Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ

   Αραβική Άνοιξη ονομάσθηκε το κύμα διαδηλώσεων και διαμαρτυριών, το οποίο ξέσπασε στην αραβική χερσόνησο, στην Μέση Ανατολή και στην Βόρειο Αφρική από το τέλος 2010 και κυρίως κατά τα έτη 2011 και 2012 εναντίον των τυραννικών καθεστώτων της περιοχής, με αίτημα τον εκδημοκρατισμό και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
  Οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους. Μαζικές εξεγέρσεις εκδηλώθηκαν στην Τυνησία, στην Αίγυπτο, στην Λιβύη, στην Υεμένη, στην Συρία και στο Μπαχρέιν και σφοδρές διαδηλώσεις στο Μαρόκο, στο Κουβέιτ, στον Λίβανο, στην Ιορδανία, στην Σαουδική Αραβία και στο Ομάν. Καθεστώτα καταλύθηκαν και πανίσχυροι δικτάτορες εξέπεσαν. Αλλά σήμερα, επτά έτη μετά, εάν κάποιος αναρωτηθεί τι απέγινε η Αραβική Άνοιξη, θα νομίσει ότι αποτεφρώθηκε στο καυτό, απάνθρωπο και πνιγηρό θέρος της Αραβίας.
   Βεβαίως, η Τυνησία κατόρθωσε να αποτινάξει την δικτατορία, να σωθεί από τον εμφύλιο πόλεμο και να οδηγηθεί στην πολιτική μετάβαση και στην θέσπιση νέου δημοκρατικού Συντάγματος, χάρη στην μεσολάβηση και στον ρόλο που διαδραμάτισε το βραβευμένο με Νόμπελ Ειρήνης το 2015 "Κουαρτέτο εθνικού διαλόγου", το οποίο αποτελείτο από την Γενική Εργατική Συνδικαλιστική Ένωση, τον Δικηγορικό Σύλλογο της χώρας, την Συνομοσπονδία Βιομηχάνων, Εμπόρων και Χειροτεχνών και την Λίγκα για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αλλά ουδείς άλλος ακολούθησε το παράδειγμά της.  
  Στις άλλες χώρες, οι διαδηλώσεις όπου δεν κατόρθωσαν να εξελιχθούν σε εξεγέρσεις  καταπνίγηκαν στο αίμα, ενώ οι εξεγέρσεις, όπου εξελίχθηκαν σε αληθινή επανάσταση, είτε οδήγησαν σε στρατιωτικό καθεστώς ανάλογο με το προηγούμενο, όπως στην Αίγυπτο, είτε σε καταστροφικούς εμφυλίους πολέμους με εκατομμύρια νεκρών και προσφύγων, όπως στην Λιβύη, στην Συρία και στην Υεμένη. 
  Στην Σαουδική Αραβία, απολυταρχικό, ολοκληρωτικό κράτος του νοτίου μέρους της αραβικής χερσονήσου, ευρισκόμενο σε οροπέδιο ύψους μέχρι και 3.000 μ. μέσα στην έρημο, χωρίς νερό, με μηδαμινές καλλιεργήσιμες εκτάσεις και πολύ πετρέλαιο, η Αραβική Άνοιξη καταπνίγηκε σχεδόν εν τη γενέσει της. Οι μονάρχες της Σαουδικής Αραβίας, αντί δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, φροντίζουν να χρηματοδοτούν την δημοκρατία στις ΗΠΑ μέσω των προεκλογικών εκστρατειών των υποψηφίων Προέδρων και αντί να δαπανούν για παιδεία, υγεία και κοινωνική πρόνοια , προτιμούν αγοράζουν όπλα από τις Ηνωμένες Πολιτείες εξασφαλίζοντας έναν ισχυρό σύμμαχο και αδιαφορώντας εάν  ο αναλφαβητισμός είναι υψηλός και η παιδική θνησιμότητα να αγγίζει ως ποσοστό το 50%.
   Το τελευταίο διάστημα η Σαουδική Αραβία είχε αποφασίσει να εμφανίσει προς τον έξω κόσμο την εικόνα μίας νέας "Άνοιξης" μέσω μεταρρυθμίσεων της οποίας φαινόταν να προωθεί ο Πρίγκηπας Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν. Άρχισαν να επιτρέπονται οι διασκεδάσεις, το τραγούδι, η μουσική σε δημόσιους χώρους, η μόδα , ακόμη και η οδήγηση των γυναικών. Η Δύση έδειχνε ενθουσιασμένη.
  Αλλά προ ολίγων ημερών, υπό την φοβερή διεθνή κατακραυγή και καθώς έρχονταν στο φως ακλόνητα αποδεικτικά στοιχεία, το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, το οποίο προσφάτως εμφανιζόταν ως δήθεν υπέρμαχο προοδευτικών μεταρρυθμίσεων, μετά από παλινωδίες αναγκάσθηκε να παραδεχθεί ότι αξιωματούχοι του δολοφόνησαν τον αντικαθεστωτικό δημοσιογράφο Τζαμάλ Κασόγκι , εντός του Προξενείου της χώρας στην Κωνσταντινούπολη. Το καθεστώς ισχυρίζεται ότι ο Κασόγκι πέθανε κατά λάθος, πάνω σε πάλη για να μην συλληφθεί, αλλά η φρικτή αλήθεια είναι ότι τον συνέλαβαν όταν εισήλθε για να λάβει έγγραφα σχετικά με επικείμενο γάμο του και, κατόπιν αφού τον νάρκωσαν, τον διαμέλισαν ζωντανό και εξαφάνισαν τα κομμάτια του πτώματός του για να μην γίνουν αντιληπτά τα ίχνη του εγκλήματος.    
  Τώρα ο μεταρρυθμιστής Πρίγκηπας και το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας , που στην αρχή αρνούντο την δολοφονία και ισχυρίζονταν ότι ο Κασόγκι έφυγε κανονικά από το Προξενείο, προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι ο 59χρονος Κασόγκι πάλεψε με 15 πράκτορες και σκοτώθηκε πάνω στην πάλη. 
   Κανείς δεν τους πίστεψε, ούτε καν τόλμησε να πει ότι τους πιστεύει. Κανείς, εκτός από έναν: Τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.  



