Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

ΜΕΘΟΔΕΥΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ ΤΟΥ "ΟΧΙ" ΜΕ ΕΟΡΤΑΣΜΟ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΣΗΣ ΤΗΣ ΑΘΗΝΑΣ

  Εάν το "ΟΧΙ" της 28ης Οκτωβρίου 1940, αποτελεί για τους απλούς Έλληνες ορόσημο τιμής διότι ο πόλεμος του 1940 και η νίκη στα βουνά της Ηπείρου και της Αλβανίας  υπήρξαν η τελευταία μεγάλη εποποιία των Ελλήνων και την τελευταία μεγάλη προσφορά τους στην ανθρωπότητα, για το πολιτικό σύστημα και τους εκπροσώπους του τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι.
   Ο αποκαλούμενος "εθνάρχης" και ιδρυτής της μεταπολίτευσης Κωνσταντίνος Καραμανλής γεννήθηκε το 1907 και το 1930 υπηρέτησε στρατιωτική θητεία μόλις 4 μηνών ως "προστάτης οικογένειας". Όταν ξέσπασε ο ελληνοϊταλικός πόλεμος του 1940 παρουσιάσθηκε στο Σιδηρόκαστρο, αλλά κρίθηκε ανίκανος λόγω βαρηκοϊας . Στην διάρκεια της κατοχής , αντί της αντίστασης κατά του κατακτητή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής  μάλλον δεν άκουγε καλά τι συνέβαινε και ασχολείτο με την δικηγορία. Τον χαρακτηρισμό του εθνάρχη αποφάσισε να τον λάβει αφού τελείωσε ο πόλεμος, η κατοχή και αντίσταση, τα οποία άφησε στα χέρια άλλων.
  Ο Ανδρέας Παπανδρέου, το έτερον ήμισυ της μεταπολίτευσης, υιός του Γεωργίου Παπανδρέου και της Σοφίας Μινέικο της οποίας ο πατέρας (παππούς του) υπήρξε αρχαιοκάπηλος των  αρχαιοτήτων της Δωδώνης, γεννήθηκε στην Χίο το 1919, σπούδασε στο  Αμερικανικό Κολλέγιο Ψυχικού και εισήχθη στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών. Αλλά δεν τελείωσε τις σπουδές του, διότι συνελήφθη ως μέλος αντικαθεστωτικής - τροτσκιστικής οργάνωσης και, αφού φυλακίσθηκε για ένα διάστημα, μετά την απελευθέρωσή του μετέβη στις ΗΠΑ. Ουδέποτε υπηρέτησε στρατιωτική θητεία στις ελληνικές ένοπλες δυνάμεις. Στον β΄παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε στο πολεμικό ναυτικό των ΗΠΑ.  
  Αλλά και η ηγεσία του ΚΚΕ, δέσμια των επιλογών της Σοβιετικής Ένωσης. η οποία τότε είχε υπογράψει σύμφωνο μη επίθεσης με τον Χίτλερ, δεν τόλμησε να πάρει καθαρή θέση το 1940, ανάγκασε τον Ζαχαριάδη να ανασκευάσει την αρχική επιστολή που είχε στείλει από την φυλακή και προτιμούσε να ζητάει την μεσολάβηση της ΕΣΣΔ για την ειρήνη καταδικάζοντας τον βρετανικό ιμπεριαλισμό. 
     Ο ελληνικός λαός υπήρξε βεβαίως πολύ ανώτερος όλων αυτών.  Αγωνίστηκε για την ελευθερία της πατρίδας ενώ οι άλλοι παραδίδονταν και με την νίκη του άφησε άφωνη ολόκληρη την ανθρωπότητα. Έτσι, όταν τελείωσε ο πόλεμος, δικαιωματικά η επέτειος του αγώνα του 1940 έλαβε τον χαρακτήρα εθνικής εορτής.
   Το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης,δεδομένου ότι, όπως είναι φυσικό , δεν αισθάνεται και πολύ βολικά με μία εθνική επέτειο κατά την οποία μπορεί να ερευνηθεί τι στάση τήρησαν  οι εκπρόσωποί του, σταδιακά και μεθοδευμένα υποβάθμιζε την εορτή του ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου, είτε επιχειρώντας να δώσει έμφαση αντί του πολέμου, στην αντίσταση κατά της κατοχής, είτε εκπέμποντας αλλοπρόσαλλα πολιτικό μηνύματα, είτε  αποπροσανατολίζοντας με ασήμαντα ερωτήματα όπως εάν αλλοδαποί μαθητές θα πρέπει να είναι σημαιοφόροι στις σχολικές παρελάσεις τα τελευταία χρόνια. Αλλά όσο ζούσαν οι πολεμιστές του 1940 δεν τολμούσε να επιχειρήσει κατάργηση της εορτής.
    Τώρα που οι πολεμιστές του 1940 έχουν σχεδόν φύγει,  το πολιτικό σύστημα αποφάσισε να κάνει το επόμενο βήμα της λήθης. Τα τελευταία χρόνια, δολίως, άρχισαν να στρέφουν το ενδιαφέρον της δημοσιότητας από την επέτειο του "ΟΧΙ" στην ημέρα απελευθέρωσης της  Αθήνας. Χθες  προχώρησαν ακόμη περισσότερο: Με υπογραφή πρωτοκόλλου , το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων, η Περιφέρεια Αττικής, ο Δήμος Αθηναίων, τα Γενικά Αρχεία του Κράτους και η ΕΡΤ ζητούν να καθιερωθεί η εορτή της απελευθέρωσης της Αθήνας. 
  Η απελευθέρωση της Αθήνας, δεν ενέχει τίποτε το ηρωικό αλλά, απεναντίας, κατέληξε στα θλιβερά γεγονότα των Δεκεμβριανών και του Εμφυλίου πολέμου. Σε αντίθεση με το ηρωικό "ΟΧΙ" των Ελλήνων ,την εθνική ενότητα και την υπέρβαση του 1940, η απελευθέρωση της Αθήνας έγινε από τους ξένους , κατέληξε στον διχασμό και η επέτειός της  δεν μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης για κανέναν Έλληνα.
     Μετά την καθιέρωση της εορτής της απελευθέρωσης της Αθήνας, το πολιτικό σύστημα θα επιχειρήσει να καταργήσει τον εορτασμό του ΟΧΙ της 28ης Οκτωβρίου. Αφού το επιτύχει αυτό ξέρει τον δρόμο: θα έλθει η ώρα της ελληνικής επανάστασης την οποία επί πολλά έτη συστηματικά υποβαθμίζει. Θα  καταργήσει την επέτειο της 25ης Μαρτίου και θα την αντικαταστήσει με την επέτειο υπογραφής του Πρωτοκόλλου ανεξαρτησίας του ελληνικού κράτους!  
    

