Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου 2016

"ΑΝΔΡΕΣ ΓΑΡ ΠΟΛΙΣ" : ΤΟ ΔΙΔΑΓΜΑ ΤΟΥ ΙΤΑΛΙΚΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ

  Το αποτέλεσμα του ιταλικού συνταγματικού δημοψηφίσματος της 4ης Δεκεμβρίου 2016 απέδειξε ότι μόνο οι πολίτες και όχι ασφαλώς οι φέροντες τον τίτλο των αντιπροσώπων τους, μπορούν να προστατεύσουν την δημοκρατία.
 Η κυβέρνηση Ρέντσι κατέθεσε σχέδιο αναθεώρησης του Συντάγματος, το οποίο είχε στόχο την ενίσχυση της εκτελεστικής εξουσίας, την αποδυνάμωση της Γερουσίας και τον περιορισμό των πολιτικών δικαιωμάτων , τόσο ως προς την εκλογή της Γερουσίας όσο και ως προς την διενέργεια δημοψηφισμάτων και καταθέσεων προτάσεων νόμου με πρωτοβουλία πολιτών.  
 Το σχέδιο αναθεώρησης εγκρίθηκε από τους αντιπροσώπους του λαού, ήτοι της Βουλής και της Γερουσίας. Αλλά, σύμφωνα με το Σύνταγμα της Ιταλίας, δεν επετεύχθη η απαιτούμενη πλειοψηφία των  2/3 και ακολούθως το ζήτημα οδηγήθηκε σε δημοψήφισμα.
   Επί πολλούς μήνες, οργανώθηκε και εκτελέστηκε ένα απίστευτο εσωτερικό και διεθνές δίκτυο εκφοβισμού, προπαγάνδας και αποπροσανατολισμού των πολιτών με ψευδείς ειδήσεις ότι δήθεν, σε περίπτωση επικράτησης του " ΟΧΙ", θα καταρρεύσουν οι τράπεζες , τα χρηματιστήρια, το ευρώ, θα διαλυθεί η Ιταλία, ακόμη και η  ΕΕ. Επιπλέον, ο ίδιος ο Ρέντσι δήλωσε ότι εάν δεν γινόταν δεκτή η πρόταση αναθεώρησης θα παραιτείτο . Αλλά έχει αποδειχθεί ότι στην δημοκρατία ηττάται όποιος επιχειρεί να θέσει στον λαό  δίλημμα με το ερώτημα ή αυτός ή οι θεσμοί.
   Οι πολίτες της Ιταλίας έκαναν αυτό που δεν έκαναν οι αντιπρόσωποί τους. Απέρριψαν με ποσοστό 59,1% το σχέδιο αναθεώρησης Ρέντσι . Έτσι, διαφύλαξαν τους δημοκρατικούς θεσμούς και αναδείχθηκαν άξιοι της διάταξης του ιταλικού Συντάγματος που τους παρέχει το δικαίωμα να έχουν λόγο στην θέσπιση του Συντάγματος της χώρας τους.
    Οι πολίτες και όχι οι φέροντες των τίτλο των αντιπροσώπων προστάτευσαν την δημοκρατία στην Ιταλία. Το δικαίωμα συμμετοχής στην θέσπιση του Συντάγματος αποτελεί το πιο θεμελιώδες πολιτικό δικαίωμα. Χωρίς πολίτες και χωρίς πολιτικά δικαιώματα  δημοκρατία δεν υφίσταται. 
    "Άνδρες γαρ πόλις και ου τείχη , ουδέ νήες ανδρών κεναί." (Θουκιδίδης Η -77)
    
    