  

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ Ή ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΔ ΣΕ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ;

    Το 1974, η κυβέρνηση Καραμανλή η οποία ανέλαβε καθήκοντα μετά την πτώση της χούντας, με την στήριξη της ΝΔ και των λοιπών κομμάτων, στο πλαίσιο της αναθεώρησης του Συντάγματος 1952 προώθησε την προκήρυξη δημοψηφίσματος , προκειμένου οι πολίτες να αποφανθούν εάν επιθυμούν αβασίλευτη ή βασιλευομένη δημοκρατία, χωρίς να την ενοχλεί διόλου ότι το Σύνταγμα του 1952 απαγόρευε, τόσο την αλλαγή του πολιτεύματος της βασιλευομένης δημοκρατίας, όσο και την διενέργεια συνταγματικού δημοψηφίσματος. 
   Οι πολίτες προσήλθαν στις κάλπες και απέδειξαν το δημοκρατικό τους φρόνημα απορρίπτοντας την βασιλεία με ποσοστό 69,2%. Αλλά κατόπιν η κυβερνητική πλειοψηφία της ΝΔ τους έκανε στην άκρη και η βουλή, χωρίς να τους ρωτήσει, ψήφισε το σύνταγμα του 1975 και με πολύ θράσος συμπεριέλαβε σε αυτό μία ανάλογη διάταξη με εκείνη του συντάγματος του 1952 , η οποία απαγορεύει, τόσο την αλλαγή του πολιτεύματος , όσο και την διενέργεια συνταγματικού δημοψηφίσματος. 
   Έκτοτε παρήλθαν 43 έτη και διενεργήθηκαν 3 αναθεωρήσεις του Συντάγματος. Όλες οι αναθεωρήσεις ψηφίστηκαν σύμφωνα με την διαδικασία του άρ. 110  του Συντάγματος από την Βουλή και ερήμην του λαού αλλά καμία εξ αυτών δεν έγινε προς το συμφέρον της κοινωνίας. Η 1η αναθεώρηση, το 1986, έγινε για αφαιρέσει ο Ανδρέας Παπανδρέου κάθε αρμοδιότητα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να ελέγχει ο ίδιος ως απόλυτος μονάρχης το πολιτικό σύστημα, η 2η , το 2001 για να οχυρωθεί ακόμη περισσότερο το πολιτικό καθεστώς, το οποίο διαχειριζόταν τεράστια κονδύλια ενόψει της ευρωπαϊκής ενοποίησης και των ολυμπιακών αγώνων και να περιοριστεί ακόμη περισσότερο η πιθανότητα ελέγχου και λογοδοσίας και η 3η, άνευ ουσίας , το 2008, για να αποκλειστεί κάθε πιθανότητα συνταγματικής αλλαγής για την επόμενη πενταετία. 
 Τώρα που βρισκόμαστε ενώπιον μίας νέας αναθεώρησης  και έχουν γίνει πλέον σε όλους γνωστές οι άθλιες διατάξεις και ιδίως εκείνες περί ευθύνης υπουργών, ασυλιών , προνομίων  και ελέγχου της Δικαιοσύνης, η ΝΔ, αφενός αναζητεί τρόπο να δυναμιτίσει και να εμποδίσει την αναθεώρηση και , αφετέρου, και μόνο στο ενδεχόμενο διενέργειας ενός συνταγματικού δημοψηφίσματος έστω και συμβουλευτικού χαρακτήρα, ο Πρόεδρος και τα στελέχη του κόμματος ωρύονται και αντιδρούν δηλώνοντας ότι αυτό αντίκειται στο άρ. 110 του Συντάγματος και δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να παίξει παιχνίδια με το Σύνταγμα.  
     Η ΝΔ, η οποία το 1974 έκανε κουρελόχαρτο το Σύνταγμα του 1952 και το αναθεώρησε αντίθετα με την διαδικασία αναθεώρησής του , εμφανίζεται σήμερα προστάτης του Συντάγματος έναντι εκείνων των λαϊκιστών που επιδιώκουν να το παραβιάσουν. Η ηγεσία της μας λέει: " Εγώ δεν συναινώ σε συνταγματικό  δημοψήφισμα, όχι διότι είμαι κατά της δημοκρατίας , αλλά διότι αυτό δεν προβλέπεται από το άρ. 110 του Συντάγματος και είναι αδιαπραγμάτευτος κανόνας του κόμματός μου ο σεβασμός των θεσμών."   
    Είναι πολύ δύσκολο να πείσεις ότι κίνητρό σου είναι ο σεβασμός των θεσμών όταν ο ίδιος τους έχεις παραβιάσει κατά το δοκούν. Αλλά εάν πράγματι η ΝΔ δεν είναι ένα ολιγαρχικό κόμμα και πραγματικό της κίνητρο που την οδηγεί να αρνείται το Συνταγματικό Δημοψήφισμα δεν είναι η απέχθειά της προς τα δικαιώματα των πολιτών, αλλά  η ανάγκη τήρησης των νομικών κανόνων, ένας τρόπος υπάρχει να το αποδείξει: Να δηλώσει ρητά και απερίφραστα ότι μπορεί μεν να  αντίκειται τώρα σε συνταγματικό δημοψήφισμα επειδή κάτι τέτοιο απαγορεύεται από το άρ. 110 του Συντάγματος, προτείνει όμως ενόψει της επικείμενης αναθεώρησης την αλλαγή του άρ. 110, ώστε από δω και πέρα, αφενός να έχουν δικαίωμα οι πολίτες με συλλογή υπογραφών να ζητούν την αλλαγή του Συντάγματος και, αφετέρου, κάθε αναθεώρηση να κυρώνεται μόνο με δημοψήφισμα.
   Εάν δεν το πράξει, είναι προφανές ότι στόχος εκείνης και όλων όσων υποστηρίζουν ανάλογα επιχειρήματα δεν είναι η προστασία των θεσμών αλλά η διατήρηση του προνομίου τους να ασκούν πολιτική εξουσία εν ονόματι των πολιτών αλλά ερήμην τους και σε βάρος των συμφερόντων τους.   

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018

ΟΤΑΝ ΟΥΤΕ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΜΟΔΙΟΣ: Ο ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