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

ΜΜΕ ΚΑΙ ΚΟΜΜΑΤΑ ΕΠΙΧΕΙΡΟΥΝ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΟΥΝ ΑΠΌ ΤΗΝ ΕΠΙΚΑΙΡΌΤΗΤΑ ΤΟΝ ΔΙΑΛΟΓΟ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

    Την 31η Μαρτίου 2017 εκπνέει η προθεσμία των πολιτών να συμπληρώσουν το ερωτηματολόγιο 52 ερωτημάτων στην ιστοσελίδα της Επιτροπής διαλόγου για το Σύνταγμα ( www.syntagma-dialogos.gov.gr  ), καταθέτοντας για πρώτη φορά τις δικές τους θέσεις και προτάσεις όσον αφορά το πολιτικό σύστημα και την θεσμική αναμόρφωσή του. Αλλά αυτό ελάχιστοι το γνωρίζουν.
  Δεκάδες διαπλεκόμενα τηλεοπτικά κανάλια, ραδιοφωνικοί σταθμοί , εφημερίδες και διαδικτυακά μέσα ασχολούνται καθημερινά με οτιδήποτε άλλο πλην του διαλόγου για το Σύνταγμα και, εάν κάποια στιγμή ασχοληθούν, θα είναι ως επί το πλείστον για να τον δυσφημίσουν, να τον λοιδορήσουν και να επιχειρηματολογήσουν με ύφος ότι οι πολίτες δεν έχουν καμία αρμοδιότητα για την αλλαγή του Συντάγματος. Απαράδεκτη είναι και η στάση της κρατικής ραδιοφωνίας και τηλεόρασης, η οποία αρκέσθηκε να προβάλει μόνο την είδηση περιορισμένα και χωρίς μέχρι σήμερα να υπάρξει ούτε μία εκπομπή συζήτησης και ενημέρωσης των πολιτών.
 Ομοίως ένοχη στάση τηρούν και τα πολιτικά κόμματα της βουλής τα οποία, όχι μόνο δεν προτρέπουν τους πολίτες να λάβουν θέση στον δημόσιο διάλογο, αλλά τα περισσότερα εξ αυτών δηλώνουν ότι οι πολίτες δεν έχουν αρμοδιότητα και μόνη αρμόδια είναι η βουλή.
   Είναι φανερό ότι το πολιτικό σύστημα δεν επιθυμεί την ενεργό συμμετοχή των πολιτών, ούτε στην αλλαγή του Συντάγματος, ούτε γενικά στην άσκηση της εξουσίας. Άλλωστε γι' αυτό και ο πολίτης βρίσκεται στο περιθώριο της πολιτικής ζωής καθ΄όλη την περίοδο της μεταπολίτευσης.
     Το πολιτικό σύστημα δεν θέλει τον πολίτη ενεργό, στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής. Τον προτιμά χωρίς ουσιαστικές εξουσίες, κακομοίρη, να εκλιπαρεί για διορισμούς και άλλες χάρες ή, έστω, να διαδηλώνει για ψίχουλα και να τον ξυλοφορτώνουν τα ΜΑΤ.
     Εάν ο πολίτης αποκτήσει πραγματικά πολιτικά δικαιώματα, τότε οι διαπλεκόμενοι θα χάσουν την ευκαιρία να κερδοσκοπούν σε βάρος της κοινωνίας και να ληστεύουν το δημόσιο χρήμα. Αλλά , μοναδική οδός για να αποκτήσει ο πολίτης πολιτικά δικαιώματα αποτελεί η αλλαγή του Συντάγματος ώστε να καθιερωθούν νέοι θεσμοί, όπως τα δημοψηφίσματα και οι προτάσεις νόμων με λαϊκή πρωτοβουλία, η δημόσια λογοδοσία όσων ασκούν δημόσια εξουσία, η κατάργηση των ασυλιών και των προνομίων, η διάκριση των εξουσιών, ή θεσμοί εσωκομματικής δημοκρατίας. 
    Αυτά ακριβώς φοβάται το πολιτικό σύστημα ότι θα ζητήσουν οι πολίτες εάν τους επιτραπεί να συμμετάσχουν αποφασιστικά στον διάλογο για το Σύνταγμα. Γι' αυτό δολίως επιχειρεί να τον εξαφανίσει από την επικαιρότητα.   
    

