή του πολιτεύματος από προεδρευομένη σε προεδρική δημοκρατία, δεν εξαρτάται από τον τρόπο εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά από το εάν χαρακτηρίζεται ρυθμιστής του πολιτεύματος (προεδρευομένη) ή επικεφαλής της κυβέρνησης (προεδρική δημοκρατία). 
  Διαβάζοντας τον λόγο του Προκόπη Παυλόπουλου στο συνέδριο της Κύπρου (www.parliament.cy) στάθηκα λίγο στο σημείο όπου, εκφράζοντας την αντίθεσή του στην επέκταση θεσμών άμεσης δημοκρατίας, ισχυρίστηκε αναφερόμενος στα δημοψηφίσματα ότι η διενέργειά τους πολλές φορές ,μπορεί να καταστεί επικίνδυνη για το δημόσιο συμφέρον, ή να τροφοδοτήσει ρεύματα υφέρποντος λαϊκισμού. Τότε θυμήθηκα τον ίδιο σε δύο φάσεις της πολιτικής του καριέρας: Στην 1η ως υπουργό προστασίας του πολίτη, την ημέρα των επεισοδίων για την ανθρωποκτονία Γρηγορόπουλου, να υποστηρίζει με φόντο τα καμένα μαγαζιά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ότι τα αστυνομικά όργανα δεν πρέπει να αντιδρούν "ακόμη και εάν προπηλακίζονται" και στην 2η, ως υπουργό εσωτερικών, να υπογράφει το γνωστό "Διάταγμα Παυλόπουλου" , με το οποίο μέσα σε μία ημέρα νομιμοποιήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδων συμβασιούχοι στο ελληνικό Δημόσιο.  
     

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ

   Αραβική Άνοιξη ονομάσθηκε το κύμα διαδηλώσεων και διαμαρτυριών, το οποίο ξέσπασε στην αραβική χερσόνησο, στην Μέση Ανατολή και στην Βόρειο Αφρική από το τέλος 2010 και κυρίως κατά τα έτη 2011 και 2012 εναντίον των τυραννικών καθεστώτων της περιοχής, με αίτημα τον εκδημοκρατισμό και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
  Οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους. Μαζικές εξεγέρσεις εκδηλώθηκαν στην Τυνησία, στην Αίγυπτο, στην Λιβύη, στην Υεμένη, στην Συρία και στο Μπαχρέιν και σφοδρές διαδηλώσεις στο Μαρόκο, στο Κουβέιτ, στον Λίβανο, στην Ιορδανία, στην Σαουδική Αραβία και στο Ομάν. Καθεστώτα καταλύθηκαν και πανίσχυροι δικτάτορες εξέπεσαν. Αλλά σήμερα, επτά έτη μετά, εάν κάποιος αναρωτηθεί τι απέγινε η Αραβική Άνοιξη, θα νομίσει ότι αποτεφρώθηκε στο καυτό, απάνθρωπο και πνιγηρό θέρος της Αραβίας.
   Βεβαίως, η Τυνησία κατόρθωσε να αποτινάξει την δικτατορία, να σωθεί από τον εμφύλιο πόλεμο και να οδηγηθεί στην πολιτική μετάβαση και στην θέσπιση νέου δημοκρατικού Συντάγματος, χάρη στην μεσολάβηση και στον ρόλο που διαδραμάτισε το βραβευμένο με Νόμπελ Ειρήνης το 2015 "Κουαρτέτο εθνικού διαλόγου", το οποίο αποτελείτο από την Γενική Εργατική Συνδικαλιστική Ένωση, τον Δικηγορικό Σύλλογο της χώρας, την Συνομοσπονδία Βιομηχάνων, Εμπόρων και Χειροτεχνών και την Λίγκα για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αλλά ουδείς άλλος ακολούθησε το παράδειγμά της.  