  Ο Νόμος 3013/2002 περί πολιτικής προστασίας ισχυρίζεται στο άρ. 1 ότι αποβλέπει  "στην προστασία της ζωής , υγείας και περιουσίας των πολιτών από φυσικές (ταχείας ή βραδείας εξέλιξης) τεχνολογικές (συμπεριλαμβανομένων βιολογικών, χημικών και πυρηνικών συμβάντων) και λοιπές καταστροφές που προκαλούν καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης κατά την διάρκεια ειρηνικής περιόδου. " Αλλά ένας νόμος που έχει τέτοιου είδους φιλοδοξίες το ελάχιστο το οποίο πρέπει να διασφαλίζει είναι ότι στην κρίσιμη στιγμή της δράσης ενάντια σε φυσική καταστροφή δεν θα υπάρχουν αμφιβολίες  και θα προβλέπεται με  σαφήνεια ποιος είναι ο αρμόδιος -υπεύθυνος για τον  συντονισμό της .
  Εάν διάβαζε κάποιος μόνο το άρ. 5 και ιδίως την  παρ. 4γ του άρ. 5 του εν λόγω νόμου, θα ήταν μάλλον βέβαιος ότι αρμόδιο για τον συντονισμό είναι το λεγόμενο "κεντρικό συντονιστικό όργανο πολιτικής προστασίας" απαρτιζόμενο από τον Γενικό Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας , τον Γενικό Γραμματέα Δημοσίας Τάξης, τον Γενικό Γραμματέα Ενημέρωσης καιΕπικοινωνίας , τους Γενικούς Γραμματείς άλλων 9 ή και 10 Υπουργείων , τον Υπαρχηγό Γ.Ε.Ε.Θ.Α. τον Αρχηγό του Πυροσβεστικού Σώματος και τους Προέδρους Ε.Ν.Π.Ε. και Κ.Ε.Δ.Ε (ήτοι 15 ή 16  πρόσωπα) , καθώς ορίζεται ρητά ότι το όργανο αυτό "συντονίζει τη διάθεση του απαραίτητου ανθρώπινου δυναμικού , των μέσων , καθώς και το όλο έργο της αντιμετώπισης γενικών , περιφερειακών ή τοπικών μεγάλης έντασης καταστροφών." Μάλιστα στην παρ. 6 του ίδιου άρθρου προβλέπεται ότι κατά  την διάρκεια της εξέλιξης των καταστροφών το εν λόγω όργανο λειτουργεί σε όλη την διάρκεια του εικοσιτετραώρου. 
 Αλλά η αρχική βεβαιότητα μετά την ανάγνωση του άρ.5 αρχίζει να μετατρέπεται σε αμφιβολία με την ανάγνωση του αμέσως επόμενου άρθρου του νόμου, καθώς στο άρ. 6 παρ.2, όπως τροποποιήθηκε με τον ν. 4249/2014, προβλέπεται ότι  αρμόδιο όργανο για "να συντονίζει την συνεργασία κεντρικών, αποκεντρωμένων , περιφερειακών και τοπικών δημοσίων υπηρεσιών και φορέων στα θέματα πολιτικής προστασίας " είναι η λεγόμενη "Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας". Μάλιστα , στην παρ. 1 του ιδίου άρθρου, ορίζεται ότι η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας έχει ως αποστολή , μεταξύ άλλων "τον συντονισμό της δράσης ... για την αντιμετώπιση των φυσικών , τεχνολογικών και λοιπών καταστροφών ΄ή καταστάσεων ανάγκης" και , στο πλαίσιο αυτό, σε αυτήν υπάγεται το Πυροσβεστικό σώμα ως επιχειρησιακός της βραχίονας.
   Σαν να μην έφθαναν τα παραπάνω, η περαιτέρω ανάγνωση του νόμου επιτείνει την σύγχυση ακόμη περισσότερο, καθώς στην παρ. 1α του άρ.8 ορίζεται ότι αρμόδιο όργανο το οποίο "συντονίζει και κατευθύνει το έργο της πολιτικής προστασίας  για την πρόληψη, ετοιμότητα, αντιμετώπιση και αποκατάσταση κάθε μορφής καταστροφών"  δεν είναι ούτε το κεντρικό  συντονιστικό όργανο πολιτικής προστασίας , ούτε η  Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, αλλά, ένα τρίτο όργανο, ήτοι ατομικά ο Γενικός Γραμματέας Πολιτικής προστασίας!
  Όσοι νομίζουν ότι η επιπολαιότητα και η προχειρότητα του Έλληνα νομοθέτη σε έναν νόμο τόσο κρίσιμο για την προστασία της ίδιας της ανθρώπινης ζωής  δεν θα μπορούσε να έχει και άλλα στάδια πέραν των όσων αναφέρθηκαν μέχρι εδώ, δυστυχώς πλανώνται: Στο άρ. 10 ορίζεται ότι  την ευθύνη του συντονισμού και της επίβλεψης του έργου της πολιτικής προστασίας , πέραν του Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας έχουν επίσης οι Γενικοί Γραμματείς των Περιφερειών, οι Νομάρχες (σήμερα νομάρχες δεν υφίστανται), οι δήμαρχοι και οι Πρόεδροι των Κοινοτήτων (ούτε κοινότητες υφίστανται πλέον), ενώ στα άρ. 11 -13 προβλέπεται ότι εκτός των ανωτέρω , σε επίπεδο Περιφέρειας, Νομού (δεν υπάρχει πλέον νομός) και Δήμου συγκροτούνται αντίστοιχα "Διευθύνσεις Πολιτικής Προστασίας", "συντονιστικά νομαρχιακά όργανα" και "συντονιστικά τοπικά όργανα", τα οποία επίσης έχουν ως αρμοδιότητα τον συντονισμό των δράσεων για την αντιμετώπιση της καταστροφής σε περιφερειακό, νομαρχιακό ή τοπικό επίπεδο.
    Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να φανταστώ με ποιον ακριβώς τρόπο την ώρα της  φονικής πυρκαϊάς στον Νέο Βουτζά και στο Μάτι Αττικής το Κεντρικό Συντονιστικό Όργανο Πολιτικής Προστασίας, η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, ο Γενικός Γραμματέας Πολιτικής Προστασίας, η Περιφερειάρχης Αττικής, η Διεύθυνση Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Αττικής , ο τέως νομάρχης και νυν Αντιπεριφερειάρχης Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής , το Συντονιστικό της τέως Νομαρχίας και νυν Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής, οι Δήμαρχοι, Πεντέλης, Μαραθώνα και Ραφήνας και τα Τοπικά Συντονιστικά τους όργανα επιχείρησαν να αποφανθούν ποιος απ' όλους πρέπει να συντονίσει την δράση για την αντιμετώπιση της φυσικής καταστροφής και την προστασία της ζωής , της υγείας και της περιουσίας των πολιτών σύμφωνα με τις επιταγές του νόμου 3013/2002 . Πάντως , όσο όλοι αυτοί δεν μπορούσαν καν αποφασίσουν εάν είναι αρμόδιοι ή αναρμόδιοι, κάποιοι συνάνθρωποί τους έβρισκαν θάνατο ανήκουστο και φρικτό.
   Και προφανώς, εάν ποτέ ζητηθούν ευθύνες για την καταστροφή, όλοι οι παραπάνω θα επικαλεσθούν τον νόμο για να ισχυρισθούν ότι άλλοι ήταν αρμόδιοι.  
       