Τρίτη, 7 Μαρτίου 2017

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΕΙΣ ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΥ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ ΤΗΣ ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑΣ ΓΙΑ ΡΙΖΙΚΗ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ ΔΙΑΛΟΓΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

Η πρωτοβουλία μας με την 2η ανοικτή επιστολή για ένα νέο Σύνταγμα, (#Σύνταγμα πολιτών ) την οποία εξέδωσε μαζί με άλλες οργανώσεις πολιτών, είχε προειδοποιήσει από τον Δεκέμβριο 2016 μεταξύ άλλων ότι « η διενέργεια δημόσιου διαλόγου για το Σύνταγμα θα είναι προσχηματική εάν δεν πληροί τις στοιχειώδεις αρχές της ελεύθερης συμμετοχής των ενημερωμένων πολιτών, της ισηγορίας, του μη περιορισμού των συνταγματικών θεμάτων προς συζήτηση, της δημόσιας πρόσβασης στα δεδομένα, της διαφάνειας, της αντικειμενικής καταγραφής των απόψεων από ανεξάρτητη αρχή και της λογοδοσίας.»
Ήδη ο διάλογος  μέσα από την  ιστοσελίδα της Επιτροπής διαλόγου για το Σύνταγμα (http://www.syntagma-dialogos.gov.gr ), που ξεκίνησε πρόσφατα :
Α. Διενεργείται χωρίς καμία προηγούμενη ενημέρωση των πολιτών εντός ασφυκτικής προθεσμίας που λήγει την 1η Απριλίου 2017 με αποτέλεσμα οι πολίτες να μην γνωρίζουν καν ότι καλούνται να καταθέσουν τις προτάσεις τους για την αναθεώρηση του Συντάγματος.
Β. Ακόμη και εάν θεωρηθεί υπό τις παραπάνω συνθήκες μη ενημέρωσης ότι πληρούται το κριτήριο της ελεύθερης συμμετοχής, είναι προβληματική η ύπαρξη του κριτηρίου της ισηγορίας, όχι μόνο διότι στην ιστοσελίδα υπάρχει μέχρι στιγμής επιλεκτική ανάρτηση συνταγματικών προτάσεων, άρθρων και βιβλίων, αλλά και διότι στα σχετικά ερωτηματολόγια υπάρχει κλειστός αριθμός απαντήσεων χωρίς δυνατότητα να προσθέσει ο πολίτης άλλη πρόταση εάν δεν τον εκφράζουν οι προβλεπόμενες παρά μόνο ως σχόλιο στο τέλος κάθε ενότητας.
Γ. Ερωτηματικά γεννά επίσης και η απουσία από τα ερωτηματολόγια σοβαρών ζητημάτων που απασχολούν τους πολίτες, όπως τα προνόμια των βουλευτών, ο έλεγχος των ΠΟΘΕΝ ΕΣΧΕΣ, η δημοκρατική λειτουργία των κομμάτων, ο έλεγχος των οικονομικών τους αλλά και το ίδιο το πολίτευμα της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας. Ακόμη περισσότερο εντυπωσιάζει το γεγονός ότι, ενώ εξαγγέλλεται η ανάγκη συμμετοχής των πολιτών στην αλλαγή του Συντάγματος, δεν περιλαμβάνεται στις ενότητες του διαλόγου η αλλαγή του άρ. 110 που αποκλείει τους πολίτες από την αναθεώρηση του Συντάγματος και ορίζει ότι η αναθεώρηση είναι προνόμιο της Βουλής.
Η Πρωτοβουλία  θεωρεί ότι μόνον οι πολίτες μπορούν να εγγυηθούν την αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος και γι’ αυτό επιμένει να τους καλεί να συμμετάσχουν μαζικά στον δημόσιο διάλογο. Προειδοποιεί ωστόσο, ότι δεν θα διστάσει να καταγγείλει κάθε απόπειρα να χρησιμοποιηθεί προς ίδιον πολιτικό όφελος η συμμετοχή ή η απουσία των πολιτών.
 ΠΗΓΗ: www.neosyntagma.net

