Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΔΟΞΟΙ ΔΙΑΔΟΧΟΙ ΤΟΥΣ

" - Σεις θέλετε να κάμετε δικό σας το διαμέρισμα του Μοναστηριού και το Μοναστήρι επειδή βρίσκονται μερικά χωριά εκεί  που μιλούν την μακεδονική γλώσσα, που τη λέτε σεις βουλγαρική.
   - Μερικά χωριά! Μα όλα τα χωριά εκεί μιλούν βουλγαρικά!
   - Ας είναι και πολλά! θέλουν όμως ή δεν θέλουν να είναι Έλληνες; και αφού το θέλουν δεν ξέρω εάν η γλώσσα που μιλεί κανείς είναι αρκετή απόδειξη  του εθνισμού ενός λαού. Τη γλώσσα αυτή πρώτα - πρώτα  δεν τη μιλούν όλοι, αλλά μόνο μερικοί Μακεδόνες χωριάτες. Έπειτα εκείνοι που τη συνηθίζουν , τη μιλούν μόνο στο σπίτι και όχι στην αγορά, όπου μιλιούνται τα ελληνικά και τέλος η γλώσσα αυτή δεν είναι βουλγαρική αλλά ένα ανακάτωμα από σλαβικά και ελληνικά. ...  Λοιπόν εάν η Μακεδονία ήταν κατοικημένη από κάποιους πληθυσμούς, όποιους και να είναι, είτε ελληνικούς , είτε κινεζικούς, είτε άλλους , οι πληθυσμοί αυτοί, όταν ήλθαν οι Σλάβοι , ή χάθηκαν ολότελα, ή με τον καιρό ανακάτωσαν τη γλώσσα τους με τη σλαβική, γιατί έπρεπε να συνεννοηθούν με τους άγριους αυτούς που δεν μπορούσαν να μάθουν τα ελληνικά. Αλλά ξέρουμε πως δεν εχάθηκαν οι πληθυσμοί αυτοί. Λοιπόν μας απομένει η άλλη υπόθεση. ... Δεν μπορείτε να αρνηθείτε πως έχουμε μεγάλη επιρροή  στους πληθυσμούς που μιλούν μακεδονικά , όπως έχουμε μεγάλη επιρροή και σε κείνους που μιλούν τα κουτσοβλάχικα. Δε μέτρησα τις σταλαγματιές σλαβικό αίμα των Μακεδόνων χωρικών, όπως και στις δικές μου ίσως, αλλά βλέπω ένα πράμα , βλέπω ένα γεγονός ότι έχουμε τρισμέγιστη επιρροή στους πληθυσμούς αυτούς.
  - Όχι, στους χωριάτες που μιλούν τα μακεδονικά δεν έχετε επιρροή.  Νιώθουν πως είναι Βούλγαροι.
   -Αν δεν έχουμε επιρροή στους χωρικούς αυτούς , τότε γιατί πέσατε πάνω τους τόσο βαριά και τόσο άγρια; Γιατί τους σφάζετε αφού είναι δικοί σας και το ξέρουν;"  ( Ίων Δραγούμης, Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα, ειδική έκδοση για την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 2015, σελ.111-113).

    Ο Ίων Δραγούμης, διπλωμάτης , πολιτικός, συγγραφέας και διανοούμενος, υπήρξε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Ελλάδος των αρχών του 20ου αιώνα και , από την θέση του υποπρόξενου στο Μοναστήρι, ήταν εκείνος που οργάνωσε και συντόνισε τον Μακεδονικό Αγώνα. Έγραψε δε το βιβλίο "Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα" το 1907 προς τιμήν του γαμπρού του Παύλου Μελά , ο οποίος σκοτώθηκε το 1904 στην Σιάτιστα.
  Ο Μακεδονικός Αγώνας (1904-1908), ήτοι ο ανορθόδοξος πόλεμος των Ελλήνων εναντίον των Βουλγάρων εντός του εδάφους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπήρξε η απάντηση της Ελλάδος στην απόπειρα της Βουλγαρίας, μέσω προπαγάνδας, βίας και τρομοκρατίας, να θέσει υπό την επιρροή της τους πληθυσμούς της Μακεδονίας και να επιτύχει  κάποια στιγμή την  προσάρτησή της . 
    Για τον βαθύ γνώστη της ιστορίας,οραματιστή και εξωστρεφή Ίωνα Δραγούμη, οι πληθυσμοί της Μακεδονίας, ακόμη και εκείνοι που ομιλούσαν το ιδίωμα - μείγμα της σλαβικής με την ελληνική, δεν ήταν παρά Έλληνες στο αίμα και στο φρόνημα γηγενείς πληθυσμοί, οι οποίοι "ανακάτωσαν"την γλώσσα τους προκειμένου να μπορούν να συνεννοούνται με τους Σλάβους που ήλθαν στην περιοχή  μετά τον 6ο αιώνα. Όπως ρητά αναφέρει, η "μακεδονική γλώσσα",την οποία ομιλούσαν μερικοί "Μακεδόνες χωριάτες" μόνο  μέσα στο σπίτι τους  και όχι στην αγορά όπου ομιλούντο τα ελληνικά, δεν είναι βουλγαρική (άλλωστε η ίδια η ακραιφνής βουλγαρική χάθηκε και επικράτησε σλαβική γλώσσα), αλλά ένα ανακάτωμα από σλαβικά και ελληνικά. 
    Ο Δραγούμης γνώριζε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η γλώσσα δεν αποτελεί στοιχείο εθνότητας, ούτε ταυτίζεται με την ύπαρξη  κάποιου έθνους, γι' αυτό και δεν δίσταζε να αποκαλέσει μακεδονική την γλώσσα κάποιων χωριατών Μακεδόνων. 'Αλλωστε και οι ίδιοι ουδέποτε είχαν έστω διανοηθεί  να εκδηλώσουν οποιαδήποτε σκέψη ή επιθυμία να αποτελούν ξεχωριστό έθνος, αλλά θεωρούσαν τους εαυτούς τους Έλληνες και ομιλούσαν και την ελληνική γλώσσα, με αποτέλεσμα να διώκονται από τους Βουλγάρους.
   Κατά τους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 η Μακεδονία μοιράσθηκε μεταξύ Ελλάδος, Σερβίας και Βουλγαρίας και μετά τον ά Παγκόσμιο Πόλεμο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαλύθηκε. Ο Ίων Δραγούμης δολοφονήθηκε το 1920 από βενιζελικούς, μία ημέρα μετά την δολοφονική απόπειρα κατά του Βενιζέλου στην Λυών, ύστερα από τον θρίαμβο της Συνθήκης των Σεβρών. Ακολούθησε η εκλογική ήττα του Βενιζέλου, η επιστροφή του Κωνσταντίνου, η μικρασιατική καταστροφή, η εγκαθίδρυση της πρώτης αβασίλευτης ελληνικής δημοκρατίας , η παλινόρθωση της μοναρχίας , η δικτατορία του Μεταξά και ο β΄Παγκόσμιος Πόλεμος .
  Με το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου και την έναρξη του λεγόμενου ψυχρού πολέμου,το κομμουνιστικό κράτος της Γιουγκοσλαβίας, σε συνεργασία με κομμουνιστές της Ελλάδος επιχείρησαν να θέσουν σε εφαρμογή σχέδιο απόσχισης της ελληνικής Μακεδονίας και προσάρτησής της στην Γιουγκοσλαβία χρησιμοποιώντας την προπαγάνδα περί  δήθεν μακεδονικού έθνους. Η Γιουγκοσλαβία ονόμασε ένα από τα ομόσπονδα κρατίδιά της Μακεδονία και εξαπέλυε ελεεινή προπαγάνδα. Αλλά τελικώς , αντί να αποσπάσει έδαφος από την Ελλάδα, διαλύθηκε η ίδια στα εξ ων συνετέθη.
   Το πρώην ομόσπονδο κρατίδιο με το όνομα Μακεδονία επιχείρησε να αποτελέσει κράτος με το ίδιο όνομα, προϊόν συνωμοσίας για προσάρτηση εδάφους της Ελλάδος και, προκειμένου να διατηρήσει την εύθραυστη συνοχή των εθνοτήτων από τα οποία απαρτίζεται, συνέχισε την προπαγάνδα περί δήθεν μακεδονικού έθνους, το οποίο έφθασε στο σημείο να ταυτίσει με γελοίο τρόπο με την αρχαία ελληνική Μακεδονία του Φιλίππου, του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων τους. Η Ελλάδα, η οποία ουδόλως είχε αντιδράσει όταν η Γιουγκοσλαβία ίδρυσε το κρατίδιο της Μακεδονίας, αρνήθηκε αρχικώς να  αναγνωρίσει το κράτος με αυτό το όνομα, αλλά σύντομα άρχισε να συμβιβάζεται με την ιδέα μίας σύνθετης ονομασίας που θα περιελάμβανε  και τον όρο Μακεδονία.
   Με την συμφωνία των Πρεσπών μεταξύ Ελλάδος και ΠΓΔΜ συμφωνήθηκε να ονομαστεί το κράτος Βόρεια Μακεδονία και αναγνωρίστηκε ότι το εν λόγω κράτος δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία ελληνική Μακεδονία, υποχρεούμενο μάλιστα να αντικαταστήσει και την σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας που χρησιμοποιούσε για λόγους προπαγάνδας. Η Ελλάδα αναγνώρισε  ως ιθαγένεια του κράτους την Μακεδονική - Πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας και ως γλώσσα την μακεδονική, η οποία κατονομάζεται ως σλαβική γλώσσα.
     Η Συμφωνία των Πρεσπών προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις και στις δύο χώρες, στην μεν Ελλάδα, διότι η παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας έστω και ως συνθετικό θυμίζει σε όλους ότι το όνομα αυτό δεν τέθηκε τυχαία αλλά με σχέδιο την απόσχιση του εδάφους της Μακεδονίας, στους δε γείτονες διότι αναγκάσθηκαν να αποποιηθούν προπαγάνδες και ψεύδη επί των οποίων είχαν βασίσει την ύπαρξή τους επί δεκαετίες.  
     Τώρα υπάρχουν ακόμη δύο δρόμοι: 
  Ο πρώτος είναι ο δρόμος της ρήξης και της συνέχισης της εχθρότητος και της αισχρής προπαγάνδας. 
    Ο δεύτερος είναι ο δρόμος της ειλικρινούς συνεργασίας. Τώρα μάλιστα που καθαρίζει ο δρόμος από τις αυταπάτες και την προπαγάνδα, εάν Έλληνες και γείτονες διαβάσουν ξανά τον Ίωνα Δραγούμη, ίσως δώσουν την ευκαιρία σε πολλούς κατοίκους της γειτονικής χώρας να αναζητήσουν τις ρίζες τους απελευθερωμένοι από το γεγονός  ότι ομιλούν την λεγόμενη μακεδονική γλώσσα. Άλλωστε, μήπως ο πρώτος πρωθυπουργός της χώρας , ο Κίρο Γκλιγκόρωφ, δεν ήταν Έλληνας στην καταγωγή του από την Φλώρινα;  