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΔΟΞΟΙ ΔΙΑΔΟΧΟΙ ΤΟΥΣ

" - Σεις θέλετε να κάμετε δικό σας το διαμέρισμα του Μοναστηριού και το Μοναστήρι επειδή βρίσκονται μερικά χωριά εκεί  που μιλούν την μακεδονική γλώσσα, που τη λέτε σεις βουλγαρική.
   - Μερικά χωριά! Μα όλα τα χωριά εκεί μιλούν βουλγαρικά!
   - Ας είναι και πολλά! θέλουν όμως ή δεν θέλουν να είναι Έλληνες; και αφού το θέλουν δεν ξέρω εάν η γλώσσα που μιλεί κανείς είναι αρκετή απόδειξη  του εθνισμού ενός λαού. Τη γλώσσα αυτή πρώτα - πρώτα  δεν τη μιλούν όλοι, αλλά μόνο μερικοί Μακεδόνες χωριάτες. Έπειτα εκείνοι που τη συνηθίζουν , τη μιλούν μόνο στο σπίτι και όχι στην αγορά, όπου μιλιούνται τα ελληνικά και τέλος η γλώσσα αυτή δεν είναι βουλγαρική αλλά ένα ανακάτωμα από σλαβικά και ελληνικά. ...  Λοιπόν εάν η Μακεδονία ήταν κατοικημένη από κάποιους πληθυσμούς, όποιους και να είναι, είτε ελληνικούς , είτε κινεζικούς, είτε άλλους , οι πληθυσμοί αυτοί, όταν ήλθαν οι Σλάβοι , ή χάθηκαν ολότελα, ή με τον καιρό ανακάτωσαν τη γλώσσα τους με τη σλαβική, γιατί έπρεπε να συνεννοηθούν με τους άγριους αυτούς που δεν μπορούσαν να μάθουν τα ελληνικά. Αλλά ξέρουμε πως δεν εχάθηκαν οι πληθυσμοί αυτοί. Λοιπόν μας απομένει η άλλη υπόθεση. ... Δεν μπορείτε να αρνηθείτε πως έχουμε μεγάλη επιρροή  στους πληθυσμούς που μιλούν μακεδονικά , όπως έχουμε μεγάλη επιρροή και σε κείνους που μιλούν τα κουτσοβλάχικα. Δε μέτρησα τις σταλαγματιές σλαβικό αίμα των Μακεδόνων χωρικών, όπως και στις δικές μου ίσως, αλλά βλέπω ένα πράμα , βλέπω ένα γεγονός ότι έχουμε τρισμέγιστη επιρροή στους πληθυσμούς αυτούς.
  - Όχι, στους χωριάτες που μιλούν τα μακεδονικά δεν έχετε επιρροή.  Νιώθουν πως είναι Βούλγαροι.
   -Αν δεν έχουμε επιρροή στους χωρικούς αυτούς , τότε γιατί πέσατε πάνω τους τόσο βαριά και τόσο άγρια; Γιατί τους σφάζετε αφού είναι δικοί σας και το ξέρουν;"  ( Ίων Δραγούμης, Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα, ειδική έκδοση για την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 2015, σελ.111-113).

    Ο Ίων Δραγούμης, διπλωμάτης , πολιτικός, συγγραφέας και διανοούμενος, υπήρξε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Ελλάδος των αρχών του 20ου αιώνα και , από την θέση του υποπρόξενου στο Μοναστήρι, ήταν εκείνος που οργάνωσε και συντόνισε τον Μακεδονικό Αγώνα. Έγραψε δε το βιβλίο "Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα" το 1907 προς τιμήν του γαμπρού του Παύλου Μελά , ο οποίος σκοτώθηκε το 1904 στην Σιάτιστα.
  Ο Μακεδονικός Αγώνας (1904-1908), ήτοι ο ανορθόδοξος πόλεμος των Ελλήνων εναντίον των Βουλγάρων εντός του εδάφους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπήρξε η απάντηση της Ελλάδος στην απόπειρα της Βουλγαρίας, μέσω προπαγάνδας, βίας και τρομοκρατίας, να θέσει υπό την επιρροή της τους πληθυσμούς της Μακεδονίας και να επιτύχει  κάποια στιγμή την  προσάρτησή της . 
    Για τον βαθύ γνώστη της ιστορίας,οραματιστή και εξωστρεφή Ίωνα Δραγούμη, οι πληθυσμοί της Μακεδονίας, ακόμη και εκείνοι που ομιλούσαν το ιδίωμα - μείγμα της σλαβικής με την ελληνική, δεν ήταν παρά Έλληνες στο αίμα και στο φρόνημα γηγενείς πληθυσμοί, οι οποίοι "ανακάτωσαν"την γλώσσα τους προκειμένου να μπορούν να συνεννοούνται με τους Σλάβους που ήλθαν στην περιοχή  μετά τον 6ο αιώνα. Όπως ρητά αναφέρει, η "μακεδονική γλώσσα",την οποία ομιλούσαν μερικοί "Μακεδόνες χωριάτες" μόνο  μέσα στο σπίτι τους  και όχι στην αγορά όπου ομιλούντο τα ελληνικά, δεν είναι βουλγαρική (άλλωστε η ίδια η ακραιφνής βουλγαρική χάθηκε και επικράτησε σλαβική γλώσσα), αλλά ένα ανακάτωμα από σλαβικά και ελληνικά. 
    Ο Δραγούμης γνώριζε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η γλώσσα δεν αποτελεί στοιχείο εθνότητας, ούτε ταυτίζεται με την ύπαρξη  κάποιου έθνους, γι' αυτό και δεν δίσταζε να αποκαλέσει μακεδονική την γλώσσα κάποιων χωριατών Μακεδόνων. 'Αλλωστε και οι ίδιοι ουδέποτε είχαν έστω διανοηθεί  να εκδηλώσουν οποιαδήποτε σκέψη ή επιθυμία να αποτελούν ξεχωριστό έθνος, αλλά θεωρούσαν τους εαυτούς τους Έλληνες και ομιλούσαν και την ελληνική γλώσσα, με αποτέλεσμα να διώκονται από τους Βουλγάρους.