Παρασκευή, 24 Φεβρουαρίου 2017

ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ Α΄ ΓΥΜΝΑΣΙΟΥ ΠΑΡΑΠΟΙΕΙ ΤΗΝ ΑΡΧΑΙΑ ΑΘΗΝΑΪΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ

  Δεν ξέρω εάν υπάρχει παγκοσμίως βιβλίο, τόσο ασυνάρτητο, το οποίο να παραποιεί περισσότερο τους θεσμούς και την έννοια της αρχαίας αθηναϊκής δημοκρατίας, από το σχολικό βιβλίο της Ά Γυμνασίου.
  Στο 5ο μέρος του 4ου κεφαλαίου υπό τον τίτλο " Αθήνα πορεία προς την δημοκρατία" και ειδικότερα στην σελίδα 53, αναφερόμενο στην μεταρρύθμιση του Κλεισθένη που θεμελίωσε το δημοκρατικό πολίτευμα αναγράφει: "Σημαντικό μέτρο ήταν η δημιουργία δέκα φυλών, των οποίων τα μέλη προέρχονταν από διαφορετικές  περιοχές της Αθήνας. Έτσι έπαψαν η συγγένεια και η καταγωγή να παίζουν ρόλο στην πολιτική ζωή της Αθήνας. Με το μέτρο αυτό ο Κλεισθένης "έδωσε την εξουσία στον λαό" όπως έγραψε αργότερα ο Αριστοτέλης. Ένα άλλο μέτρο ήταν η αύξηση της βουλής κατά 100 μέλη (Βουλή των Πεντακοσίων). Για να προστατεύσει τους πολίτες από τον κίνδυνο αύξησης της δύναμης του πολέμαρχου στρατηγού , αύξησε τον αριθμό των στρατηγών σε δέκα. Κυρίαρχο σώμα έγινε πλέον η Εκκλησία του Δήμου, στην οποία λαμβάνονταν οι πιο σοβαρές αποφάσεις." Με την παραπάνω παράγραφο οι συγγραφείς του βιβλίου ζητούν από τους μαθητές να πιστέψουν ότι εάν κάποιος δημιουργήσει δέκα φυλές, αυξήσει κατά 100 τα μέλη της βουλής και αυξήσει τον αριθμό των στρατηγών από έναν σε δέκα, θεμελιώνει δημοκρατικό πολίτευμα! Βεβαίως , τα στοιχεία της δημοκρατίας ουδεμία σχέση έχουν με  τα αναφερόμενα στο συγκεκριμένο χωρίο του βιβλίου, η δε τελευταία φράση περί Εκκλησίας του Δήμου , η οποία προστίθεται δολίως, ως "τσόντα", για να παράσχει άσυλο στους συγγραφείς, όχι μόνο δεν αρκεί για να ξεκαθαρίσει τα πράγματα, αλλά τα συσκοτίζει περισσότερο. Η αλήθεια είναι απλή: Τα βασικά στοιχεία της αθηναϊκής δημοκρατίας, η οποία θεμελιώθηκε με την μεταρρύθμιση του Κλεισθένη, δεν είναι και δεν θα μπορούσαν να είναι ούτε οι δέκα φυλές, ούτε η αύξηση των μελών της βουλής και των στρατηγών. Τα στοιχεία της αθηναϊκής δημοκρατίας είναι τέσσερα: (α) Η κυριαρχία της Εκκλησίας του Δήμου, ήτοι της συνέλευσης των πολιτών, η οποία συνεδρίαζε 4 φορές κάθε μήνα και είχε αρμοδιότητα να νομοθετεί, να συνάπτει διεθνείς συνθήκες, να κηρύσσει πόλεμο, να λαμβάνει αποφάσεις εξωτερικής πολιτικής και να ελέγχει όλους όσοι ασκούσαν δημόσια εξουσία. (β) Το κληρωτό όλων των αρχών, πλην των ταμιών και των 10 στρατηγών. (γ) Η εναλλαγή στα αξιώματα, ήτοι η μη δυνατότητα άσκησης του ιδίου αξιώματος (πλην εκείνου του στρατηγού) για  περισσότερες από μία θητεία  και (δ) η άνευ εξαιρέσεως υποχρέωση δημόσιας δοκιμασίας πριν την άσκηση των καθηκόντων και  δημόσιας λογοδοσίας, τόσο κατά την διάρκεια όσο και μετά το πέρας τους, όλων όσοι διαχειρίζονταν το δημόσιο χρήμα και ασκούσαν δημόσιο αξίωμα.
  Στο 3ο μέρος του 5ου κεφαλαίου του βιβλίου υπό τον τίτλο "η λειτουργία του πολιτεύματος" διαβάζουμε ότι (σελ.73) " η Εκκλησία όπως καθόριζε η μεταρρύθμιση του Κλεισθένη, εκλέγει με θητεία ενός έτους τα μέλη της Βουλής των πεντακοσίων... ". Αλλά τα μέλη της βουλής των Πεντακοσίων (πενήντα πολίτες από κάθε φυλή) δεν εκλέγονταν όπως αναφέρει το βιβλίο, αλλά ορίζονταν με κλήρωση, με θητεία ενός έτους μη ανανεώσιμη (Αριστοτέλης, Αθηναίων Πολιτεία, 43 επ.).