Παρασκευή, 2 Δεκεμβρίου 2016

ΤΟ ΙΤΑΛΙΚΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ


Την Κυριακή 4 Δεκεμβρίου 2016 οι Ιταλοί πολίτες καλούνται να αποφασίσουν εάν εγκρίνουν την πρόταση της κυβέρνησης Ρέντσι περί ριζικής αναθεώρησης του Συντάγματος, η οποία εισήχθη στην Γερουσία στις 8-4-2014, αλλά δεν έλαβε την απαιτούμενη πλειοψηφία 2/3 στις δύο βουλές, ήτοι την Γερουσία και την Βουλή .
Σύμφωνα με το άρ. 138 του ιταλικού Συντάγματος « οι νόμοι αναθεωρήσεως του Συντάγματος και άλλοι συνταγματικοί νόμοι ψηφίζονται από κάθε βουλή σε δύο διαδοχικές συνεδριάσεις που απέχουν μεταξύ τους τουλάχιστον τρεις μήνες και με απόλυτη πλειοψηφία των μελών κάθε βουλής, κατά την δεύτερη ψηφοφορία.
Οι ίδιοι νόμοι υποβάλλονται σε λαϊκό δημοψήφισμα όταν, μέσα σε τρεις μήνες από την δημοσίευσή τους το ζητήσει το 1/5 των μελών της μίας από τις βουλές ή 500.000 εκλογείς ή 5 Συμβούλια Περιοχών. Ο νόμος που υποβλήθηκε σε δημοψήφισμα δεν εκδίδεται εάν δεν εγκριθεί από την πλειοψηφία των εγκύρων ψηφοδελτίων.
 Δεν διενεργείται δημοψήφισμα εάν ο νόμος έχει ψηφιστεί, στην δεύτερη συζήτηση από κάθε βουλή με πλειοψηφία των 2/3  των μελών της.»
Η  πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος περιλαμβάνει ευρείες μεταρρυθμίσεις στους τομείς της Γερουσίας, ήτοι του ενός εκ των δύο νομοθετικών σωμάτων της χώρας, της κατανομής των αρμοδιοτήτων μεταξύ κεντρικού Κράτους και Περιοχών (Περιφερειών) αλλά και άλλες , μεταξύ των οποίων και οι μορφές άμεσης συμμετοχής των πολιτών μέσω δημοψηφισμάτων και κατάθεσης προτάσεων νόμου στην Βουλή.
Όσον αφορά την Γερουσία, η πρόταση επιχειρεί να περιορίσει, τόσο τον αριθμό των μελών και τον τρόπο εκλογής της Γερουσίας, όσο και τις αρμοδιότητές της. Συγκεκριμένα, αντί του αριθμού των 315 μελών οι οποίοι μέχρι σήμερα εκλέγονται με βάση τις Περιοχές, το σχέδιο αναθεώρησης περιλαμβάνει 100 γερουσιαστές, οι οποίοι μάλιστα δεν θα εκλέγονται από τους πολίτες (ούτε θα λαμβάνουν αμοιβή), αλλά θα επιλέγονται, οι 95 από τα Συμβούλια των Περιοχών και οι 5 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Εξάλλου, όσον αφορά τις αρμοδιότητες της Γερουσίας, το σχέδιο αναθεώρησης επιχειρεί να καταργήσει το ισχύον σύστημα σύμφωνα με το οποίο για την θέσπιση κάθε νόμου απαιτείται η συμφωνία Βουλής και Γερουσίας, περιορίζοντας τις νομοθετικές εξουσίες της Γερουσίας μόνο για νόμους που αφορούν την διοικητική υποδιαίρεση της χώρας σε Περιφέρειες, την συμμετοχή της Ιταλίας στην Ε.Ε., ζητήματα μειονοτήτων και δημοψηφίσματα ή άλλους θεσμούς άμεσης συμμετοχής των πολιτών . Επίσης, σύμφωνα με την πρόταση δεν θα απαιτείται πλέον η κυβέρνηση να έχει την εμπιστοσύνη της Γερουσίας , αλλά μόνο της Βουλής.
Όσον αφορά την σχέση κεντρικού κράτους και Περιοχών, σύμφωνα με το σχέδιο προτείνεται μεταξύ άλλων το κεντρικό κράτος να επεμβαίνει  στην τοπική νομοθεσία προκειμένου να προστατεύσει την δικαιϊκή ή οικονομική ενότητα της Ιταλίας, ή να προστατεύσει το εθνικό συμφέρον.
Σε ό,τι αφορά τις προτάσεις που αναφέρονται στα δημοψηφίσματα και άλλες μορφές άμεσης συμμετοχής των πολιτών, το σχέδιο προβλέπει την διενέργεια δημοψηφίσματος με συλλογή υπογραφών των πολιτών για κατάργηση νόμου εάν το ζητήσουν 800.000 πολίτες , αντί 500.000 που προβλέπει το ισχύον Σύνταγμα, ενώ αναλόγως επιχειρεί να περιορίσει και το δικαίωμα των πολιτών να προτείνουν νόμους στην βουλή, προτείνοντας το δικαίωμα αυτό να ασκείται με την συλλογή 150.000 υπογραφών αντί 50.000 σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, με πρόβλεψη ωστόσο ότι η βουλή υποχρεούται να συζητήσει την εν λόγω πρόταση νόμου.
Το συνταγματικό δημοψήφισμα της 4ης Δεκεμβρίου 2016 δεν είναι το μοναδικό στην Ιταλία. Είχε προηγηθεί το δημοψήφισμα του 2001, δια του οποίου οι πολίτες ενέκριναν με ποσοστό 64,2 % την πρόταση που προέβλεπε περισσότερες αρμοδιότητες στις Περιοχές σε θέματα γεωργίας, παιδείας, υγείας και φορολογίας και το δημοψήφισμα του 2006, δια του οποίου απορρίφθηκε με ποσοστό 61,3% η πρόταση της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι που προέβλεπε περισσότερες εξουσίες στον πρωθυπουργό, διευθετούσε τις αρμοδιότητες βουλής και Γερουσίας και απένειμε περισσότερες αρμοδιότητες στις περιοχές μεταξύ άλλων και σε ζητήματα δημοσίας τάξεως.
Η Ιταλία δεν είναι η μοναδική χώρα στην οποία προβλέπεται συνταγματικό δημοψήφισμα. Ανάλογες διαδικασίες προβλέπονται στα Συντάγματα της Ελβετίας, της Γαλλίας της Δανίας, της Πολωνίας, του Λουξεμβούργου και άλλων ευρωπαϊκών κρατών.
Στην Ελλάδα το άρ. 110 αναθέτει την αναθεώρηση του Συντάγματος στην αποκλειστική αρμοδιότητα της Βουλής, το δε πολιτικό σύστημα  κάνει πως δεν καταλαβαίνει τι συμβαίνει γύρω μας και επιχειρεί να κρατά αποκλεισμένους τους πολίτες από την θέσπιση του Συντάγματος της χώρας.
Αναδημοσίευση από www. neosyntagma.net

Τετάρτη, 16 Νοεμβρίου 2016

Η ΟΜΙΛΙΑ ΟΜΠΑΜΑ ΕΦΕΡΕ ΣΤΟ ΠΡΟΣΚΗΝΙΟ ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