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΛΙΒΕΡΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΗΣ

"...δίδωσι δ' ουκ εμ' αλλ' ομοιώσασ' εμοί
είδωλον έμπνουν ουρανού ξυνθεισ' άπο 
Πριάμου τυράννου παιδί. Και δοκεί μ' έχειν-
κενήν δόκησιν , ουκ έχων." 
("Στο παλικάρι του Πριάμου δεν έδωσε το σώμα μου
αλλά το είδωλό μου, ένα πλαστόν ομοίωμα από αέρα φρέσκο.
Μ' αυτό κοιμάται ο δύστυχος , αυτό χαϊδεύει και ζει με την 
ψευδαίσθηση πως με κρατά στην αγκαλιά του, ενώ κρατάει το
σύννεφο." )(Ευριπίδης , Ελένη, 33-36, μετ. Κ. Χ. Μύρης, εκδ. Πατάκη)


     Το δημοκρατικό πολίτευμα γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα και υπήρξε το εκπληκτικό αποτέλεσμα οραμάτων και σκληρών πολιτικών αγώνων εκατό και πλέον ετών που οδήγησαν σταδιακά την πόλη, από την εξουσία του βασιλέα ή των ολίγων, στην εξουσία των πολιτών. 
   Πρώτος νομοθέτης που έθεσε τα θεμέλια της δημοκρατίας στάθηκε ο Σόλων, ο οποίος εξελέγη Επώνυμος Άρχων το 594-593 π.Χ. , εν μέσω βίαιης και μεγάλης διάρκειας λαϊκής εξέγερσης, για να συμβιβάσει τα πράγματα  μεταξύ της άρχουσας τάξης και του λαού. Ο Σόλων προσπάθησε να βρει την χρυσή τομή: Απαγόρευσε τα δάνεια με εγγύηση το σώμα, κατήργησε τα ιδιωτικά και δημόσια χρέη ("σεισάχθεια") και εισήγαγε νέο πολίτευμα, παραχωρώντας για πρώτη φορά στους πιο φτωχούς τα αξιώματα να εκλέγονται δικαστές και να συμμετέχουν στην Εκκλησία του δήμου. Αλλά οι πολιτικές διακρίσεις με βάση την περιουσία συνέχισαν να υφίστανται και η μεγάλη μεταρρύθμιση του Σόλωνα δεν αρκούσε για να χαρακτηριστεί το πολίτευμα δημοκρατία. Αυτό επετεύχθη με την νομοθεσία του Κλεισθένη ( 508-507 π.Χ.) και επεκτάθηκε με την νομοθεσία του Εφιάλτη (462-461 π.Χ.).
    Τέσσερα ήταν τα χαρακτηριστικά της αθηναϊκής δημοκρατίας: (α) Η άμεση άσκηση εξουσίας από το σύνολο των πολιτών μέσω της συνέλευσης της "Εκκλησίας του Δήμου", η οποία ασκούσε κατ' αποκλειστικότητα την νομοθετική εξουσία και επιφύλασσε για την ίδια την άσκηση των ζωτικών τομέων της εκτελεστικής εξουσίας, τον εξοστρακισμό και ενίοτε την δικαστική εξουσία, (β) η συμμετοχή όλων των πολιτών στα δημόσια αξιώματα (βουλή δικαστήρια κλπ) όπου επιλέγονταν μέσω κλήρωσης, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (λ.χ. στρατηγοί), όπου προβλέπετο εκλογή, (γ) ο κανόνας ότι ουδείς πολίτης μπορεί να εκλεγεί στο ίδιο αξίωμα περισσότερες από μία φορά (εξαίρεση και πάλι οι στρατηγοί) και (δ) ο απόλυτος και χωρίς καμία εξαίρεση δημόσιος έλεγχος και λογοδοσία όλων όσοι ασκούσαν δημόσιο αξίωμα, πριν, κατά την διάρκεια και μετά την παρέλευση των καθηκόντων τους.
   Η δημοκρατία της Αθήνας, η οποία περισσότερο από κάθε άλλο πολίτευμα στην ανθρώπινη ιστορία έθεσε τον πολίτη στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, έλαμψε τον 5ο αι. και εξαιτίας του ανθρωποκεντρισμού της κατέστησε την Αθήνα, εκτός από παγκόσμια πολιτική και στρατιωτική δύναμη, κέντρο ενός πολιτισμού που όμοιό του δεν είδε ποτέ η ανθρωπότητα. Αλλά μετά την ήττα στον πελοποννησιακό πόλεμο η Αθήνα και η δημοκρατία της άρχισαν να παρακμάζουν. 
  Κατά την ελληνιστική περίοδο η αθηναϊκή δημοκρατία κατέστη περίπου νεκρό κέλυφος και εξαφανίστηκε οριστικά μετά την κατάκτηση των Ρωμαίων και την προσάρτηση της πόλης στην Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αλλά επέζησε στα συγγράμματα των μεγάλων Ελλήνων συγγραφέων και στις καρδιές των μελετητών και των διανοουμένων. Εκεί την ανακάλυψε η αναγέννηση και ο διαφωτισμός και, όταν ήλθε η ώρα των μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων, η δημοκρατία επανήλθε στο προσκήνιο ως όραμα για την πολιτική χειραφέτηση του ανθρώπου στον αγώνα υπέρ της πολιτικής ισότητας και κατά της καταπίεσης των πολλών από τους λίγους. Μπροστά στα αιτήματα των επαναστατών οι βασιλείς και οι φεουδάρχες, έκαναν ένα βήμα πίσω και δέχθηκαν τον κοινοβουλευτισμό.
  Πολλοί διανοητές έσπευσαν να  υποστηρίξουν ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι η σύγχρονη μορφή της δημοκρατίας. Ωστόσο, τα κοινοβουλευτικά πολιτεύματα, στα οποία η πολιτική εξουσία ασκείται δι' αντιπροσώπων, φέρουν κατ' όνομα μεν τον τίτλο της δημοκρατίας, αλλά ουδεμία σχέση έχουν με κανένα από τα τέσσερα κριτήρια της αληθινής δημοκρατίας, όπως την γνωρίσαμε στην αρχαία Αθήνα.
    Όπως στην τραγωδία του Ευριπίδη ο Πάρης εξαπατήθηκε από το είδωλο της Ελένης και νόμιζε ότι αγκάλιαζε το σώμα της, ενώ στην πραγματικότητα αγκάλιαζε ένα σύννεφο, έτσι και οι πολίτες παραπλανήθηκαν από τις διακηρύξεις των  δήθεν δημοκρατιών τους και αποκοιμήθηκαν νομίζοντας ότι αρκεί μία ψήφος κάθε τέσσερα χρόνια για να έχουν την πολιτική εξουσία ενώ στην πραγματικότητα  με την ίδια ψήφο είχαν παραχωρήσει την πολιτική εξουσία σε άλλους.
  Το πρόσφατο παράδειγμα της Ιταλίας, όπου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ενεργώντας για λογαριασμό οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας, κατόρθωσε να παρακάμψει με θράσος την ψήφο των πολιτών μη διορίζοντας καν την κυβέρνηση της αρεσκείας τους, ήταν αρκετό για να καταρριφθεί κάθε μύθος που επιχειρούσε να ταυτίσει τον κοινοβουλευτισμό με την Δημοκρατία.  
   Οι μάσκες πλέον έχουν πέσει και οι πολίτες αρχίζουν να κατανοούν ότι για να χαρακτηριστεί πράγματι ένα πολίτευμα δημοκρατία δεν έχουν καμία σημασία τα μεγάλα λόγια και οι διακηρύξεις. Όπως είπε και ο Περικλής στον επιτάφιο, δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο η εξουσία δεν βρίσκεται στα χέρια των λίγων αλλά των πολλών: " Και όνομα μεν δια το μη ες ολίγους αλλά ες πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται."  (Θουκιδίδης , Ιστορίαι, βιβλίο Β΄37.)
    Μέχρι να συμβεί αυτό, απλά δεν θεωρείται  δημοκρατία.