   Κατά τους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 η Μακεδονία μοιράσθηκε μεταξύ Ελλάδος, Σερβίας και Βουλγαρίας και μετά τον ά Παγκόσμιο Πόλεμο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαλύθηκε. Ο Ίων Δραγούμης δολοφονήθηκε το 1920 από βενιζελικούς, μία ημέρα μετά την δολοφονική απόπειρα κατά του Βενιζέλου στην Λυών, ύστερα από τον θρίαμβο της Συνθήκης των Σεβρών. Ακολούθησε η εκλογική ήττα του Βενιζέλου, η επιστροφή του Κωνσταντίνου, η μικρασιατική καταστροφή, η εγκαθίδρυση της πρώτης αβασίλευτης ελληνικής δημοκρατίας , η παλινόρθωση της μοναρχίας , η δικτατορία του Μεταξά και ο β΄Παγκόσμιος Πόλεμος .
  Με το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου και την έναρξη του λεγόμενου ψυχρού πολέμου,το κομμουνιστικό κράτος της Γιουγκοσλαβίας, σε συνεργασία με κομμουνιστές της Ελλάδος επιχείρησαν να θέσουν σε εφαρμογή σχέδιο απόσχισης της ελληνικής Μακεδονίας και προσάρτησής της στην Γιουγκοσλαβία χρησιμοποιώντας την προπαγάνδα περί  δήθεν μακεδονικού έθνους. Η Γιουγκοσλαβία ονόμασε ένα από τα ομόσπονδα κρατίδιά της Μακεδονία και εξαπέλυε ελεεινή προπαγάνδα. Αλλά τελικώς , αντί να αποσπάσει έδαφος από την Ελλάδα, διαλύθηκε η ίδια στα εξ ων συνετέθη.
   Το πρώην ομόσπονδο κρατίδιο με το όνομα Μακεδονία επιχείρησε να αποτελέσει κράτος με το ίδιο όνομα, προϊόν συνωμοσίας για προσάρτηση εδάφους της Ελλάδος και, προκειμένου να διατηρήσει την εύθραυστη συνοχή των εθνοτήτων από τα οποία απαρτίζεται, συνέχισε την προπαγάνδα περί δήθεν μακεδονικού έθνους, το οποίο έφθασε στο σημείο να ταυτίσει με γελοίο τρόπο με την αρχαία ελληνική Μακεδονία του Φιλίππου, του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων τους. Η Ελλάδα, η οποία ουδόλως είχε αντιδράσει όταν η Γιουγκοσλαβία ίδρυσε το κρατίδιο της Μακεδονίας, αρνήθηκε αρχικώς να  αναγνωρίσει το κράτος με αυτό το όνομα, αλλά σύντομα άρχισε να συμβιβάζεται με την ιδέα μίας σύνθετης ονομασίας που θα περιελάμβανε  και τον όρο Μακεδονία.
   Με την συμφωνία των Πρεσπών μεταξύ Ελλάδος και ΠΓΔΜ συμφωνήθηκε να ονομαστεί το κράτος Βόρεια Μακεδονία και αναγνωρίστηκε ότι το εν λόγω κράτος δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία ελληνική Μακεδονία, υποχρεούμενο μάλιστα να αντικαταστήσει και την σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας που χρησιμοποιούσε για λόγους προπαγάνδας. Η Ελλάδα αναγνώρισε  ως ιθαγένεια του κράτους την Μακεδονική - Πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας και ως γλώσσα την μακεδονική, η οποία κατονομάζεται ως σλαβική γλώσσα.
     Η Συμφωνία των Πρεσπών προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις και στις δύο χώρες, στην μεν Ελλάδα, διότι η παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας έστω και ως συνθετικό θυμίζει σε όλους ότι το όνομα αυτό δεν τέθηκε τυχαία αλλά με σχέδιο την απόσχιση του εδάφους της Μακεδονίας, στους δε γείτονες διότι αναγκάσθηκαν να αποποιηθούν προπαγάνδες και ψεύδη επί των οποίων είχαν βασίσει την ύπαρξή τους επί δεκαετίες.  
     Τώρα υπάρχουν ακόμη δύο δρόμοι: 
  Ο πρώτος είναι ο δρόμος της ρήξης και της συνέχισης της εχθρότητος και της αισχρής προπαγάνδας. 
    Ο δεύτερος είναι ο δρόμος της ειλικρινούς συνεργασίας. Τώρα μάλιστα που καθαρίζει ο δρόμος από τις αυταπάτες και την προπαγάνδα, εάν Έλληνες και γείτονες διαβάσουν ξανά τον Ίωνα Δραγούμη, ίσως δώσουν την ευκαιρία σε πολλούς κατοίκους της γειτονικής χώρας να αναζητήσουν τις ρίζες τους απελευθερωμένοι από το γεγονός  ότι ομιλούν την λεγόμενη μακεδονική γλώσσα. Άλλωστε, μήπως ο πρώτος πρωθυπουργός της χώρας , ο Κίρο Γκλιγκόρωφ, δεν ήταν Έλληνας στην καταγωγή του από την Φλώρινα;  