  Οι Έλληνες είναι ασφαλώς ένας από τους πιο ανήσυχους λαούς στην ιστορία της ανθρωπότητας.
  Η περιέργειά τους και η τάση προς το νέο, την καινοτομία, τους έδωσε την ορμή 1.500 χρόνια π.Χ να ταξιδεύουν και να διασχίζουν με τα πλοία τους το Αιγαίο, την Μαύρη Θάλασσα και την Μεσόγειο μέχρι τις Ηράκλειες στήλες και τον Ατλαντικό Ωκεανό. Ήλθαν σε επαφή με άλλους λαούς, απέκτησαν γραπτή γλώσσα και δημιούργησαν πολιτισμό που βασίστηκε στην γνώση, στην ισχύ αλλά, ταυτόχρονα, ενστερνίστηκε ηθικές αξίες όπως η τιμή, η άμιλλα, η φιλοπατρία, η ευσέβεια, η φιλοξενία .
   Όταν ο Μυκηναϊκός πολιτισμός παρήκμασε και καταστράφηκε, οι Έλληνες τον διατήρησαν στις καρδιές τους χάρη στα τραγούδια των αοιδών και τις απαγγελίες των ραψωδών. Και, όταν αναγκάσθηκαν να μεταναστεύσουν και να ιδρύσουν αποικίες, ήταν ο Οδυσσέας εκείνος που, μέσα από δημοτικά τραγούδια και απαγγελίες , καθοδηγούσε τους τολμηρούς μετανάστες να αψηφούν τους κινδύνους και να μην φοβούνται πλέοντας προς το άγνωστο.
  Ο κόσμος γύρω από την Μεσόγειο και τον Εύξεινο Πόντο εξελληνίστηκε. Ταυτόχρονα οι Έλληνες απλοποίησαν την γραπτή γλώσσα, ώστε να είναι προσιτή σε όλους. Αλλά η πνευματική επανάσταση της απλοποίησης της γλώσσας έκανε πιο μαζική την γνώση και έτσι αμέσως αναπτύχθηκαν οι επιστήμες και -για πρώτη φορά- η φιλοσοφία,ήτοι η αναζήτηση της αλήθειας πέρα από τα φαινόμενα (το είναι αντί του φαίνεσθαι).
    Αλλά δεν σταμάτησαν εκεί. Μετά την επανάσταση της γλώσσας και το ενδιαφέρον για την αληθινή γνώση ακολούθησε πολιτική επανάσταση η οποία καθόρισε ανεξίτηλα το μέλλον ολόκληρης της ανθρωπότητας. Η αμφισβήτηση των καθεστώτων θεσμών και ο αγώνας για πολιτική χειραφέτηση οδήγησε για πρώτη φορά στην ιστορία στην θέσπιση ενός πολιτεύματος, σύμφωνα με το οποίο η πολιτική εξουσία δεν ανήκε σε έναν ή σε λίγους, αλλά στο σύνολο των πολιτών. Αυτό το πολίτευμα, στο οποίο η εξουσία ανήκει στον δήμο, ήτοι στους πολίτες, ονομάσθηκε από τους Έλληνες "Δημοκρατία". 
   Η γέννηση της δημοκρατίας ανέδειξε τον πολίτη στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής και δημιούργησε για πρώτη φορά έννοιες όπως δήμος, βουλή, λογοδοσία, κλήρωση, δοκιμασία, χειροτονία, ευθύνη.
    Η Δημοκρατία και ειδικά η Δημοκρατία των Αθηνών, οδήγησε σε νέα- πρωτοφανή - πολιτιστική άνθηση στις τέχνες, στις επιστήμες στην φιλοσοφία και στις ηθικές αξίες με επίκεντρο τον ανθρωπισμό. Επί έναν αιώνα ο ελληνικός κόσμος γεννούσε ιδέες, αρχές, αξίες , γνώσεις και έργα που ουδέποτε είχε γνωρίσει, ούτε έχει γνωρίσει μέχρι σήμερα, ο ανθρώπινος πολιτισμός. 
    Όταν ο ελληνισμός ενώθηκε μέσω του Μεγάλου Αλεξάνδρου, διέλυσε την Περσική Αυτοκρατορία  και έφθασε στα βάθη της Ασίας, τότε οι αξίες και η γνώση που είχε δημιουργηθεί μεταλαμπαδεύτηκαν στην Ανατολή. Και όταν αργότερα οι Ρωμαίοι κατέλαβαν την Ελλάδα , ο ίδιος πολιτισμός μεταλαμπαδεύτηκε και στον Δύση για να φθάσει στα πέρατα του γνωστού κόσμου.  
     Η μεταφορά της πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από την Ρώμη στο Βυζάντιο και ο σταδιακός χωρισμός του δυτικού από το ανατολικό κράτος, οδήγησε την Δύση στον Μεσαίωνα και χρειάστηκαν οι σταυροφορίες και η κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας για να συντελεστεί η Αναγέννηση μέσω της νέας επαφής με τον ελληνικό πολιτισμό. 
  Η Δύση, αφού αναγεννήθηκε μέσω της επανασύνδεσής της με τον ελληνικό πολιτισμό, χρησιμοποίησε τις πολιτικές παρακαταθήκες  της αρχαίας αθηναϊκής Δημοκρατίας για να επιζητήσει την πολιτική χειραφέτηση. Διανοούμενοι εμπνεύστηκαν από την αρχαία Δημοκρατία και μέσα από τον διαφωτισμό έγινε δυνατόν να κατοχυρωθούν πολιτικά δικαιώματα που ουδέποτε υπήρχαν. Έτσι, αν και δεν επετεύχθη ποτέ το θαύμα του αρχαίου πολιτεύματος, αναγνωρίστηκαν αρχές όπως η εκλογή των αρχόντων, η διάκριση των εξουσιών, η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και τα ανθρώπινα  δικαιώματα. 
    Η ελληνική επανάσταση του 1821 ,ο αγώνας και η θυσία για εθνική ανεξαρτησία ενέπνευσε εκ νέου την Δύση, πολίτες της οποίες στρατεύθηκαν ως φιλέλληνες, υπερασπιζόμενοι τις προαιώνιες αξίες του ελληνισμού. 
    Όταν αναγνωρίστηκε το νέο ελληνικό κράτος, ο κλασικισμός αντιπροσώπευε τις ίδιες αξίες.
  Στα ταραγμένα χρόνια των βαλκανικών πολέμων και του Ά Παγκοσμίου Πολέμου, η Ελλάδα αναζήτησε την Μεγάλη Ιδέα μέσω της εμπνευσμένης ηγεσίας του Ελευθερίου Βενιζέλου και αργότερα στα σκοτεινά χρόνια του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου προκάλεσε τον παγκόσμιο θαυμασμό υπερασπιζόμενη τις αξίες της ελευθερίας και της θυσίας για την πατρίδα.
   Η προσήλωση στις αξίες του ελληνισμού επιβεβαιώθηκε και πάλι μετά την νίκη κατά του ναζισμού και του φασισμού και την οικοδόμηση του νέου Δυτικού κόσμου. Το ελληνικό κράτος ουδέποτε ενδιαφέρθηκε για την ενίσχυση της δημοκρατίας με θεσμούς προερχόμενους από την αρχαία Αθήνα, ούτε καλλιέργησε, παρά μόνο υποκριτικά και μιμητικά, τις διαχρονικές αξίες του ελληνισμού. Αλλά άλλες χώρες ενίσχυσαν τις κλασσικές σπουδές ενώ κάποιες Δημοκρατίες έσπευσαν εμπνευσμένες από την αρχαία Αθήνα να υιοθετήσουν θεσμούς άμεσης συμμετοχής των πολιτών στην λήψη των αποφάσεων. Δημιουργήθηκαν νέες προσδοκίες Αλλά, όταν ηττήθηκε ο κομουνισμός , η παγκοσμιοποίηση, αντί να ενισχύσει περισσότερο τις αρχές της δημοκρατίας, της καλλιέργειας και του ανθρωπισμού, απειλεί να οδηγεί τις κοινωνίες σε νέο μεσαίωνα.
   "Πάντων χρημάτων μέτρον εστίν άνθρωπος" έλεγε ο Πρωταγόρας.
   Η σημερινή ιστορική τελευταία ομιλία του Προέδρου Ομπάμα στην Ευρώπη αφήνει ως μεγάλη παρακαταθήκη ότι φέρνει και πάλι στο προσκήνιο για όλους όσοι τις έχουν προδώσει, τις προαιώνιες αξίες του ελληνισμού.
        