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ 25ΗΣ ΜΑΪΟΥ 2018

  Οι Ιρλανδοί δημιούργησαν κράτος με ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς και απολαμβάνουν πολιτικά δικαιώματα που οι περισσότεροι λαοί δεν διαθέτουν.
    Το 1937 επικύρωσαν το Σύνταγμά τους με δημοψήφισμα και έθεσαν διάταξη που επιβάλλει ότι για κάθε αναθεώρησή του είναι απαραίτητη η διενέργεια δημοψηφίσματος. Από τότε έχουν θεσπιστεί με δημοψηφίσματα 29 αναθεωρήσεις του ιρλανδικού Συντάγματος, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις οι πολίτες αρνήθηκαν με την ψήφο τους να επικυρώσουν αναθεώρηση του  Συντάγματος που πρότεινε το Κοινοβούλιο.
  Ομοίως, το 1972 αποφάσισαν οι ίδιοι με δημοψήφισμα την είσοδό τους στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Έκτοτε, κάθε συμμετοχή της χώρας στην αναθεώρηση των συνθηκών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που κατέληξε στην δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης τέθηκε στην κρίση των Ιρλανδών με δημοψήφισμα: Το 1987 ενέκριναν με ποσοστό 69,9% την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη, το 1992 αποδέχθηκαν με ποσοστό 69,1 % την συνθήκη του Μάαστριχτ, το 1998 απέρριψαν με ποσοστό 67,1% την συνθήκη του Άμστερνταμ , όπως και την συνθήκη της Νίκαιας με ποσοστό 57,1% το 2001 , για να την αποδεχθούν τελικά το 2002 με ποσοστό 62,9%, όπως και την συνθήκη της Λισσαβόνας, την οποία απέρριψαν αρχικώς το 2008 με ποσσοστό 53,4%, αλλά την επικύρωσαν το 2009 κατόπιν παροχής εγγυήσεων με ποσοστό 67,1%. 
  To 2012 το κοινοβούλιο της Ιρλανδίας ίδρυσε 100μελή επιτροπή ("Convention on the constitution") προκειμένου να καταθέσει εισηγήσεις για ζητήματα αναθεώρησης του Συντάγματος. Το εντυπωσιακό ήταν ότι η εν λόγω επιτροπή δεν ήταν δοτή, αλλά αποτελείτο κατά ποσοστό 66% (66) από πολίτες τυχαία επιλεγμένους ώστε να συνιστούν αντιπροσωπευτικό δείγμα της κοινωνίας , και μόνο κατά 34%  από 33 μέλη εκλεγέντα από το Κοινοβούλιο και την Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας και έναν ανεξάρτητο Πρόεδρο.  Η επιτροπή υπέβαλε εισηγήσεις για ζητήματα όπως η αλλαγή της εκλογικής διαδικασίας, η παροχή δικαιώματος  ψήφου από το 16 έτος της ηλικίας, η τροποποίηση της απαιτούμενης ηλικίας για υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές, η κατάργηση του άρθρου περί βλασφημίας, η καθιέρωση του γάμου μεταξύ προσώπων ιδίου φύλου και η αναβάθμιση του ρόλου της γυναίκας στην πολιτική και , αφού επ' αυτών τοποθετήθηκε η κυβέρνηση, το 2015 με απόφαση του κοινοβουλίου διενεργήθηκε συνταγματικό δημοψήφισμα το οποίο αποφάσισε την αλλαγή του Συντάγματος για δύο  από τα ζητήματα: Την μείωση της απαιτούμενης ηλικίας για εκλογή στην θέση του Προέδρου από το 35ο στο 21ο έτος της ηλικίας και την απαγόρευση κάθε περιορισμού για την τέλεση γάμου προσώπων με βάση το φύλο.
    Το 2016 το κοινοβούλιο προχώρησε ακόμη περισσότερο: Δημιούργησε μία νέα επιτροπή, αλλά αυτή την φορά, το σύνολο των μελών της (πλην της προέδρου, η οποία είναι ανώτατη δικαστής εκλεγείσα από το Κοινοβούλιο) είναι απλοί πολίτες επιλεγμένοι  με τυχαίο - αντιπροσωπευτικό τρόπο και δεν συμμετέχουν σε αυτήν καθόλου μέλη του Κοινοβουλίου. Στην εν λόγω επιτροπή , η οποία ονομάσθηκε  "Συνέλευση των πολιτών" ("Citizens Assembly"), εδόθη η αρμοδιότητα να καταθέσει εισηγήσεις ιδίως για τα εξής ζητήματα (καθώς και  για ο,τιδήποτε  άλλο έκρινε σκόπιμο):
   1. Την 8η τροποποίηση του Συντάγματος του 1983 δια της οποίας ορίστηκε ότι η γεγενημένη ζωή έχει ίση αξία με την ζωή του εμβρύου με αποτέλεσμα να μην επιτρέπεται η άμβλωση.
   2. Τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες του υπό γήρανση πληθυσμού ("challenges and opportunities of an ageing population") .
   3. Το ζήτημα καθιέρωσης σταθερής θητείας του κοινοβουλίου ("fixed term parliaments").
   4. Την διαδικασία διενέργειας των δημοψηφισμάτων.
  5. Τον τρόπο με τον οποίο η χώρα θα καταστεί πρωτοπόρος στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.
  Η Επιτροπή, παρά το γεγονός ότι αντικαταστάθηκαν με τον ίδιο τρόπο 53 από τα μέλη της , τα οποία αποχώρησαν για διάφορους λόγους κατά την διάρκεια της διαδικασίας, εργάσθηκε με μεθοδικό τρόπο. Άκουσε ειδικούς, δέχθηκε προτάσεις, συνεδρίασε με δημοκρατική ορθολογικότητα καταγράφοντας όλες τις συνεδριάσεις τόσο εγγράφως όσο και σε βίντεο προσιτά στο youtube και ήδη έχει καταθέσει στο Κοινοβούλιο λεπτομερείς εισηγήσεις για τα περισσότερα από τα ζητήματα. (Για τον τρόπο και την υποδειγματική λειτουργία της Επιτροπής βλ. www.citizensassembly.ie/en .)
   Το ζήτημα της 8ης τροποποίησης (Eighth Amendment) υπήρξε το πρώτο ζήτημα που απασχόλησε την Επιτροπή σε 5 τριήμερες συνεδριάσεις. Επ' αυτού η επιτροπή εισηγήθηκε την αναθεώρηση του σχετικού άρ. 40.3.3, ώστε να παρασχεθεί η δυνατότητα στην Βουλή να θεσπίσει με νόμο την νομιμοποίηση των αμβλώσεων. Με βάση αυτή την εισήγηση διενεργήθηκε το δημοψήφισμα της 25ης Μαϊου 2018 δια του οποίου οι πολίτες ενέκριναν την πρόταση αναθεώρησης κατά ποσοστό 66,4%.
    Το ζήτημα των αμβλώσεων ταλαιπώρησε επί δεκαετίες την καθολική Ιρλανδία, αλλά ο Guardian έγραψε ότι μεγαλύτερη σημασία και από συγκεκριμένο ζήτημα έχει η πρωτοποριακή δημοκρατική διαδικασία που ακολουθήθηκε. Πράγματι, τέτοιου τύπου κληρωτή βούλή , όπως  η Citizens Assembly της Ιρλανδίας, είχε να δει η ανθρωπότητα από την Βουλή των Πεντακοσίων της αρχαίας Αθήνας.
  Τα ελληνικά μμε από την δική τους πλευρά ασχολήθηκαν ελάχιστα και  μόνο με το δημοψήφισμα περί των αμβλώσεων, αποσιωπώντας εντελώς την δημοκρατική διαδικασία που ακολουθήθηκε. Είναι γνωστή η απέχθειά τους προς ο,τιδήποτε σχετίζεται με την διεύρυνση της δημοκρατίας και των πολιτικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα και στον κόσμο ολόκληρο.

      

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ- ΜΕΡΟΣ 3o: 10 ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