    Απίστευτη διαστρέβλωση αποτελεί η διαπίστωση στην ίδια σελίδα του βιβλίου ότι οι Εννέα Άρχοντες "δεν εκλέγονταν πια , αλλά κληρώνονταν, έτσι το αξίωμά τους είχε καταλήξει να είναι καθαρά διακοσμητικό." Δυστυχώς οι ανεκδιήγητοι συγγραφείς του βιβλίου δεν γνωρίζουν ότι στην αρχαία αθηναϊκή δημοκρατία όλα σχεδόν τα αξιώματα ήταν κληρωτά ("τας δε αρχάς τας περί την εγκύκλιον διοίκησιν απάσας ποιούσιν κληρωτάς  πλην ταμίου στρατιωτικών και των επί θεωρικόν και του των κρηνών επιμελητου, ταύτας δε χειροτονούσιν", Αριστοτέλης, Αθηναίων Πολιτεία, 43). Η δε άποψή τους ότι επειδή ήταν  κληρωτά τα αξιώματα των Εννέα Αρχόντων είχαν καταλήξει διακοσμητικά είναι εντελώς ανιστόρητη, όχι μόνο για τον παραπάνω λόγο, αλλά και διότι δεν ήταν διακοσμητικά: Ο Επώνυμος Άρχοντας μεταξύ άλλων είχε αρμοδιότητες ανάκρισης και παραπομπής σε δίκη υποθέσεων κακομεταχείρισης γονέων,ή ορφανών, κληρονομιών, ή άλλων δικών αστικής ή δημοσίας φύσεως (Αριστοτέλης, ό.π. 56). Ο Άρχοντας Βασιλέας  ασχολείτο μεταξύ άλλων με καταγγελίες για ασέβεια και θρησκευτικές διαφορές (Αριστοτέλης, όπ, 57). Ο Πολέμαρχος είχε μεταξύ άλλων αρμοδιότητα να εισάγει τις δίκες εναντίον απελευθερωμένων δούλων ή μετοίκων (Αριστοτέλης, ό.π. 58). Ακόμη σημαντικότερες των υπολοίπων όμως ήταν οι αρμοδιότητες των έξι θεσμοθετών, οι οποίοι διαμόρφωναν το πρόγραμμα των δικαστηρίων, παρουσίαζαν ενώπιον της Εκκλησίας του Δήμου καταγγελίες για δημόσια αδικήματα και υπέβαλαν καταγγελίες, μεταξύ άλλων, για σφετερισμό πολιτικών δικαιωμάτων, δωροδοκία, εξαγορά, πλαστοπροσωπία μάρτυρα, ή συκοφαντία (Αριστοτέλης, , ό.π. 59).
    Πλήρη παραποίηση του πολιτεύματος αποτελεί εξάλλου η διαπίστωση ότι οι δικαστές της Ηλιαίας εκλέγονταν από την Εκκλησία του Δήμου , ενώ η αλήθεια είναι ότι δεν εκλέγονταν , αλλά ήταν κληρωτοί. Εάν μάλιστα οι συγγραφείς έκαναν τον κόπο πριν γράψουν το βιβλίο να επισκεφθούν το μουσείο της αρχαίας αγοράς , θα μπορούσαν να δουν με τα μάτια τους μία κληρωτίδα, κλήρωσης των δικαστών και θα διαπίστωναν ίσως πόσο περίπλοκο ήταν το σύστημα της κλήρωσης για να είναι αδιάβλητο.
   Η κωμωδία δεν θα μπορούσε βεβαίως να ολοκληρωθεί εάν δεν υπήρχε και μία χροιά δήθεν σοσιαλιστική, και πάντως εντελώς άσχετη με την δημοκρατία της Αθήνας: Οι συγγραφείς, στην σελ. 72 , διατείνονται ότι μεταξύ των έργων σταθεροποίησης του πολιτεύματος, στα οποία προέβη ο Περικλής περιλαμβανόταν και το σχέδιο ανοικοδόμησης μεγάλων δημοσίων έργων "τα οποία θα προσφέρουν εργασία σε πολλούς".Ίσως το σημερινό πολιτικό σύστημα να έχει μάθει ότι το πολίτευμα σταθεροποιείται εάν με τα δημόσια έργα δώσεις δουλειές και προσλάβεις εργάτες, αλλά οι συγγραφείς πρέπει να θυμηθούν ότι στην αρχαία Αθήνα, εργάτες ήταν οι δούλοι και συνεπώς τα δημόσια έργα δεν παρείχαν μισθό.     
   Δεν ξέρω εάν οι συγγραφείς του βιβλίου είναι απλώς άσχετοι ή επιδιώκουν εκ προθέσεως να παραποιήσουν την αρχαία αθηναϊκή Δημοκρατία ώστε να μην μάθουν ποτέ οι μαθητές τι είναι αληθινή δημοκρατία και εάν το σημερινό καθεστώς έχει καμία σχέση με δημοκρατικό πολίτευμα . Πάντως το βιβλίο γράφτηκε από τον Θεόδωρο Κατσουλάκο, τον Βασίλειο Σκουλάκο και την Γεωργία Κοκκορού - Αλευρά. Στο εξώφυλλο παρουσιάζεται μία κότα (ή κόκορας) πάνω σε έναν σπασμένο κίονα.   
      