Τετάρτη, 9 Νοεμβρίου 2016

Η ΕΚΛΟΓΗ ΤΡΑΜΠ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΝΕΙ ΤΗΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΑΠΕΧΘΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΙΣ ΕΛΙΤ

  Τα δυτικά συστήματα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας του 20ου αι. βασίστηκαν στην επαγγελία της οικονομικής ευημερίας των πολιτών μέσω του καπιταλισμού.
  Αλλά όταν νίκησαν τον φασισμό, τον ναζισμό και τον κομουνισμό, τότε ο αχόρταγος καπιταλισμός τα έστρεψε προς την παγκοσμιοποίηση.
  Η παγκοσμιοποίηση διενεργήθηκε έτσι ώστε επέτρεψε στο μεγάλο κεφάλαιο να εγκαταλείψει τις χώρες της δύσης και να εγκατασταθεί σε τρίτες χώρες, όπου μπορούσε να βρει πιο φθηνά εργατικά χέρια χωρίς να δεσμεύεται από εργατικά δικαιώματα. Έτσι, το κεφάλαιο αύξησε ακόμη περισσότερο τα κέρδη του, αλλά τα κράτη έχασαν φόρους και ,λόγω της ανεργίας που αναπόφευκτα αυξήθηκε, απώλεσαν ασφαλιστικές εισφορές και αναγκάσθηκαν να καταβάλλουν επιδόματα ανεργίας.  Εξαιτίας αυτής της παγκοσμιοποίησης τα κράτη χρεοκόπησαν και το βιοτικό επίπεδο της μεσαίας τάξης καταβαραθρώθηκε για να γίνουν οι πλούσιοι πλουσιότεροι. Οι φόροι αυξήθηκαν κατακόρυφα, αλλά οι πολιτικές και οικονομικές ελίτ δεν πληρώνουν ούτε φόρους δραπετεύοντας σε φορολογικούς παραδείσους που οι ίδιοι έχουν ανεχθεί ή δημιουργήσει. 
   Τώρα η μεσαία τάξη έχει κατανοήσει ότι το πολιτικό σύστημα δεν ευνοεί την ίδια αλλά τις πολιτικές και οικονομικές ελίτ .
   Όπως τα καθεστώτα πολιτικά συστήματα έστρεψαν την πλάτη στους πολίτες χάριν του κεφαλαίου και της άρχουσας πολιτικής τάξης, έτσι τώρα  και οι πολίτες παγκοσμίως στρέφονται ενάντια στα καθεστώτα πολιτικά συστήματα. 
   Σε όλο τον δυτικό κόσμο, από την Βρετανία του Brexit, στην Ιταλία του κινήματος των 5 αστέρων, στην Ισπανία των Podemos, στην Πορτογαλία του κομουνιστή Προέδρου, στην Γαλλία, στην Αυστρία και στην Γερμανία με την άνοδο της ακροδεξιάς και στην Ελλάδα με τον καταποντισμό του παλιού δικομματισμού, την άνοδο στην εξουσία του ΣΥΡΙΖΑ και την αύξηση της επιρροής της Χρυσής Αυγής αναπτύσσεται η λεγόμενη αντισυστημική ψήφος.
   Η εκλογή Τραμπ είναι η τελευταία πράξη μίας διαδικασίας αντίδρασης και αλλαγής. Μέχρι την επόμενη.  