  Στις άλλες χώρες, οι διαδηλώσεις όπου δεν κατόρθωσαν να εξελιχθούν σε εξεγέρσεις  καταπνίγηκαν στο αίμα, ενώ οι εξεγέρσεις, όπου εξελίχθηκαν σε αληθινή επανάσταση, είτε οδήγησαν σε στρατιωτικό καθεστώς ανάλογο με το προηγούμενο, όπως στην Αίγυπτο, είτε σε καταστροφικούς εμφυλίους πολέμους με εκατομμύρια νεκρών και προσφύγων, όπως στην Λιβύη, στην Συρία και στην Υεμένη. 
  Στην Σαουδική Αραβία, απολυταρχικό, ολοκληρωτικό κράτος του νοτίου μέρους της αραβικής χερσονήσου, ευρισκόμενο σε οροπέδιο ύψους μέχρι και 3.000 μ. μέσα στην έρημο, χωρίς νερό, με μηδαμινές καλλιεργήσιμες εκτάσεις και πολύ πετρέλαιο, η Αραβική Άνοιξη καταπνίγηκε σχεδόν εν τη γενέσει της. Οι μονάρχες της Σαουδικής Αραβίας, αντί δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, φροντίζουν να χρηματοδοτούν την δημοκρατία στις ΗΠΑ μέσω των προεκλογικών εκστρατειών των υποψηφίων Προέδρων και αντί να δαπανούν για παιδεία, υγεία και κοινωνική πρόνοια , προτιμούν να αγοράζουν όπλα από τις Ηνωμένες Πολιτείες εξασφαλίζοντας έναν ισχυρό σύμμαχο και αδιαφορώντας εάν  ο αναλφαβητισμός είναι υψηλός και η παιδική θνησιμότητα αγγίζει ως ποσοστό το 50%.
   Το τελευταίο διάστημα η Σαουδική Αραβία είχε αποφασίσει να εμφανίσει προς τον έξω κόσμο την εικόνα μίας νέας "Άνοιξης" μέσω μεταρρυθμίσεων τις οποίες φαινόταν να προωθεί ο Πρίγκηπας Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν. Άρχισαν να επιτρέπονται οι διασκεδάσεις, το τραγούδι, η μουσική σε δημόσιους χώρους, η μόδα , ακόμη και η οδήγηση των γυναικών. Η Δύση έδειχνε ενθουσιασμένη.
  Αλλά προ ολίγων ημερών, υπό την φοβερή διεθνή κατακραυγή και καθώς έρχονταν στο φως ακλόνητα αποδεικτικά στοιχεία, το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, το οποίο προσφάτως εμφανιζόταν ως δήθεν υπέρμαχο προοδευτικών μεταρρυθμίσεων, μετά από παλινωδίες αναγκάσθηκε να παραδεχθεί ότι αξιωματούχοι του δολοφόνησαν τον αντικαθεστωτικό δημοσιογράφο Τζαμάλ Κασόγκι , εντός του Προξενείου της χώρας στην Κωνσταντινούπολη. Το καθεστώς ισχυρίζεται ότι ο Κασόγκι πέθανε κατά λάθος, πάνω σε πάλη για να μην συλληφθεί, αλλά η φρικτή αλήθεια είναι ότι τον συνέλαβαν όταν εισήλθε για να λάβει έγγραφα σχετικά με επικείμενο γάμο του και, κατόπιν αφού τον νάρκωσαν, τον διαμέλισαν ζωντανό και εξαφάνισαν τα κομμάτια του πτώματός του για να μην γίνουν αντιληπτά τα ίχνη του εγκλήματος.    
  Τώρα ο μεταρρυθμιστής Πρίγκηπας και το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας , που στην αρχή αρνούντο την δολοφονία και ισχυρίζονταν ότι ο Κασόγκι έφυγε κανονικά από το Προξενείο, προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι ο 59χρονος Κασόγκι πάλεψε με 15 πράκτορες και σκοτώθηκε πάνω στην πάλη. 
   Κανείς δεν τους πίστεψε, ούτε καν τόλμησε να πει ότι τους πιστεύει. Κανείς, εκτός από έναν: Τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.