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Η ΕΚΘΕΣΗ ΤΟΥ ΔΝΤ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΕΙ ΠΟΤΕ ΘΑ ΕΛΘΕΙ Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑ ΚΑΙ ΠΟΙΟΙ ΘΑ ΕΥΘΥΝΟΝΤΑΙ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ

   Το 2010, όταν η Ελλάδα αναγκάσθηκε να εισέλθει στο μνημόνιο, το δημόσιο χρέος της ανερχόταν στο 148,3% του ΑΕΠ της, ενώ το 2014, παρά τα μνημόνια, ανήλθε στο 188,9% και το 2015 στο 176,9% του ΑΕΠ .
  Σύμφωνα με την αναθεωρημένη έκθεση βιωσιμότητας του ελληνικού χρέους του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου, το ελληνικό χρέος αναμένεται να φτάσει στο 170% του ΑΕΠ μέχρι το 2020 και στο 164% του ΑΕΠ μέχρι το 2022, αλλά εν συνεχεία θα αυξηθεί, φτάνοντας περίπου στο 275% του ΑΕΠ μέχρι το 2060, καθώς το κόστος του χρέους θα αυξάνεται με την πάροδο του χρόνου διότι ο δανεισμός από τις αγορές θα αντικαθιστά τα χαμηλότοκα δάνεια των σημερινών δανειστών της χώρας. Ακολούθως, αναμένεται πως οι ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες της Ελλάδος θα ανέλθουν στο 15% του ΑΕΠ ήδη από το 2024 και στο 20% του ΑΕΠ μέχρι το 2031, φθάνοντας περίπου το 33% από το 2040 και περίπου το 62% του ΑΕΠ μέχρι το 2060.Η έκθεση του ΔΝΤ σημειώνει πως οποιαδήποτε λύση για την αναδιάρθρωση του χρέους θα πρέπει να επιτύχει δύο βασικούς στόχους. Κατ 'αρχάς, θα πρέπει να διατηρήσει τις ακαθάριστες χρηματοδοτικές ανάγκες εντός του εύρους του 15 -20 τοις εκατό του ΑΕΠ. Δεύτερον θα πρέπει να διασφαλίσει ότι το χρέος θα βρίσκεται σε μια σταθερή καθοδική πορεία. «Λύσεις που παρέχουν μόνο προσωρινή ανακούφιση, αλλά δεν οδηγούν σε μια πτωτική πορεία του χρέους στο χρονικό ορίζοντα έως το 2060, δεν είναι συνεπής με τη βιωσιμότητα», τονίζεται στην ανάλυση.
   Από τα παραπάνω είναι προφανές ότι εάν τα πράγματα συνεχισθούν με τον τρόπο που πορεύονται σήμερα, η Ελλάδα θα έχει χρεοκοπήσει και πάλι το πιθανότερο μέχρι το 2040 .
     Για την επόμενη χρεοκοπία δεν θα ευθύνονται οι κυβερνήσεις της εποχής. Θα ευθύνεται και πάλι το άθλιο καθεστώς της μεταπολίτευσης. Θα ευθύνονται επίσης και οι σημερινοί δανειστές της χώρας, οι οποίοι δηλώνουν ότι επιδιώκουν να θέσουν την οικονομία της χώρας σε υγιείς βάσεις.
   Οι Έλληνες πολίτες έχουμε τεράστια ευθύνη απέναντι στις επόμενες γενεές. Όποιος συνεχίζει να σιωπά ενδιαφερόμενος μόνο για τα μικροσυμφέροντά του , τον μισθό, την σύνταξη και την συναλλαγή με το καθεστώς που κατέστρεψε την χώρα, θα πρέπει να γνωρίζει ότι η ενοχή του ισοδυναμεί με έγκλημα προδοσίας της χώρας.
     Η μόνη ελπίδα της χώρας είναι οι πολίτες της, οι οποίοι καλούνται να αποτινάξουν την βδέλλα της μεταπολίτευσης, να διαμορφώσουν ένα νέο πολιτικό σύστημα το οποίο θα έχει την ευθύνη να συντάξει εθνικό σχέδιο (παραγωγικής, εκπαιδευτικής και διοικητικής) ανασυγκρότησης της χώρας και διαγραφής μεγάλου μέρους του δημοσίου χρέους.  