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΛΙΒΕΡΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΗΣ

"...δίδωσι δ' ουκ εμ' αλλ' ομοιώσασ' εμοί
είδωλον έμπνουν ουρανού ξυνθεισ' άπο 
Πριάμου τυράννου παιδί. Και δοκεί μ' έχειν-
κενήν δόκησιν , ουκ έχων." 
("Στο παλικάρι του Πριάμου δεν έδωσε το σώμα μου
αλλά το είδωλό μου, ένα πλαστόν ομοίωμα από αέρα φρέσκο.
Μ' αυτό κοιμάται ο δύστυχος , αυτό χαϊδεύει και ζει με την 
ψευδαίσθηση πως με κρατά στην αγκαλιά του, ενώ κρατάει το
σύννεφο." )(Ευριπίδης , Ελένη, 33-36, μετ. Κ. Χ. Μύρης, εκδ. Πατάκη)


     Το δημοκρατικό πολίτευμα γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα και υπήρξε το εκπληκτικό αποτέλεσμα οραμάτων και σκληρών πολιτικών αγώνων εκατό και πλέον ετών που οδήγησαν σταδιακά την πόλη, από την εξουσία του βασιλέα ή των ολίγων, στην εξουσία των πολιτών. 
   Πρώτος νομοθέτης που έθεσε τα θεμέλια της δημοκρατίας στάθηκε ο Σόλων, ο οποίος εξελέγη Επώνυμος Άρχων το 594-593 π.Χ. , εν μέσω βίαιης και μεγάλης διάρκειας λαϊκής εξέγερσης, για να συμβιβάσει τα πράγματα  μεταξύ της άρχουσας τάξης και του λαού. Ο Σόλων προσπάθησε να βρει την χρυσή τομή: Απαγόρευσε τα δάνεια με εγγύηση το σώμα, κατήργησε τα ιδιωτικά και δημόσια χρέη ("σεισάχθεια") και εισήγαγε νέο πολίτευμα, παραχωρώντας για πρώτη φορά στους πιο φτωχούς τα αξιώματα να εκλέγονται δικαστές και να συμμετέχουν στην Εκκλησία του δήμου. Αλλά οι πολιτικές διακρίσεις με βάση την περιουσία συνέχισαν να υφίστανται και η μεγάλη μεταρρύθμιση του Σόλωνα δεν αρκούσε για να χαρακτηριστεί το πολίτευμα δημοκρατία. Αυτό επετεύχθη με την νομοθεσία του Κλεισθένη ( 508-507 π.Χ.) και επεκτάθηκε με την νομοθεσία του Εφιάλτη (462-461 π.Χ.).
    Τέσσερα ήταν τα χαρακτηριστικά της αθηναϊκής δημοκρατίας: (α) Η άμεση άσκηση εξουσίας από το σύνολο των πολιτών μέσω της συνέλευσης της "Εκκλησίας του Δήμου", η οποία ασκούσε κατ' αποκλειστικότητα την νομοθετική εξουσία και επιφύλασσε για την ίδια την άσκηση των ζωτικών τομέων της εκτελεστικής εξουσίας, τον εξοστρακισμό και ενίοτε την δικαστική εξουσία, (β) η συμμετοχή όλων των πολιτών στα δημόσια αξιώματα (βουλή δικαστήρια κλπ) όπου επιλέγονταν μέσω κλήρωσης, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (λ.χ. στρατηγοί), όπου προβλέπετο εκλογή, (γ) ο κανόνας ότι ουδείς πολίτης μπορεί να εκλεγεί στο ίδιο αξίωμα περισσότερες από μία φορά (εξαίρεση και πάλι οι στρατηγοί) και (δ) ο απόλυτος και χωρίς καμία εξαίρεση δημόσιος έλεγχος και λογοδοσία όλων όσοι ασκούσαν δημόσιο αξίωμα, πριν, κατά την διάρκεια και μετά την παρέλευση των καθηκόντων τους.
   Η δημοκρατία της Αθήνας, η οποία περισσότερο από κάθε άλλο πολίτευμα στην ανθρώπινη ιστορία έθεσε τον πολίτη στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, έλαμψε τον 5ο αι. και εξαιτίας του ανθρωποκεντρισμού της κατέστησε την Αθήνα, εκτός από παγκόσμια πολιτική και στρατιωτική δύναμη, κέντρο ενός πολιτισμού που όμοιό του δεν είδε ποτέ η ανθρωπότητα. Αλλά μετά την ήττα στον πελοποννησιακό πόλεμο η Αθήνα και η δημοκρατία της άρχισαν να παρακμάζουν. 
  Κατά την ελληνιστική περίοδο η αθηναϊκή δημοκρατία κατέστη περίπου νεκρό κέλυφος και εξαφανίστηκε οριστικά μετά την κατάκτηση των Ρωμαίων και την προσάρτηση της πόλης στην Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αλλά επέζησε στα συγγράμματα των μεγάλων Ελλήνων συγγραφέων και στις καρδιές των μελετητών και των διανοουμένων. Εκεί την ανακάλυψε η αναγέννηση και ο διαφωτισμός και, όταν ήλθε η ώρα των μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων, η δημοκρατία επανήλθε στο προσκήνιο ως όραμα για την πολιτική χειραφέτηση του ανθρώπου στον αγώνα υπέρ της πολιτικής ισότητας και κατά της καταπίεσης των πολλών από τους λίγους. Μπροστά στα αιτήματα των επαναστατών οι βασιλείς και οι φεουδάρχες, έκαναν ένα βήμα πίσω και δέχθηκαν τον κοινοβουλευτισμό.
  Πολλοί διανοητές έσπευσαν να  υποστηρίξουν ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι η σύγχρονη μορφή της δημοκρατίας. Ωστόσο, τα κοινοβουλευτικά πολιτεύματα, στα οποία η πολιτική εξουσία ασκείται δι' αντιπροσώπων, φέρουν κατ' όνομα μεν τον τίτλο της δημοκρατίας, αλλά ουδεμία σχέση έχουν με κανένα από τα τέσσερα κριτήρια της αληθινής δημοκρατίας, όπως την γνωρίσαμε στην αρχαία Αθήνα.
    Όπως στην τραγωδία του Ευριπίδη ο Πάρης εξαπατήθηκε από το είδωλο της Ελένης και νόμιζε ότι αγκάλιαζε το σώμα της, ενώ στην πραγματικότητα αγκάλιαζε ένα σύννεφο, έτσι και οι πολίτες παραπλανήθηκαν από τις διακηρύξεις των  δήθεν δημοκρατιών τους και αποκοιμήθηκαν νομίζοντας ότι αρκεί μία ψήφος κάθε τέσσερα χρόνια για να έχουν την πολιτική εξουσία ενώ στην πραγματικότητα  με την ίδια ψήφο είχαν παραχωρήσει την πολιτική εξουσία σε άλλους.
  Το πρόσφατο παράδειγμα της Ιταλίας, όπου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ενεργώντας για λογαριασμό οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας, κατόρθωσε να παρακάμψει με θράσος την ψήφο των πολιτών μη διορίζοντας καν την κυβέρνηση της αρεσκείας τους, ήταν αρκετό για να καταρριφθεί κάθε μύθος που επιχειρούσε να ταυτίσει τον κοινοβουλευτισμό με την Δημοκρατία.  
   Οι μάσκες πλέον έχουν πέσει και οι πολίτες αρχίζουν να κατανοούν ότι για να χαρακτηριστεί πράγματι ένα πολίτευμα δημοκρατία δεν έχουν καμία σημασία τα μεγάλα λόγια και οι διακηρύξεις. Όπως είπε και ο Περικλής στον επιτάφιο, δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο η εξουσία δεν βρίσκεται στα χέρια των λίγων αλλά των πολλών: " Και όνομα μεν δια το μη ες ολίγους αλλά ες πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται."  (Θουκιδίδης , Ιστορίαι, βιβλίο Β΄37.)
    Μέχρι να συμβεί αυτό, απλά δεν θεωρείται  δημοκρατία.