Πέμπτη, 27 Οκτωβρίου 2016

Η ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΕΦΤΙΑΞΕ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΚΑΙ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ ΠΡΟΣΤΑΤΕΥΣΕ ΤΗΝ ΔΙΑΠΛΟΚΗ

   Με την συνταγματική αναθεώρηση του 2001 προστέθηκε το άρ. 101Α υπό τον τίτλο "ανεξάρτητες αρχές".Στην παρ. 2 του εν λόγω άρθρου ορίζεται ότι η επιλογή των προσώπων που στελεχώνουν τις ανεξάρτητες αρχές "γίνεται με απόφαση της διάσκεψης των Προέδρων της Βουλής και με επιδίωξη ομοφωνίας ή πάντως με την αυξημένη πλειοψηφία των τεσσάρων πέμπτων των μελών της." Επιπλέον, αναθεωρήθηκε και το άρ. 15 και δη η παρ. 2, όπου ορίστηκε μεταξύ άλλων ότι "η ραδιοφωνία και η τηλεόραση υπάγονται στον άμεσο έλεγχο του κράτους. Ο έλεγχος και η επιβολή διοικητικών κυρώσεων  υπάγονται στην αποκλειστική αρμοδιότητα του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που είναι ανεξάρτητη αρχή, όπως νόμος ορίζει" ενώ αμέσως κατωτέρω προβλέπεται ότι ο άμεσος έλεγχος του κράτους στο ραδιόφωνο και στην τηλεόραση "λαμβάνει και την μορφή καθεστώτος προηγούμενης άδειας".
   Οι εμπνευστές της συνταγματικής αναθεώρησης του 2001 διακήρυτταν ότι με τις παραπάνω διατάξεις ενίσχυαν το κράτος δικαίου κατά της διαπλοκής. Στην πραγματικότητα όμως έπραξαν ακριβώς το αντίθετο, αφού η απαίτηση πλειοψηφίας 4\5 για την συγκρότηση των ανεξάρτητων αρχών ουσιαστικά κατέστησε περίπου αδύνατη την συγκρότησή τους καθώς τα πολιτικά κόμματα δολίως την απέτρεπαν. Έτσι,αφού δεν μπορούσαν να ασκήσουν τα καθήκοντά τους, παρέλυσε κάθε δυνατότητα ελέγχου . Ειδικά στο πεδίο της τηλεόρασης, η απουσία νόμιμα συγκροτηθέντος Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης διευκόλυνε απολύτως την ανομία και την διαπλοκή. 
     Το καθεστώς ανομίας και διαπλοκής στην ιδιωτική τηλεόραση προϋπήρχε βεβαίως της αναθεώρησης του 2001, καθότι επικράτησε από την πρώτη στιγμή της λειτουργίας της το 1989, ενώ εννέα έτη αργότερα το άρ. 17 του νόμου. 2644/1998 θεώρησε νομίμως λειτουργούντες (μέχρι την έκδοση της απόφασης του Υπουργού Τύπου και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης με την οποία υποτίθεται ότι θα χορηγούντο άδειες λειτουργίας ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών) τους τηλεοπτικούς σταθμούς που λειτουργούσαν κατά την έναρξη ισχύος του και είχαν υποβάλει εμπροθέσμως αίτηση για χορήγηση άδειας λειτουργίας ιδιωτικού τηλεοπτικού σταθμού. Αλλά ο διαγωνισμός τον οποίο δήθεν ανέμενε ο ν. 2644/1998 ουδέποτε διενεργήθηκε και τα κανάλια συνέχισαν να λειτουργούν.   Μετά την αναθεώρηση του Συντάγματος του 2001 κατά την οποία, όπως προαναφέρθηκε, το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης απέκτησε την αποφασιστική αρμοδιότητα εκδόσεως των προκηρύξεων των διαδικασιών αδειοδοτήσεως ιδιωτικών ραδιοφωνικών και τηλεοπτικών σταθμών, θεσπίσθηκε ο ν. 3051/2002 σύμφωνα με το άρ. 19 του οποίου , αφού καταργήθηκαν οι διαδικασίες που προβλέπονταν από την προϊσχύσασα νομοθεσία (η οποία δεν είχε εφαρμοσθεί ποτέ) ορίστηκε και πάλι κατά τον προσφιλή τρόπο ότι   "Οι τηλεοπτικοί σταθμοί περιφερειακής και τοπικής εμβέλειας οι οποίοι, κατά την έναρξη της ισχύος του παρόντος νόμου, θεωρούνται ως νομίμως λειτουργούντες σύμφωνα με το άρθρο 17 παρ. 1 του Ν. 2644/1998, εξακολουθούν να θεωρούνται ως νομίμως λειτουργούντες μέχρι την πρώτη εφαρμογή του άρθρου 2 παρ. 1 του Ν. 2328/1995 με την έκδοση αδειών λειτουργίας για την αντίστοιχη γεωγραφική περιοχή." Επακολούθησε μεν η έκδοση του π.