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

ΠΡΟΕΚΛΟΓΙΚΑ ΠΟΛΕΜΙΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ - ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΑ ΣΩΤΗΡΑΣ ΤΗΣ

  Στην πρώτη του θητεία ο ΣΥΡΙΖΑ εξαπάτησε τους πολίτες υποσχόμενος προεκλογικά να καταργήσει τα μνημόνια. Το αποτέλεσμα είναι γνωστό και καταστροφικό.
  Στην δεύτερη θητεία του κατέκτησε την εξουσία με σημαία την μάχη κατά της διαπλοκής και της διαφθοράς και την αλλαγή του πολιτικού συστήματος. Κατά την περυσινή επέτειο της μεταπολίτευσης ο  κ. Τσίπρας υποσχέθηκε μεγάλη συνταγματική μεταρρύθμιση μέσω διαδικασίας κατά την οποία θα εδίδετο  ο λόγος και στους πολίτες. Αλλά μέχρι τώρα η επιτροπή διαλόγου για την αναθεώρηση του Συντάγματος, την οποία ο ίδιος διόρισε τον περασμένο Οκτώβριο, κοιμάται τον ύπνο του δικαίου.  Ομοίως και το ΕΣΡ που συγκρότησαν τα κόμματα της βουλής ύστερα από το φιάσκο του διαγωνισμού αδειοδότησης των καναλιών, δεν ασχολείται με την προκήρυξη διαγωνισμού αδειοδότησης των καναλιών και προτιμά να τα αφήνει να λειτουργούν παράνομα και να χρησιμοποιούν δωρεάν τις κρατικές συχνότητες, όπως συνέβαινε επί 28 ολόκληρα χρόνια
  Αντί των προεκλογικών διακηρύξεων ότι θα πολεμήσει ενάντια στην διαπλοκή και την διαφθορά και θα αναμορφώσει το πολιτικό σύστημα, αντί να σταθεί στο πλευρό των πολιτών, ο ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται ότι διάλεξε να σταθεί στην άλλη πλευρά. Αντί να πολεμήσει την διαπλοκή, επιστρατεύει τα στελέχη του στην διάσωση του χρεοκοπημένου ΔΟΛ, ο οποίος επί πολλά έτη επιβιώνει ζώντας παρασιτικά με  τα δανεικά και αγύριστα των τραπεζών με αντάλλαγμα  στήριξη στην πολιτική εξουσία.
   Ο ΣΥΡΙΖΑ διάλεξε στρατόπεδο. Αντίστοιχα πρέπει να λάβει την απάντηση που του αξίζει.

Δευτέρα, 9 Ιανουαρίου 2017

ΤΟ ΚΥΠΡΙΑΚΟ ΖΗΤΗΜΑ ΚΑΙ Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΑΔΥΝΑΜΟΣ ΚΡΙΚΟΣ