    Στο 1ο και στο 2ο μέρος της  τριλογίας ανάδειξης των σοβαρών ζητημάτων του οπισθοδρομικού Συντάγματος της Ελλάδος παρουσιάσθηκαν δέκα απαράδεκτες διατάξεις οι οποίες χρήζουν ριζικής αναμόρφωσης και δέκα κραυγαλέες ελλείψεις του .  Η τριλογία ολοκληρώνεται με την ανάδειξη δέκα προβληματικών ρυθμίσεων που εμπεριέχονται στο ισχύον Σύνταγμα και αποτελούν , ή δύνανται να αποτελέσουν αιτίες δεινών:
     1. Ο τρόπος συγκρότησης των ανεξάρτητων αρχών: Το άρ. 101Α  του Συντάγματος ορίζει ότι η επιλογή των προσώπων που στελεχώνουν τις ανεξάρτητες αρχές γίνεται από την διάσκεψη των προέδρων της Βουλής, με αυξημένη πλειοψηφία των 4/5 των μελών της. Η απαίτηση τόσο μεγάλης πλειοψηφίας οδήγησε ουσιαστικά σε αδυναμία συγκρότησης ανεξάρτητων αρχών επειδή δεν συμφωνούσαν τα πολιτικά κόμματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αδυναμία συγκρότησης του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που είχε ως αποτέλεσμα να λειτουργούν τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί ανεξέλεγκτα, δίχως άδεια λειτουργίας, χωρίς να καταβάλλουν ούτε ένα ευρώ για τις κρατικές συχνότητες και κατά παράβαση του νόμου. Τα στελέχη των ανεξάρτητων αρχών πρέπει να επιλέγονται με κλήρωση μεταξύ των προσώπων που διαθέτουν τα προσόντα που ορίζει ο νόμος.
     2. Η διαδικασία προαγωγών και μεταθέσεων των δικαστών: Το Σύνταγμα, στο άρ. 90, το οποίο αναφέρεται στην σταδιοδρομία των δικαστών, δεν ορίζει ότι οι προαγωγές και οι μεταθέσεις τους πρέπει να γίνονται με συγκεκριμένα αξιοκρατικά κριτήρια. Η παράλειψη αυτή αφήνει τους δικαστές εκτεθειμένους σε πιέσεις που σχετίζονται με μη προαγωγή ή δυσμενή μετάθεση οι οποίες απειλούν την ανεξαρτησία τους. Το Σύνταγμα οφείλει να προστατέψει πραγματικά την ανεξαρτησία των δικαστών και τούτο μπορεί να συμβεί μόνο εάν αισθάνονται ότι η μεν προαγωγή τους θα βασίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια, η δε μετάθεσή τους θα διενεργείται  κατ' αρχήν μόνο κατόπιν δικής τους αιτήσεως, όπως συμβαίνει στην Ιταλία, όπου ισχύει το αμετάθετο των δικαστών.   
    3. Το άρ. 89 περί ασυμβίβαστου των δικαστών:Το άρ. 89 Σ ορίζει αρχικώς ότι απαγορεύεται στους δικαστικούς λειτουργούς να παρέχουν άλλη μισθωτή εργασία, ή να ασκούν άλλο επάγγελμα (παρ.1), στην συνέχεια όμως επιτρέπει να μετέχουν σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές ή σε συμβούλια ή επιτροπές πειθαρχικού ή ελεγκτικού χαρακτήρα (παρ.3).Αυτή η διάταξη αφήνει περιθώρια για σχέσεις διαπλοκής μεταξύ δικαστικής και νομοθετικής ή εκτελεστικής εξουσίας με αντάλλαγμα τοποθετήσεις στις εν λόγω επιτροπές έναντι ισχυρών  οικονομικών απολαβών. Είναι προτιμότερη μία ρητή διάταξη η οποία να ορίζει ότι οι δικαστικοί λειτουργοί απαγορεύεται να παρέχουν οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία και να μετέχουν σε οποιαδήποτε επιτροπή που θα συστήνεται από την βουλή ή από την διοίκηση.
  4. Η αποδυνάμωση του θεσμού των ενόρκων:  Οι ένορκοι, δηλαδή οι λαϊκοί δικαστές, αποτελούν θεσμό με ιδιαίτερη εφαρμογή κυρίως στις ΗΠΑ και σε χώρες του αγγλοσαξωνικού δικαίου. Το γεγονός ότι οι ένορκοι επιλέγονται με κλήρωση και δεν είναι γνωστοί παρά λίγο πριν την δίκη αποδυναμώνει την πιθανότητα διαπλοκής τους με παράγοντες της δίκης και ενισχύει την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Το ελληνικό Σύνταγμα υποβαθμίζει τον θεσμό των ενόρκων καθώς προβλέπει στο άρ. 97, όχι αμιγή ορκωτά, αλλά μικτά ορκωτά δικαστήρια αποτελούμενα από ενόρκους και τακτικούς δικαστές και μόνο για την εκδίκαση κακουργημάτων. Η αοριστία και οι ελλείψεις της συγκεκριμένης διάταξης παρείχαν την ευκαιρία στην νομοθεσία να υποβαθμίσει ακόμη περισσότερο τον ρόλο των ενόρκων, περιορίζοντας την συμμετοχή τους σε λίγα κακουργήματα και χωρίς αμοιβή. Απαιτείται αναβάθμιση του θεσμού με την πρόβλεψη αμιγώς ορκωτών δικαστηρίων, τα οποία θα δικάζουν συγκεκριμένες κατηγορίες εγκλημάτων  και την θέσπιση αμοιβής ανάλογης των δικαστών για την συμμετοχή σε αυτά προκειμένου ο πολίτης να έχει κίνητρο να συμμετέχει.
    5. Συνταγματική απαγόρευση αξιοποίησης παρανόμως αποκτηθέντων αποδεικτικών μέσων: Το άρ. 19 παρ. 3 του Συντάγματος ορίζει ότι απαγορεύεται η χρήση αποδεικτικών μέσων που έχουν αποκτηθεί κατά παράβαση των διατάξεων των άρ. 19 , 9 και 9Α που προστατεύουν το απόρρητο της επικοινωνίας, την ιδιωτική ζωή και τα λεγόμενα προσωπικά δεδομένα. Χάρη σε αυτή την απαγόρευση δεν είναι δυνατή η αξιοποίηση σε δικαστήριο της λεγόμενης λίστας Λαγκάρντ και άλλων λιστών.
    6. Το άρ. 28 παρ.3: Το Σύνταγμα ορίζει ότι με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών η Ελλάδα μπορεί "να αποφασίζει περιορισμούς στην εθνικής της κυριαρχία, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και τον όρο της αμοιβαιότητας."Με βάση αυτή την διάταξη και χωρίς να το αποφασίσουν οι πολίτες , η βουλή, με πλειοψηφία μόλις 151 βουλευτών, μπορεί να αποφασίσει περιορισμούς στην εθνική κυριαρχία της χώρας. Οι όροι που θέτει το άρ. 28 παρ.3 δεν αρκούν για να καταστήσουν ανεκτή την εν λόγω διάταξη, δεδομένου μάλιστα ότι την συνδρομή τους την αποφασίζει και πάλι η βουλή. Οι περιορισμοί της εθνικής κυριαρχίας θα πρέπει να αποφασίζονται μόνο από τους πολίτες με δημοψήφισμα. 
   7. 'Αρ. 28 παρ.2: Ομοίως και η διάταξη του άρ.28 παρ.2 η οποία παρέχει το δικαίωμα στην βουλή , με πλειοψηφία 3/5, να παραχωρήσει σε διεθνείς οργανισμούς (λ.χ. Ε.Ε) αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα δεν μπορεί να είναι ανεκτή χωρίς επικύρωση της απόφασης από τους πολίτες, όπως συμβαίνει σε πλείστες άλλες χώρες που έθεσαν τις συνθήκες της Ε.Ε στην κρίση των πολιτών τους με δημοψήφισμα.
    8. Η "επιφύλαξη του νόμου": Σε δεκάδες περιπτώσεις το Σύνταγμα, χρησιμοποιώντας την φράση "όπως νόμος ορίζει" ή κάτι ανάλογο, είτε εναποθέτει την προστασία κάποιου δικαιώματος στην βούληση του νομοθέτη, είτε προβλέπει ότι θα ισχύσει μία διάταξη μόνο από την στιγμή που θα εκδοθεί ο νόμος που θα την προσδιορίζει. Με αυτό τον τρόπο, σε πολλές περιπτώσεις τίθεται σε αχρησία η συνταγματική διάταξη ή παραλύει η προστασία του δικαιώματος.
   9. Η έλλειψη προστασίας των κοινών αγαθών: Το Σύνταγμα δεν αναγνωρίζει ότι ορισμένα αγαθά (όπως το νερό) είναι κοινά με αποτέλεσμα να τίθεται υπό αμφισβήτηση ο δημόσιος χαρακτήρας τους και να απειλούνται με ιδιωτικοποίηση.  
  10. Η ίδια η έννοια του πολίτη: Το Σύνταγμα στο άρ. 4 παρ.3 δεν ορίζει τα προσόντα που πρέπει να  διαθέτει κάποιο πρόσωπο για να θεωρείται πολίτης της χώρας , ούτε καν θέτει τις αδιαμφισβήτητες  προϋποθέσεις. Τα αφήνει όλα στην αυθαιρεσία του κοινού νομοθέτη.  