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ 25ΗΣ ΜΑΪΟΥ 2018

  Οι Ιρλανδοί δημιούργησαν κράτος με ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς και απολαμβάνουν πολιτικά δικαιώματα που οι περισσότεροι λαοί δεν διαθέτουν.
    Το 1937 επικύρωσαν το Σύνταγμά τους με δημοψήφισμα και έθεσαν διάταξη που επιβάλλει ότι για κάθε αναθεώρησή του είναι απαραίτητη η διενέργεια δημοψηφίσματος. Από τότε έχουν θεσπιστεί με δημοψηφίσματα 29 αναθεωρήσεις του ιρλανδικού Συντάγματος, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις οι πολίτες αρνήθηκαν με την ψήφο τους να επικυρώσουν αναθεώρηση του  Συντάγματος που πρότεινε το Κοινοβούλιο.
  Ομοίως, το 1972 αποφάσισαν οι ίδιοι με δημοψήφισμα την είσοδό τους στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Έκτοτε, κάθε συμμετοχή της χώρας στην αναθεώρηση των συνθηκών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που κατέληξε στην δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης τέθηκε στην κρίση των Ιρλανδών με δημοψήφισμα: Το 1987 ενέκριναν με ποσοστό 69,9% την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη, το 1992 αποδέχθηκαν με ποσοστό 69,1 % την συνθήκη του Μάαστριχτ, το 1998 απέρριψαν με ποσοστό 67,1% την συνθήκη του Άμστερνταμ , όπως και την συνθήκη της Νίκαιας με ποσοστό 57,1% το 2001 , για να την αποδεχθούν τελικά το 2002 με ποσοστό 62,9%, όπως και την συνθήκη της Λισσαβόνας, την οποία απέρριψαν αρχικώς το 2008 με ποσσοστό 53,4%, αλλά την επικύρωσαν το 2009 κατόπιν παροχής εγγυήσεων με ποσοστό 67,1%. 
  To 2012 το κοινοβούλιο της Ιρλανδίας ίδρυσε 100μελή επιτροπή ("Convention on the constitution") προκειμένου να καταθέσει εισηγήσεις για ζητήματα αναθεώρησης του Συντάγματος. Το εντυπωσιακό ήταν ότι η εν λόγω επιτροπή δεν ήταν δοτή, αλλά αποτελείτο κατά ποσοστό 66% (66) από πολίτες τυχαία επιλεγμένους ώστε να συνιστούν αντιπροσωπευτικό δείγμα της κοινωνίας , και μόνο κατά 34%  από 33 μέλη εκλεγέντα από το Κοινοβούλιο και την Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας και έναν ανεξάρτητο Πρόεδρο.  Η επιτροπή υπέβαλε εισηγήσεις για ζητήματα όπως η αλλαγή της εκλογικής διαδικασίας, η παροχή δικαιώματος  ψήφου από το 16 έτος της ηλικίας, η τροποποίηση της απαιτούμενης ηλικίας για υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές, η κατάργηση του άρθρου περί βλασφημίας, η καθιέρωση του γάμου μεταξύ προσώπων ιδίου φύλου και η αναβάθμιση του ρόλου της γυναίκας στην πολιτική και , αφού επ' αυτών τοποθετήθηκε η κυβέρνηση, το 2015 με απόφαση του κοινοβουλίου διενεργήθηκε συνταγματικό δημοψήφισμα το οποίο αποφάσισε την αλλαγή του Συντάγματος για δύο  από τα ζητήματα: Την μείωση της απαιτούμενης ηλικίας για εκλογή στην θέση του Προέδρου από το 35ο στο 21ο έτος της ηλικίας και την απαγόρευση κάθε περιορισμού για την τέλεση γάμου προσώπων με βάση το φύλο.
    Το 2016 το κοινοβούλιο προχώρησε ακόμη περισσότερο: Δημιούργησε μία νέα επιτροπή, αλλά αυτή την φορά, το σύνολο των μελών της (πλην της προέδρου, η οποία είναι ανώτατη δικαστής εκλεγείσα από το Κοινοβούλιο) είναι απλοί πολίτες επιλεγμένοι  με τυχαίο - αντιπροσωπευτικό τρόπο και δεν συμμετέχουν σε αυτήν καθόλου μέλη του Κοινοβουλίου. Στην εν λόγω επιτροπή , η οποία ονομάσθηκε  "Συνέλευση των πολιτών" ("Citizens Assembly"), εδόθη η αρμοδιότητα να καταθέσει εισηγήσεις ιδίως για τα εξής ζητήματα (καθώς και  για ο,τιδήποτε  άλλο έκρινε σκόπιμο):
   1. Την 8η τροποποίηση του Συντάγματος του 1983 δια της οποίας ορίστηκε ότι η γεγενημένη ζωή έχει ίση αξία με την ζωή του εμβρύου με αποτέλεσμα να μην επιτρέπεται η άμβλωση.
   2. Τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες του υπό γήρανση πληθυσμού ("challenges and opportunities of an ageing population") .
   3. Το ζήτημα καθιέρωσης σταθερής θητείας του κοινοβουλίου ("fixed term parliaments").
   4. Την διαδικασία διενέργειας των δημοψηφισμάτων.
  5. Τον τρόπο με τον οποίο η χώρα θα καταστεί πρωτοπόρος στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.
  Η Επιτροπή, παρά το γεγονός ότι αντικαταστάθηκαν με τον ίδιο τρόπο 53 από τα μέλη της , τα οποία αποχώρησαν για διάφορους λόγους κατά την διάρκεια της διαδικασίας, εργάσθηκε με μεθοδικό τρόπο. Άκουσε ειδικούς, δέχθηκε προτάσεις, συνεδρίασε με δημοκρατική ορθολογικότητα καταγράφοντας όλες τις συνεδριάσεις τόσο εγγράφως όσο και σε βίντεο προσιτά στο youtube και ήδη έχει καταθέσει στο Κοινοβούλιο λεπτομερείς εισηγήσεις για τα περισσότερα από τα ζητήματα. (Για τον τρόπο και την υποδειγματική λειτουργία της Επιτροπής βλ. www.citizensassembly.ie/en .)
   Το ζήτημα της 8ης τροποποίησης (Eighth Amendment) υπήρξε το πρώτο ζήτημα που απασχόλησε την Επιτροπή σε 5 τριήμερες συνεδριάσεις. Επ' αυτού η επιτροπή εισηγήθηκε την αναθεώρηση του σχετικού άρ. 40.3.3, ώστε να παρασχεθεί η δυνατότητα στην Βουλή να θεσπίσει με νόμο την νομιμοποίηση των αμβλώσεων. Με βάση αυτή την εισήγηση διενεργήθηκε το δημοψήφισμα της 25ης Μαϊου 2018 δια του οποίου οι πολίτες ενέκριναν την πρόταση αναθεώρησης κατά ποσοστό 66,4%.
    Το ζήτημα των αμβλώσεων ταλαιπώρησε επί δεκαετίες την καθολική Ιρλανδία, αλλά ο Guardian έγραψε ότι μεγαλύτερη σημασία και από συγκεκριμένο ζήτημα έχει η πρωτοποριακή δημοκρατική διαδικασία που ακολουθήθηκε. Πράγματι, τέτοιου τύπου κληρωτή βούλή , όπως  η Citizens Assembly της Ιρλανδίας, είχε να δει η ανθρωπότητα από την Βουλή των Πεντακοσίων της αρχαίας Αθήνας.
  Τα ελληνικά μμε από την δική τους πλευρά ασχολήθηκαν ελάχιστα και  μόνο με το δημοψήφισμα περί των αμβλώσεων, αποσιωπώντας εντελώς την δημοκρατική διαδικασία που ακολουθήθηκε. Είναι γνωστή η απέχθειά τους προς ο,τιδήποτε σχετίζεται με την διεύρυνση της δημοκρατίας και των πολιτικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα και στον κόσμο ολόκληρο.

      

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ- ΜΕΡΟΣ 3o: 10 ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