δ. 234/2003 «Όροι και προϋποθέσεις για τη χορήγηση αδειών ίδρυσης, εγκατάστασης και λειτουργίας τηλεοπτικών σταθμών ελεύθερης λήψης» καθώς και προκηρύξεις του Ε.Σ.Ρ. για την χορήγηση αδειών ιδρύσεως και λειτουργίας των τηλεοπτικών σταθμών εθνικής, περιφερειακής και τοπικής εμβέλειας. Αλλά τότε ήλθε το Συμβούλιο της Επικρατείας και με τις αποφάσεις 2502\2005, 2504\2005 και 2508/.2005 ακύρωσε διατάξεις του εν λόγω διατάγματος και των προκηρύξεων με αποτέλεσμα να παύσει στο ξεκίνημά της κάθε διαδικασία αδειοδότησης. Το 2006 θεσπίσθηκε ο ν. 3444/2006,  το άρθρο 15 παρ. 7 περ. β του οποίου όρισε ότι «Οι προκηρύξεις για τη χορήγηση τηλεοπτικών και ραδιοφωνικών αδειών θα εκδοθούν μέχρι τις 30.6.2006». Εν συνεχεία, με το άρθρο 9 παρ. 2 του ν. 3548/2007  παρετάθη η ως άνω προθεσμία μέχρι την 30.6.2007. Επακολούθησε η δημοσίευση του ν. 3592/2007 «Συγκέντρωση και αδειοδότηση επιχειρήσεων Μέσων Ενημέρωσης…» ο οποίος όρισε ότι «Ως [νομίμως] λειτουργούντες τηλεοπτικοί περιφερειακοί σταθμοί νοούνται εκείνοι που θεωρείται ότι λειτουργούν νομίμως, σύμφωνα. . .» με τις παρατεθείσες διατάξεις των ν. 2644/1998, 3051/2002 και 3444/2006 (άρθρο 5 παρ. 7) και ότι η ίδια ως άνω προθεσμία κινήσεως της διαδικασίας αδειοδοτήσεως «παρατείνεται . . . μέχρι την 31.10.2007» (άρθρο 20 παρ. 5). Με το άρ. δεύτερο ν. 3640\2008 η εν λόγω η θλιβερή παράταση της προθεσμίας ορίστηκε  μέχρι την 31.10.2008 και συνεχίστηκε, μέχρι την 30.6.2009 με το άρθρο 9 του ν. 3723/2008 , μέχρι την 31.12.2009 με το άρθρο 37 του ν. 3775/2009  και μέχρι την 31.12.2010 με το άρθρο 29 παρ. 4 του ν. 3838/2010 και μέχρι την 31.12.2011 με το άρθρο 49 παρ. 8 του ν. 3905/2010 .
   Το 2012 το Συμβούλιο της Επικρατείας, με την υπ' αρ. 238/2012 απόφασή του, έκρινε οι κυρώσεις που είχε τολμήσει να επιβάλει  σε τηλεοπτικό κανάλι ότι το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης είναι άκυρες διότι το ΕΣΡ δεν είχε συγκροτηθεί νόμιμα δεδομένου ότι είχε προ πολλού λήξει η θητεία των μελών του και δεν είχε ακόμη συγκροτηθεί νέο ΕΣΡ. 
   Το 2013 το Συμβούλιο της Επικρατείας έκρινε με την υπ' αρ. 996/2013 απόφασή του ότι "η παράταση του καθεστώτος λειτουργίας των ίδιων τηλεοπτικών σταθμών επ' αόριστον, εφ' όσον καταργήθηκαν οι διαγωνιστικές διαδικασίες χωρίς να προκηρυχθούν νέες και χωρίς να τάσσεται στη Διοίκηση εύλογη προθεσμία για τη χορήγηση αδειών, είναι αντίθετη με το Σύνταγμα. "
     Με την χθεσινή απόφασή του το ΣτΕ έκρινε ότι είναι αντισυνταγματική η ανάθεση της διαδικασίας χορήγησης αδειών λειτουργίας τηλεοπτικών σταθμών σε όργανο άλλο εκτός του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης. Αλλά  έχει προ πολλού λήξει η θητεία των μελών του και τα κόμματα δεν συμφωνούν στην συγκρότηση νέου ΕΣΡ . Συνεπώς, όπως έχει κρίνει το ΣτΕ με την προαναθερθείσα υπ' αρ. 238\2012 απόφασή του, Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης δεν υπάρχει .
    Εν τω μεταξύ τα κανάλια πανηγυρίζουν ότι με την χθεσινή απόφαση, η οποία έκρινε αντισυνταγματικό τον νόμο Παππά, τηρήθηκε το Σύνταγμα και η νομιμότητα, διότι θα συνεχίσουν να λειτουργούν ελεύθερα χωρίς καμία απολύτως άδεια, μολονότι και αυτό έχει κριθεί αντισυνταγματικό με την υπ'αρ. 996\2013 απόφαση του ΣτΕ. 
      Είναι όλοι παράνομοι , αυθαίρετοι και διαπλεκόμενοι, επικαλούνται δικαίως το Σύνταγμα και το ευγνωμονούν  διότι τους επιτρέπει να ζουν στην χώρα της ευκαιρίας.