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ

 Η Ειρήνη ήταν ένας άνθρωπος που μάλλον δεν διέθετε κάτι εμφανές, ικανό να τον αγαπήσει κανείς.
 Εάν κρίνει κανείς από την εμφάνιση που είχε σε σχετικά προχωρημένη ηλικία, η όψη της δεν φαινόταν να είχε ποτέ κάτι το ωραίο. Ήταν κοντή, πολύ αδύνατη και άχαρη στο βάδισμά της. Η μύτη της ήταν μάλλον μεγάλη και τα χείλη της μικρά, ενώ, όταν μιλούσε, η φωνή της έδινε την εντύπωση ότι έβγαινε χωρίς επεξεργασία, σαν κραυγή πουλιού, βαθιά μέσα από τον λαιμό της.  Είχε ίσια αδύνατα μαλλιά και μάτια βαθιά και σκοτεινά που φωτίζονταν μόνο τις λίγες φορές που χαμογελούσε. Αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να απαλύνει την εντύπωση ενός ανθρώπου μοναχικού που έκρυβε καχυποψία για τους άλλους. Είχε γεννηθεί και είχε ζήσει στο εξωτερικό. Μιλούσε άριστα γερμανικά και γαλλικά. Φαίνεται ότι της άρεσε να διαβάζει. Αλλά δύσκολα μπορούσε κάποιος να συνεννοηθεί μαζί της για κάτι περισσότερο από τα απολύτως βασικά και, ίσως, ούτε καν γι' αυτά. 
  Η Ειρήνη , δεν είχε φίλους, δεν είχε παντρευτεί ποτέ και δεν είχε δικά της παιδιά. Μοναδικός συγγενής της ήταν  η μεγάλη αδελφή της Ευαγγελία.
  Η Ευαγγελία ήταν και εκείνη άγαμη και άτεκνη. Είχε μεγάλα μάτια, μάλλον στρογγυλό πρόσωπο και η όψη της, παρά το γεγονός ότι ούτε αυτή χαμογελούσε συχνά, προσέδιδε ένα μήνυμα αθωότητας. Η Ευαγγελία ήταν πιο συγκροτημένη. Είχε εργασθεί στα Ηνωμένα Έθνη και είχε αποκτήσει περιουσία.
   Η Ειρήνη και η Ευαγγελία ζούσαν στην Καλλιθέα. Κατοικούσαν στην ίδια πολυκατοικία, αλλά σε δύο διαφορετικά διαμερίσματα, τα οποία ανήκαν στην κυριότητα της Ευαγγελίας. Η Ευαγγελία προτιμούσε να παραχωρήσει την χρήση του ενός στην Ειρήνη για να κατοικεί εκεί , παρά να ζούνε μαζί. Δεν ήταν εύκολο να ζήσει κάποιος με την Ειρήνη στο ίδιο σπίτι.
    Όταν πέθανε η Ευαγγελία, η Ειρήνη μαζί με τους δικηγόρους που η Ευαγγελία επί πολλά έτη είχε επιλέξει για να χειρίζονται τις υποθέσεις της  ήταν οι μοναδικοί άνθρωποι που παραβρέθηκαν και την αποχαιρέτησαν στην κηδεία της . Κατόπιν , η Ειρήνη απέμεινε μόνη. 
   Με την πάροδο του χρόνου  η σωματική και η ψυχική υγεία της Ειρήνης έβαινε χείρων και η συμπεριφορά της εξελισσόταν όλο και πιο αλλόκοτη. Η πολυκατοικία άρχισε να στρέφεται ανοικτά εναντίον της. Υπάρχουν μαρτυρίες που αναφέρουν ότι πολλές φορές τις νύχτες η Ειρήνη φώναζε ότι πεθαίνει. Τότε οι γείτονες γίνονταν έξαλλοι μαζί της.Η Ειρήνη ισχυριζόταν ότι κάποιοι είχαν κλειδιά και έμπαιναν όποτε ήθελαν στο διαμέρισμά της, αλλά αυτό δεν γινόταν εύκολα πιστευτό. Όταν ένιωθε ότι είχε ανάγκη από προστασία απευθυνόταν στους ίδιους δικηγόρους που ήξερε ότι είχαν διαφυλάξει και τα συμφέροντα της αδελφής της. 
     Όταν άρχισε να μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της ζητούσαν να υποδείξει κάποιον οικείο για να έλθει σε επαφή μαζί του, η Ειρήνη τους έλεγε να τηλεφωνήσουν στους δικηγόρους της. 
   Όταν επέστρεψε στο σπίτι της την προτελευταία φορά που εισήχθη σε νοσοκομείο,  κάποιοι ένοικοι της πολυκατοικίας απειλούσαν ότι θα την ξαναδιώξουν, ενώ ο δικηγόρος της που την συνόδευσε διαπίστωσε ότι κάποιοι είχαν μπει στο διαμέρισμά της χωρίς ίχνη διάρρηξης και της είχαν αφαιρέσει την τηλεόραση.     
   Λίγες ημέρες αργότερα η Ειρήνη εισήχθη για τελευταία φορά σε νοσοκομείο. Για μία ακόμη φορά, όταν της το ζήτησαν, έδωσε το τηλέφωνο των δικηγόρων της. Αλλά αυτή την φορά δεν επέστρεψε στο σπίτι της. 
    Στην κηδεία της Ειρήνης δεν παρευρέθη κανείς, παρά μόνο οι δικηγόροι της. Οι υπάλληλοι του γραφείου τελετών που ανέλαβε την διεκπεραίωση της διαδικασίας την μετέφεραν και άλλο συνεργείο περίμενε για να την τοποθετήσει στην τελευταία της κατοικία. Εκεί μάλλον, ούτε θα ενοχλήσει, ούτε θα ενοχληθεί από κανέναν. 
    Κάποιος είπε ότι είναι θλιβερό, αλλά  υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που γεννιούνται , ζουν, πεθαίνουν και κατόπιν δεν τους θυμάται κανείς. Σαν να μην έζησαν ποτέ. 
  

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ- ΜΕΡΟΣ 2o : 10 ΚΡΑΥΓΑΛΕΕΣ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ

  Στο 1ο μέρος της παρούσας τριλογίας ανάδειξης των σοβαρών ζητημάτων του οπισθοδρομικού Συντάγματος της Ελλάδος αναφερθήκαμε σε δέκα απαράδεκτες διατάξεις του , οι οποίες χρήζουν ριζικής αναμόρφωσης. Αλλά το πράγμα δεν σταματάει εδώ: Το ισχύον Σύνταγμα παρουσιάζει και κραυγαλέες ελλείψεις. Εξ αυτών, οι δέκα πιο σημαντικές είναι οι ακόλουθες:
  1. Δεν προβλέπεται υποχρεωτική λογοδοσία όλων όσοι ασκούν δημόσια εξουσία και διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα: Η έλλειψη μίας τέτοιας γενικής διάταξης στο Σύνταγμα, επέτρεψε σε πολιτικούς να εξαπατούν χωρίς κυρώσεις τους πολίτες με ψευδείς υποσχέσεις και ήταν υπεύθυνη για την εικόνα πρωθυπουργών που παραδίδουν στους διαδόχους τους άδεια γραφεία, και υπουργών που κατά την αποχώρησή τους από το υπουργείο παίρνουν μαζί τους χωρίς κανέναν έλεγχο δημόσια αρχεία και λίστες. Η έλλειψη λογοδοσίας οδηγεί ασφαλώς στην αυθαιρεσία. Το Σύνταγμα θα έπρεπε περιλαμβάνει μία γενική διάταξη η οποία να επιτάσσει ότι κάθε πρόσωπο το οποίο ασκεί δημόσια εξουσία ή διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα οφείλει να ελέγχεται κατά την διάρκεια της θητείας του και να λογοδοτεί δημόσια μετά το τέλος αυτής.Όλοι όσοι διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα δεν θα πρέπει να προστατεύονται από κανένα απόρρητο και η εικόνα της περιουσία τους θα πρέπει να είναι προσιτή σε κάθε πολίτη της χώρας. 
     2. Δεν προβλέπεται υποχρεωτικός έλεγχος των οικονομικών των πολιτικών κομμάτων από την Δικαιοσύνη: Το άρ. 29 Σ , το οποίο αναφέρεται στα πολιτικά κόμματα, προβλέπει έλεγχο μόνο στις εκλογικές τους δαπάνες από όργανο στο οποίο συμμετέχουν και δικαστικοί λειτουργοί.Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο έλεγχος των οικονομικών των κομμάτων να είναι διάτρητος και να  διενεργείται από επιτροπή στην οποία οι δικαστές είναι μειοψηφία. Τα κόμματα, αντί χώροι άσκησης δημοκρατίας, έχουν αποδειχθεί εστίες διαφθοράς και διαπλοκής, αφού έχει αποδειχθεί ότι αντί να ενεργούν με γνώμονα το εθνικό συμφέρον πολλές φορές δωροδοκούνται βλαπτοντας το δημόσιο χρήμα προκειμένου να παράσχουν πολιτική προστασία. Τα οικονομικά τους πρέπει να ελέγχονται από το ανώτατο δικαστήριο του Ελεγκτικού Συνεδρίου χωρίς κανένα τραπεζικό ή άλλο απόρρητο.
        3. Δεν υφίσταται Συνταγματικό Δικαστήριο: Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων διενεργείται από τα δικαστήρια όλων των βαθμίδων, παρεπιμπτόντως, δηλαδή πάντοτε με αφορμή μία ατομική περίπτωση, ή μία ατομική διοικητική πράξη, ενώ επιπλέον δεν επιτρέπεται ο έλεγχος εάν τηρήθηκε η συνταγματική διαδικασία για την ψήφιση ενός νόμου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο έλεγχος να είναι ελλειπής, να υπάρχει ανασφάλεια δικαίου και να εκδίδονται αντιφατικές αποφάσεις. Χρειαζόμαστε ένα ανεξάρτητο Συνταγματικό Δικαστήριο , κατά τα πρότυπα της Ιταλίας ή της Γερμανίας, με μέλη νομικούς αλλά όχι αποκλειστικά τακτικούς δικαστές ( λ.χ. 15μελές του οποίου τα μέλη θα επιλέγονται με κλήρωση μεταξύ ανωτάτων δικαστών, καθηγητών των νομικών σχολών και δικηγόρων με τουλάχιστον 20ετή εμπειρία), το οποίο θα αναλαμβάνει , είτε αυτεπαγγέλτως, είτε κατόπιν προσφυγής, τον έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων , συμπεριλαμβανομένου και του ελέγχου της τπηρησης της προβλεπόμενης διαδικασίας για την ψήφισή τους. 
    4. Δεν υπάρχει περιορισμός θητειών για βουλευτές και μέλη κυβερνήσεων: Η ύπαρξη δυνητικά απεριόριστου αριθμού θητειών για βουλευτές και μέλη κυβερνήσεων προσέδωσε καθεστωτικό και επαγγελματικό χαρακτήρα στην άσκηση της εξουσίας τους και οδήγησε πολλούς εξ αυτών σε παράνομες πράξεις και απατηλές υποσχέσεις προκειμένου να πετύχουν την επανεκλογή τους. Ακόμη και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν επιτρέπεται να εκλέγεται για περισσότερες από δύο θητείες. Απαιτείται  συνταγματική διάταξη η οποία θα απαγορεύει στο ίδιο πρόσωπο να εκλέγεται βουλευτής ή αρχηγός της κυβέρνησης για περισσότερες από δύο θητείες.
     5. Δεν υπάρχει ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτή και μέλους κυβέρνησης: Το γεγονός ότι δεν υπάρχει ασυμβίβαστο των θέσεων βουλευτή και μέλους κυβέρνησης είχε ως αποτέλεσμα την υποταγή της νομοθετικής στην εκτελεστική εξουσία. Οι βουλευτές, αντί να νομοθετούν, μετατράπηκαν σε θλιβεροί χειροκροτητές της κυβέρνησης προκειμένου να εξασφαλίσουν κυβερνητική θέση, ενώ τα γραφεία των υπουργών, αντί να διοικούν, μετατράπηκαν σε χώρους ρουσφετιών προκειμένου να εξασφαλιστεί η επανεκλογή τους ως βουλευτές. Χρειάζεται ρητή διάταξη η οποία να ορίζει ότι τα  μέλη της κυβέρνησης απαγορεύεται να έχουν την βουλευτική ιδιότητα. Αυτή η αυστηρή διάκριση των εξουσιών θα προσδώσει κύρος τόσο στην βουλευτική, όσο και στην εκτελεστική εξουσία.