    Στο 1ο και στο 2ο μέρος της  τριλογίας ανάδειξης των σοβαρών ζητημάτων του οπισθοδρομικού Συντάγματος της Ελλάδος παρουσιάσθηκαν δέκα απαράδεκτες διατάξεις οι οποίες χρήζουν ριζικής αναμόρφωσης και δέκα κραυγαλέες ελλείψεις του .  Η τριλογία ολοκληρώνεται με την ανάδειξη δέκα προβληματικών ρυθμίσεων που εμπεριέχονται στο ισχύον Σύνταγμα και αποτελούν , ή δύνανται να αποτελέσουν αιτίες δεινών:
     1. Ο τρόπος συγκρότησης των ανεξάρτητων αρχών: Το άρ. 101Α  του Συντάγματος ορίζει ότι η επιλογή των προσώπων που στελεχώνουν τις ανεξάρτητες αρχές γίνεται από την διάσκεψη των προέδρων της Βουλής, με αυξημένη πλειοψηφία των 4/5 των μελών της. Η απαίτηση τόσο μεγάλης πλειοψηφίας οδήγησε ουσιαστικά σε αδυναμία συγκρότησης ανεξάρτητων αρχών επειδή δεν συμφωνούσαν τα πολιτικά κόμματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αδυναμία συγκρότησης του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που είχε ως αποτέλεσμα να λειτουργούν τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί ανεξέλεγκτα, δίχως άδεια λειτουργίας, χωρίς να καταβάλλουν ούτε ένα ευρώ για τις κρατικές συχνότητες και κατά παράβαση του νόμου. Τα στελέχη των ανεξάρτητων αρχών πρέπει να επιλέγονται με κλήρωση μεταξύ των προσώπων που διαθέτουν τα προσόντα που ορίζει ο νόμος.
     2. Η διαδικασία προαγωγών και μεταθέσεων των δικαστών: Το Σύνταγμα, στο άρ. 90, το οποίο αναφέρεται στην σταδιοδρομία των δικαστών, δεν ορίζει ότι οι προαγωγές και οι μεταθέσεις τους πρέπει να γίνονται με συγκεκριμένα αξιοκρατικά κριτήρια. Η παράλειψη αυτή αφήνει τους δικαστές εκτεθειμένους σε πιέσεις που σχετίζονται με μη προαγωγή ή δυσμενή μετάθεση οι οποίες απειλούν την ανεξαρτησία τους. Το Σύνταγμα οφείλει να προστατέψει πραγματικά την ανεξαρτησία των δικαστών και τούτο μπορεί να συμβεί μόνο εάν αισθάνονται ότι η μεν προαγωγή τους θα βασίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια, η δε μετάθεσή τους θα διενεργείται  κατ' αρχήν μόνο κατόπιν δικής τους αιτήσεως, όπως συμβαίνει στην Ιταλία, όπου ισχύει το αμετάθετο των δικαστών.   
    3. Το άρ. 89 περί ασυμβίβαστου των δικαστών:Το άρ. 89 Σ ορίζει αρχικώς ότι απαγορεύεται στους δικαστικούς λειτουργούς να παρέχουν άλλη μισθωτή εργασία, ή να ασκούν άλλο επάγγελμα (παρ.1), στην συνέχεια όμως επιτρέπει να μετέχουν σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές ή σε συμβούλια ή επιτροπές πειθαρχικού ή ελεγκτικού χαρακτήρα (παρ.3).Αυτή η διάταξη αφήνει περιθώρια για σχέσεις διαπλοκής μεταξύ δικαστικής και νομοθετικής ή εκτελεστικής εξουσίας με αντάλλαγμα τοποθετήσεις στις εν λόγω επιτροπές έναντι ισχυρών  οικονομικών απολαβών. Είναι προτιμότερη μία ρητή διάταξη η οποία να ορίζει ότι οι δικαστικοί λειτουργοί απαγορεύεται να παρέχουν οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία και να μετέχουν σε οποιαδήποτε επιτροπή που θα συστήνεται από την βουλή ή από την διοίκηση.
  4. Η αποδυνάμωση του θεσμού των ενόρκων:  Οι ένορκοι, δηλαδή οι λαϊκοί δικαστές, αποτελούν θεσμό με ιδιαίτερη εφαρμογή κυρίως στις ΗΠΑ και σε χώρες του αγγλοσαξωνικού δικαίου. Το γεγονός ότι οι ένορκοι επιλέγονται με κλήρωση και δεν είναι γνωστοί παρά λίγο πριν την δίκη αποδυναμώνει την πιθανότητα διαπλοκής τους με παράγοντες της δίκης και ενισχύει την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Το ελληνικό Σύνταγμα υποβαθμίζει τον θεσμό των ενόρκων καθώς προβλέπει στο άρ. 97, όχι αμιγή ορκωτά, αλλά μικτά ορκωτά δικαστήρια αποτελούμενα από ενόρκους και τακτικούς δικαστές και μόνο για την εκδίκαση κακουργημάτων. Η αοριστία και οι ελλείψεις της συγκεκριμένης διάταξης παρείχαν την ευκαιρία στην νομοθεσία να υποβαθμίσει ακόμη περισσότερο τον ρόλο των ενόρκων, περιορίζοντας την συμμετοχή τους σε λίγα κακουργήματα και χωρίς αμοιβή. Απαιτείται αναβάθμιση του θεσμού με την πρόβλεψη αμιγώς ορκωτών δικαστηρίων, τα οποία θα δικάζουν συγκεκριμένες κατηγορίες εγκλημάτων  και την θέσπιση αμοιβής ανάλογης των δικαστών για την συμμετοχή σε αυτά προκειμένου ο πολίτης να έχει κίνητρο να συμμετέχει.
    5. Συνταγματική απαγόρευση αξιοποίησης παρανόμως αποκτηθέντων αποδεικτικών μέσων: Το άρ. 19 παρ. 3 του Συντάγματος ορίζει ότι απαγορεύεται η χρήση αποδεικτικών μέσων που έχουν αποκτηθεί κατά παράβαση των διατάξεων των άρ. 19 , 9 και 9Α που προστατεύουν το απόρρητο της επικοινωνίας, την ιδιωτική ζωή και τα λεγόμενα προσωπικά δεδομένα. Χάρη σε αυτή την απαγόρευση δεν είναι δυνατή η αξιοποίηση σε δικαστήριο της λεγόμενης λίστας Λαγκάρντ και άλλων λιστών.
    6. Το άρ. 28 παρ.3: Το Σύνταγμα ορίζει ότι με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών η Ελλάδα μπορεί "να αποφασίζει περιορισμούς στην εθνικής της κυριαρχία, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και τον όρο της αμοιβαιότητας."Με βάση αυτή την διάταξη και χωρίς να το αποφασίσουν οι πολίτες , η βουλή, με πλειοψηφία μόλις 151 βουλευτών, μπορεί να αποφασίσει περιορισμούς στην εθνική κυριαρχία της χώρας. Οι όροι που θέτει το άρ. 28 παρ.3 δεν αρκούν για να καταστήσουν ανεκτή την εν λόγω διάταξη, δεδομένου μάλιστα ότι την συνδρομή τους την αποφασίζει και πάλι η βουλή. Οι περιορισμοί της εθνικής κυριαρχίας θα πρέπει να αποφασίζονται μόνο από τους πολίτες με δημοψήφισμα. 
   7. 'Αρ. 28 παρ.2: Ομοίως και η διάταξη του άρ.28 παρ.2 η οποία παρέχει το δικαίωμα στην βουλή , με πλειοψηφία 3/5, να παραχωρήσει σε διεθνείς οργανισμούς (λ.χ. Ε.Ε) αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα δεν μπορεί να είναι ανεκτή χωρίς επικύρωση της απόφασης από τους πολίτες, όπως συμβαίνει σε πλείστες άλλες χώρες που έθεσαν τις συνθήκες της Ε.Ε στην κρίση των πολιτών τους με δημοψήφισμα.
    8. Η "επιφύλαξη του νόμου": Σε δεκάδες περιπτώσεις το Σύνταγμα, χρησιμοποιώντας την φράση "όπως νόμος ορίζει" ή κάτι ανάλογο, είτε εναποθέτει την προστασία κάποιου δικαιώματος στην βούληση του νομοθέτη, είτε προβλέπει ότι θα ισχύσει μία διάταξη μόνο από την στιγμή που θα εκδοθεί ο νόμος που θα την προσδιορίζει. Με αυτό τον τρόπο, σε πολλές περιπτώσεις τίθεται σε αχρησία η συνταγματική διάταξη ή παραλύει η προστασία του δικαιώματος.
   9. Η έλλειψη προστασίας των κοινών αγαθών: Το Σύνταγμα δεν αναγνωρίζει ότι ορισμένα αγαθά (όπως το νερό) είναι κοινά με αποτέλεσμα να τίθεται υπό αμφισβήτηση ο δημόσιος χαρακτήρας τους και να απειλούνται με ιδιωτικοποίηση.  
  10. Η ίδια η έννοια του πολίτη: Το Σύνταγμα στο άρ. 4 παρ.3 δεν ορίζει τα προσόντα που πρέπει να  διαθέτει κάποιο πρόσωπο για να θεωρείται πολίτης της χώρας , ούτε καν θέτει τις αδιαμφισβήτητες  προϋποθέσεις. Τα αφήνει όλα στην αυθαιρεσία του κοινού νομοθέτη.