Κυριακή, 16 Οκτωβρίου 2016

ΤΡΕΙΣ ΠΑΡΑΤΗΡΗΣΕΙΣ ΣΤΟ ΑΡΘΡΟ ΤΟΥ Κ. ΓΕΡΑΠΕΤΡΙΤΗ ΠΕΡΙ ΑΝΑΘΕΩΡΗΤΙΚΟΥ ΛΑΪΚΙΣΜΟΥ

 Σύμφωνα με άρθρο του αναπληρωτή καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου κ. Γεραπετρίτη , το οποίο δημοσιεύθηκε σήμερα 16-10-2016 στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ , σελ.20,  "ο ​​τρόπος με τον οποίο η κυβερνητική πλειοψηφία διαχειρίζεται το μείζον θέμα της συνταγματικής αναθεώρησης παραπέμπει σε δύο στοιχεία τα οποία συνδέονται μεταξύ τους αιτιωδώς: τον πρωτογενή και τον λαϊκό συνταγματισμό."
Όσον αφορά  τον " πρωτογενή συνταγματισμό " , ο συγγραφέας, αφού ορίζει έτσι την σκέψη ότι θα πρέπει, όχι μόνο να ασκηθεί αναθεωρητική λειτουργία αλλά συντακτική εξουσία,  υποστηρίζει κατόπιν  ότι η ρητορική περί συντακτικής συνέλευσης είναι αχρείαστη και επικίνδυνη. "Αχρείαστη, διότι το υφιστάμενο πλαίσιο αναθεώρησης δεν εμποδίζει σε κανένα επίπεδο μια ριζική και γενναία αναδιάταξη των θεσμών, η οποία θα αντιμετωπίζει με τρόπο πειστικό τις παθογένειες της μεταπολίτευσης, όπως ιδίως η έλλειψη θεσμικής κανονικότητας, οι πελατειακές δομές του κράτους, η έλλειψη θεσμικών αντιβάρων και η άναρχη ανάμειξη των λειτουργιών του κράτους, η προϊούσα επικράτηση του πλειοψηφικού κοινοβουλευτισμού, η στατική, αδρανής και ελεγχόμενη διοίκηση. Επικίνδυνη, διότι η περιφρόνηση της αυστηρότητας του Συντάγματος μπορεί να κομίζει συγκυριακά οφέλη αλλά ανοίγει τον ασκό της αυθαιρεσίας σε οποιαδήποτε μελλοντική πλειοψηφία, που μπορεί εν δυνάμει να οδηγήσει και στον ολοκληρωτισμό. Είναι δε η πρώτη φορά στην ελληνική συνταγματική ιστορία που σε περίοδο δημοκρατικής ομαλότητας γίνεται συζήτηση να τραπεί αντισυνταγματικά μια αναθεωρητική σε συντακτική συνέλευση.Το αντίθετο φαινόμενο, για λόγους ιστορικού συμβολισμού και συνέχειας του κράτους, εμφανίστηκε στις συνελεύσεις που οδήγησαν στα Συντάγματα του 1911 και του 1975, οι οποίες, αν και άσκησαν πρωτογενή συντακτική εξουσία, χαρακτηρίστηκαν, με επιμονή των Ελευθερίου Βενιζέλου και Κωνσταντίνου Καραμανλή αντιστοίχως, αναθεωρητικές."
   Όσον αφορά τον ¨λαϊκό συνταγματισμό" αυτός κατά τον συγγραφέα "συνδέεται με την προσπάθεια να διευρυνθεί η λαϊκή συμμετοχή στην αναθεωρητική διαδικασία."  Ακολούθως υποστηρίζει ότι "ο καθένας μπορεί να έχει άποψη για τον τρόπο με τον οποίο θα πρέπει να λειτουργεί η πολιτεία. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι με πρόσχημα αυτή τη συμμετοχή και την εξ αυτής επιδιωκόμενη λαϊκή νομιμοποίηση, η οποία την εποχή της δικτατορίας είχε εκφραστεί με διανεμόμενα μέσω του Τύπου κουπόνια συνταγματικών προτάσεων, μπορούν να καταργούνται τυπικές διαδικασίες. Στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία ο λαός ως συλλογικό υποκείμενο συμμετέχει στη διαμόρφωση της κρατικής βούλησης μέσω των εκλογών, αλλά δεν μπορεί να αναλαμβάνει αρμοδιότητες που κατά το Σύνταγμα ανατίθενται σε κρατικά όργανα. Διαφορετικά, θα καταλήγαμε σε μια δημοψηφισματική δημοκρατία η οποία θα υποκαθιστούσε το Σύνταγμα και θα είχε λόγο όχι μόνο για την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας, όπως ήδη συνέβη, αλλά και για κάθε δικαίωμα που αναγνωρίζεται ατομικά στους πολίτες."
      Επί των ανωτέρω επιχειρημάτων του κ. Γεραπετρίτη καταθέτω τις εξής παρατηρήσεις:
1. Ο συγγραφέας υποστηρίζει ότι " η ρητορική περί συντακτικής συνέλευσης είναι αχρείαστη, διότι το υφιστάμενο πλαίσιο αναθεώρησης δεν εμποδίζει σε κανένα επίπεδο μια ριζική και γενναία αναδιάταξη των θεσμών, η οποία θα αντιμετωπίζει με τρόπο πειστικό τις παθογένειες της μεταπολίτευσης." Αλλά οι πάντες γνωρίζουν ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει, διότι μία από τις μεγαλύτερες παθογένειες του πολιτικού συστήματος, ήτοι το ίδιο το πολίτευμα της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, το οποίο, αντί της διάκρισης, οδηγεί σε διαπλοκή των εξουσιών, απαγορεύεται να αλλάξει με απλή αναθεώρηση, διότι εμπίπτει στις μη αναθεωρητέες διατάξεις του άρ. 110 Σ.
2. Ο κ. Γεραπετρίτης υποστηρίζει ακόμη ότι η ρητορική περί συντακτικής συνέλευσης είναι και επικίνδυνη διότι "ανοίγει τον ασκό της αυθαιρεσίας σε οποιαδήποτε μελλοντική πλειοψηφία, που μπορεί εν δυνάμει να οδηγήσει και στον ολοκληρωτισμό. Είναι δε η πρώτη φορά στην ελληνική συνταγματική ιστορία που σε περίοδο δημοκρατικής ομαλότητας γίνεται συζήτηση να τραπεί αντισυνταγματικά μια αναθεωρητική σε συντακτική συνέλευση." Αλλά η επιστήμη του συνταγματικού δικαίου ασφαλώς και αναγνωρίζει ότι σε ορισμένες περιπτώσεις δικαιολογείται η σύγκληση συντακτικής και όχι αναθεωρητικής συνέλευσης. Δεν αντιλαμβάνομαι πώς ακριβώς ο συγγραφέας του άρθρου εννοεί την περίοδο δημοκρατικής ομαλότητας, αλλά το γεγονός ότι η χώρα έχει χρεοκοπήσει και έχει αναγκαστεί να παραχωρήσει στους δανειστές μέρος της εθνικής της κυριαρχίας, καθώς και η αδιαμφισβήτητη οικονομική καταστροφή μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας,όχι μόνο θα δικαιολογούσαν νομικά, αλλά θα επέβαλαν την σύγκληση συντακτικής συνέλευσης. Τα δε παραδείγματα περί 1911 και 1975 είναι οπωσδήποτε ατυχή, αφού και στις δύο περιπτώσεις δεν τηρήθηκε η προβλεπόμενη διαδικασία αναθεώρησης την οποία υπερασπίζεται  ο κ. Γεραπετρίτης, ενώ ειδικά στην περίπτωση του Συντάγματος του 1975 της αναθεώρησης του Συντάγματος προηγήθηκε  δημοψήφισμα με το οποίο καταργήθηκε το πολίτευμα της βασιλευομένης δημοκρατίας το οποίο δεν προβλεπόταν από το υπό αναθεώρηση Σύνταγμα του 1952!
3. Τέλος, όσον αφορά τα περί λαϊκού συνταγματισμού η άποψη ότι "στην αντιπροσωπευτική δημοκρατία ο λαός ως συλλογικό υποκείμενο συμμετέχει στη διαμόρφωση της κρατικής βούλησης μέσω των εκλογών, αλλά δεν μπορεί να αναλαμβάνει αρμοδιότητες που κατά το Σύνταγμα ανατίθενται σε κρατικά όργανα" ουδόλως λαμβάνει υπόψη ότι η συμμετοχή του λαού στην θέσπιση του Συντάγματός του δεν είναι κάτι αυτονόητο σε συντάγματα αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας αλλά, απεναντίας πλείστα Συντάγματα χωρών της Ευρώπης, όπως της Ελβετίας, της Ισπανίας, της Γαλλίας, της Δανίας , της Πολωνίας , του Λουξεμβούργου , της Αυστρίας και της Ιταλίας προβλέπουν αναθεώρηση με δημοψήφισμα. Ειδικά δε όσον αφορά την Ιταλία, εντυπωσιάζει το γεγονός ότι όλοι οι πολέμιοι της δημόσιας διαβούλευσης για το Σύνταγμα αποσιωπούν το γεγονός στις 5 Δεκεμβρίου πρόκειται να διεξαχθεί στην Ιταλία δημοψήφισμα για την αναθεώρηση του Συντάγματος το οποίο μάλιστα προκλήθηκε με πρωτοβουλία πολιτών- συλλογή υπογραφών.
     Εν κατακλείδι, νομίζω ότι η χώρα δεν κινδυνεύει από αναθεωρητικό λαϊκισμό, αλλά μάλλον από καθεστωτική τυπολατρία.