   6. Δεν προβλέπονται χωριστές εκλογές για ανάδειξη της Βουλής και της Κυβέρνησης: Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, Πρωθυπουργός διορίζεται ο αρχηγός του κόμματος που διαθέτει  την απόλυτη πλειοψηφία στην βουλή, ή εκείνος που θα πετύχει να λάβει η κυβέρνησή του μέσα από συνεργασία κομμάτων την εμπιστοσύνη της Βουλής. Η διάταξη αυτή, με βάση την οποία διενεργούνται μόνο βουλευτικές εκλογές και η κυβέρνηση προκύπτει μέσα από την βουλή, αντίκειται στην αρχή της διάκρισης των εξουσιών, δημιούργησε σύγχυση στους πολίτες για τα κριτήρια της ψήφου τους στις βουλευτικές εκλογές, επέφερε σχέσεις διαπλοκής μεταξύ βουλευτικής και εκτελεστικής εξουσίας και, τελικώς, και έλλειψη κυβερνητικής σταθερότητας. Απαιτείται η θέσπιση ξεχωριστών εκλογών για την ανάδειξη της βουλής και της κυβέρνησης, ώστε οι πολίτες να δύνανται να ψηφίζουν με άλλα κριτήρια για την επιλογή των νομοθετών και με άλλα για την επιλογή των προσώπων που θα διοικήσουν το κράτος.  Επίσης, θα πρέπει να καταργηθεί ως άνευ νοήματος η απαίτηση η κυβέρνηση να διαθέτει την εμπιστοσύνη της βουλής.
     7. Το Σύνταγμα δεν προβλέπει αποσύνδεση της κυβέρνησης από το κόμμα: Απεναντίας, ορίζει στο άρ. 37 ότι ο Πρωθυπουργός πρέπει να είναι και αρχηγός του κόμματος που έχει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στην Βουλή. Η διάταξη αυτή, εάν συνδυαστεί με τόσες άλλες που ήδη αναφέρθηκαν, κατέστησε τον πρωθυπουργό κυρίαρχο του πολιτικού παιχνιδιού αφού το ίδιο πρόσωπο ελέγχει το κόμμα, την κυβέρνηση, την βουλή και διορίζει την ηγεσία της Δικαιοσύνης χωρίς να ελέγχεται από κανέναν. Απαιτείται η αποσύνδεση της κυβέρνησης από το κόμμα. Ο αρχηγός της κυβέρνησης δεν πρέπει να είναι αρχηγός του κόμματός του.
   8. Δεν κατοχυρώνονται ούτε καν στοιχειώδεις θεσμοί εσωκομματικής δημοκρατίας: Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα λειτουργούν με όρους Τρίτου Κόσμου. Διοικούνται από λίγα πρόσωπα ή ομάδες, χωρίς σταθερούς κανόνες λειτουργίας. Οι αρχηγοί καθορίζουν την ηγετική ομάδα, διαγράφουν πρόσωπα και διαλύουν όργανα που δεν τους είναι αρεστά. Υπό αυτές τις συνθήκες, πολίτες με αξιοπρέπεια, ανεξαρτησία και εντιμότητα, οι οποίοι θα μπορούσαν να συμβάλουν στον πολιτικό βίο της χώρας, αποφεύγουν να ενταχθούν στα πολιτικά κόμματα και αφήνουν την θέση τους στους αφισοκολλητές και στους διεφθαρμένους.  Αλλά το πολιτικό κόμμα είναι θεσμός της Δημοκρατίας, οφείλει να παράγει ιδέες , θέσεις και προτάσεις και η λειτουργία του με όρους ιδιοκτησίας, ή συμμορίας έχει σοβαρές συνέπειες για την λειτουργία του πολιτεύματος. Το Σύνταγμα οφείλει να κατοχυρώσει την εσωκομματική δημοκρατία επιβάλλοντας θεσμούς όπως το καταστατικό υποχρεωτικής ισχύος, το εσωκομματικό δημοψήφισμα, η ανάδειξη των οργάνων μέσα από εκλογές κλπ. 
        9. Δεν  κατοχυρώνεται η πολιτική ισότητα των κομμάτων: Υφίστανται τεράστιες ανισότητες μεταξύ των πολιτικών κομμάτων, καθώς τα μεν κόμματα της βουλής λαμβάνουν κρατική χρηματοδότηση και δάνεια από τις τράπεζες και εξασφαλίζουν προνομιακή προβολή από τα συστημικά μμε με τα οποία διαπλέκονται , τε δε μικρότερα κόμματα, ή τα νέα κόμματα αποκλείονται, τόσο από την χρηματοδότηση, όσο και από την προβολή. Οι πολίτες δεν γνωρίζουν ούτε καν την ύπαρξη κάποιων κομμάτων ακόμη και την ημέρα των εκλογών. Με αυτό τον τρόπο το πολιτικό σύστημα επιχειρεί να διαιωνίσει την εξουσία του και να αποτρέψει την ανάδειξη νέων δυνάμεων ματαιώνοντας έτσι την ανανέωση του δημόσιου βίου της χώρας. Το Σύνταγμα οφείλει να κατοχυρώσει το δικαίωμα κάθε πολιτικού κόμματος να παρουσιάσει κατά την προεκλογική περίοδο τις θέσεις του ενώπιον των πολιτών εξίσου με τα λοιπά πολιτικά κόμματα, ανεξαρτήτως της δύναμης που έλαβε κάθε κόμμα στις προηγούμενες εκλογές.
   10. Δεν διασφαλίζεται ο αυστηρός έλεγχος των μμε σύμφωνα με τους κανόνες της διάφανειας: Τα συστημικά μμε διαπλέκονται με την πολιτική εξουσία , της παρέχουν αποκλειστική προβολή και απολαμβάνουν ως αντάλλαγμα λειτουργία χωρίς άδεια και άλλες καταβολές προς το δημόσιο, προνομιακή τραπεζική χρηματοδότηση και άφθονο κρατικό χρήμα από παραχώρηση δημοσίων έργων και προμηθειών. Η διαπλοκή βλάπτει καίρια την χώρα διότι, αφενός καταληστεύεται το δημόσιο και τραπεζικό χρήμα και, αφετέρου παρεμποδίζεται η ανανέωση της πολιτικής ζωής και η ανάδειξη νέων πολιτικών ιδεών και θέσεων. Το Σύνταγμα οφείλει να σπάσει τον γόρδιο δεσμό εξουσίας, τραπεζών, εργολάβων και μμε, ορίζοντας ότι τα μμε πρέπει να διαθέτουν νόμιμη άδεια λέιτουργίας και να μην έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τις τράπεζες και το δημόσιο.      