   Κυπριακό ζήτημα καλείται η διευθέτηση της τύχης της νήσου Κύπρου ύστερα από την διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, στο έδαφος της οποίας ανήκε.
   Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς ότι το Κυπριακό διέβη μέχρι σήμερα τρία μεγάλα στάδια: Το στάδιο της ένταξης της Κύπρου στην κυριαρχία του Ηνωμένου Βασιλείου, το στάδιο της δημιουργίας του ανεξάρτητου κυπριακού κράτους και το στάδιο της στρατιωτικής κατοχής του 37% περίπου της Δημοκρατίας της Κύπρου από την Τουρκία.
    Το στάδιο της κυριαρχίας της Αγγλίας οφείλεται στην παρακμή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και στην αδυναμία της να ελέγξει  εδάφη που βρίσκονταν υπό την εξουσία της. Περιλαμβάνει δε δύο επιμέρους στάδια: Κατά το πρώτο, δυνάμει της από 23-5/4-6 1878 αμυντικής συμφωνίας Αγγλίας - Τουρκίας, η Αγγλία, εκμεταλλευόμενη την αδυναμία της Τουρκίας και την ήττα της στον ρωσοτουρκικό πόλεμο, έπεισε την Τουρκία να της παραχωρήσει την Κύπρο, όχι για κυριαρχία, αλλά για "κατοχή και διοίκηση", με αντάλλαγμα στρατιωτική υποστήριξη σε περίπτωση ρωσικής απειλής. Κατά το δεύτερο επιμέρους στάδιο η Αγγλία , με την κήρυξη του Ά παγκοσμίου πολέμου προχώρησε σε πλήρη προσάρτηση του νησιού. Μάλιστα , το 1915 πρότεινε στην Ελλάδα να της παραχωρήσει την Κύπρο με αντάλλαγμα την είσοδό της  στον πόλεμο. Η εν λόγω πρόταση ανακλήθηκε λόγω της ουδετερότητας της Ελλάδας και δεν επανήλθε όταν η Ελλάδα , εισήλθε τελικώς στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ.  Από τον Ά μέχρι τον β΄παγκόσμιο πόλεμο η Αγγλία άσκησε κυριαρχία στο νησί αρνούμενη κάθε αίτημα των  Κυπρίων για ένωση με την Ελλάδα. 
   Το στάδιο της δημιουργίας της ανεξάρτητης κυπριακής Δημοκρατίας επήλθε εξαιτίας της παρακμής της αγγλικής αυτοκρατορίας  μετά το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου και της αδυναμίας της να αποκρούσει πειστικά τα αιτήματα περί αυτοδιάθεσης των λαών των κτήσεών της. Κατά το στάδιο αυτό  σημαντικά είναι τα εξής γεγονότα: (α) Η θέσπιση του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών που καθιέρωνε την αρχή της αυτοδιάθεσης των λαών.  (β) Η άρνηση της Βρετανικής κυβέρνησης να συμμορφωθεί με την αρχή της αυτοδιάθεσης παρά το αίτημα των Κυπρίων.(γ) Η εκ μέρους της Συνόδου της Κυπριακής Εκκλησίας απόφαση το 1948 περί δημιουργία "Εθναρχικού Συμβουλίου" για την προώθηση του ενωτικού αγώνα.(δ) Η διενέργεια δημοψηφίσματος στις 15-1-1950 στο οποίο το 95,7% όσων είχαν δικαίωμα ψήφου απαίτησε την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα.(ε) Οι αποτυχημένες αρχικές απόπειρες σε συνεργασία με την ελληνική κυβέρνηση να συζητηθεί το ζήτημα σε συνεδριάσεις της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ .(Στ) Η έναρξη του ενόπλου αγώνα στην Κύπρο με την ίδρυση του ΕΟΚΑ (1-4-1955). Ως απάντηση οι Βρετανοί , οι οποίοι αντιλαμβάνονταν ότι δεν μπορούσαν να διατηρήσουν την κυριαρχία της Κύπρου,  κάλεσαν στις 30-6-1955 τριμερή διάσκεψη για το Κυπριακό μεταξύ Αγγλίας, Ελλάδας και Τουρκίας εμπλέκοντας για πρώτη φορά την Τουρκία, η οποία μέχρι τότε δεν διαδραμάτιζε κανέναν ρόλο, ώστε να μετατρέψουν το ζήτημα σε διμερές και να παραμείνουν στην Κύπρο με ρόλο επιδιαιτητή. Η εμπλοκή της Τουρκίας είχε ως αποτέλεσμα την ματαίωση της ένωσης της Κύπρου με την Ελλάδα και τις συμφωνίες Ζυρίχης - Λονδίνου με τις οποίες αποφασίστηκε η ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας.  
   Το στάδιο της Τουρκικής κατοχής επήλθε εξαιτίας της ανικανότητας των ελληνικών και κυπριακών παραγόντων  να χαράξουν νέα κοινή στρατηγική απαλλαγμένη από διχαστικές τάσεις, και της προδοτικής στάσης της χούντας, η οποία , αφού το 1967 ανακάλεσε την ελληνική μεραρχία 8.000 ανδρών που είχε φθάσει μυστικά στην Κύπρο τον Απρίλιο 1964 , επιχείρησε την συστηματική υπονόμευση και δολοφονία του Μακαρίου και την ανατροπή της νόμιμης κυβέρνησης της Κύπρου , παρέχοντας την ευκαιρία στην Τουρκία να επέμβει δήθεν ως εγγυήτρια δύναμη και να καταλάβει χωρίς καμία σοβαρή αντίσταση του 37% περίπου του νησιού.
    Μετά τον Αττίλα, η ελεύθερη Κύπρος κατόρθωσε να σταθεί στα πόδια της και να γιατρέψει τις πληγές της. Οι Κύπριοι Έλληνες οργάνωσαν το κράτος, πρόκοψαν και εισήλθαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στην ζώνη του Ευρώ.
  Απεναντίας, οι Τουρκοκύπριοι απομονώθηκαν. Ουδείς αναγνωρίζει την κατοχή και το ψευδοκράτος που τους έστησε η Τουρκία. Χιλιάδες έποικοι προστέθηκαν στον πληθυσμό των κατεχομένων. Η εξωστρέφεια της ελεύθερης Κύπρου και η ελευθερία κινήσεώς τους σε ολόκληρη την Ε.Ε είναι μακρινό όνειρο για τους Τουρκοκύπριους.
   Οι Τουρκοκύπριοι έχουν κατά κεφαλήν εισόδημα ίσο με το 1/3 εκείνου των Ελληνοκυπρίων. Αντιλαμβάνονται ότι μέσα στα θύματα της τουρκικής πολιτικής και της παράνομης κατοχής του νησιού δεν συμπεριλαμβάνονται μόνο οι Ελληνοκύπριοι αλλά και οι ίδιοι. Αποτελούν τον τελευταίο αδύναμο κρίκο στην πορεία του κυπριακού ζητήματος.