Πέμπτη, 13 Οκτωβρίου 2016

ΔΙΑΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ Ή ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΤΩΝ ΕΞΟΥΣΙΩΝ;

    Σύμφωνα με χθεσινά δημοσιεύματα του Τύπου, ο Γ.Γ, Δημοσίων Εσόδων απέστειλε εγκύκλιο προς τις Δ.Ο.Υ. με την οποία ζητεί να επανεκκαθαριστούν οι φορολογικές δηλώσεις της τελευταίας τριετίας όλων των εν ενεργεία δικαστών , καθώς και των συνταξιούχων δικαστών,  ώστε να ληφθεί υπόψη η φορολογική απαλλαγή του 25% των ακαθαρίστων αποδοχών τους και να φορολογηθούν μόνο για το υπόλοιπο 75%.
    Σύμφωνα με την εγκύκλιο αυτό θα συμβεί προκειμένου να συμμορφωθεί η διοίκηση με τις αριθ. 89/2013 και 6/2015 αποφάσεις  του λεγόμενου μισθοδικείου, δηλαδή του δικαστηρίου των άρ. 99 και 88 του Συντάγματος, αποτελούμενο από 4 ανώτατους δικαστές 3 καθηγητές νομικών σχολών των πανεπιστημίων της χώρας και 3 δικηγόρους  αρμόδιο να  κρίνει ζητήματα αποδοχών και συντάξεων  των δικαστών το οποίο επικαλούμενο την αρχή της διάκρισης των εξουσιών, την ισοτιμία των εξουσιών και την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης έκρινε ότι θα πρέπει να ισχύσουν και για τους δικαστές τα προνόμια των βουλευτών και επομένως ο οφειλόμενος φόρος εισοδήματος δικαστικών λειτουργών που προσέφυγαν θα πρέπει να υπολογιστεί μετά την αφαίρεση ποσοστού 25% από τις ακαθάριστες αποδοχές τους (εν ενεργεία και συντάξιμων), ενόψει της εξίσωσης της – φοροαπαλλασσόμενης κατά το 25% - βουλευτικής αποζημιώσεως προς τις αποδοχές των ανωτάτων δικαστικών λειτουργών.
 Με βάση τις παραπάνω αποφάσεις και επικαλούμενη το γεγονός ότι οι δικαστές άρχισαν  να υποβάλουν σωρηδόν προς τις υπηρεσίες του Υπουργείου Οικονομικών αιτήσεις να τύχουν της ίδιας φορολογικής μεταχείρισης με εκείνους που προσέφυγαν και που δικαιώθηκαν από το Μισθοδικείο κατά τα παραπάνω, η κυβέρνηση σπεύδει τώρα να τους ικανοποιήσει όλους έστω και εάν δεν είχαν προσφύγει στο δικαστήριο προκειμένου όπως αναφέρει η εγκύκλιος να αποφευχθεί άσκοπη επιβάρυνση των δικαστηρίων και ταλαιπωρία των πολιτών,
  Και άλλες φορές στο παρελθόν οι δικαστές επικαλούμενοι την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης επεδίωξαν μισθολογικά οφέλη. Αλλά και η πολιτική εξουσία επικαλείται την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης κατά το δοκούν. Ουδείς όμως επικαλέσθηκε την ανάγκη ανεξαρτησίας της δικαιοσύνης για να ζητήσει να αλλάξει η διάταξη του Συντάγματος σύμφωνα με την οποία η ηγεσία της δικαιοσύνης διορίζεται από το υπουργικό Συμβούλιο.  
Είναι ωραίο να επικαλείσαι αρχές όπως η διάκριση των εξουσιών και η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης για να   αποκτήσεις τα προνόμια των άλλων εξουσιών σε βάρος του λαού.