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ- ΜΕΡΟΣ 1ο : 10 ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΧΡΗΖΟΥΝ ΡΙΖΙΚΗΣ ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗΣ

  Το ισχύον Σύνταγμα δεν αναμορφώνεται με μία απλή αναθεώρηση μικρής ή μεγαλύτερης έκτασης. Τα προβλήματά του συνιστάμενα, από την μία πλευρά σε πλήθος απαράδεκτων ή προβληματικών διατάξεων και, από την άλλη πλευρά, σε κραυγαλέες ελλείψεις, δεν αφήνουν περιθώρια για ημίμετρα αλλά απαιτούν την κατεδάφισή του και την θέσπιση νέου. Ειδικά όσον αφορά τις απαράδεκτες διατάξεις του ισχύοντος συντάγματος, πιο ενδεικτικές είναι οι εξής:

1. Άρ. 27 : Σύμφωνα με την διάταξη του άρ. 27 παρ.1 του ισχύοντος Συντάγματος, η βουλή διαθέτει τόσο μεγάλη εξουσία, ώστε δύναται, χωρίς να λάβει την έγκριση των πολιτών, να μεταβάλει ακόμη και τα σύνορα της χώρας και να παραχωρήσει εθνικό έδαφος : " Καμία μεταβολή στα όρια της επικράτειας δεν μπορεί να γίνει χωρίς νόμο που ψηφίζεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών."  Πρόκειται περί διάταξης  αδιανόητης σε κάθε δημοκρατικό κράτος.Μόνο οι πολίτες, με δημοψήφισμα κατόπιν πρότασης της βουλής, πρέπει να είναι αρμόδιοι να αποφασίζουν την αλλαγή των ορίων της επικράτειας.

2. Άρ. 41: Σύμφωνα με την διάταξη του άρ. 41 παρ.2 Σ, η κυβέρνηση έχει το δικαίωμα, όποτε αυτή επιθυμεί, να επιτυγχάνει την διάλυση της βουλής και την προκήρυξη εκλογών επικαλούμενη εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας: "Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαλύει τη Βουλή με πρόταση της Κυβέρνησης που έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης, για ανανέωση της λαϊκής εντολής προκειμένου να αντιμετωπιστεί εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας." Χάρη σε αυτή την διάταξη, οι βουλευτικές εκλογές διενεργούνται με γνώμονα, όχι τις ανάγκες της χώρας αλλά  τα μικροκομματικά συμφέροντα κάθε Κυβέρνησης προκειμένου να αιφνιδιάσει και να υπερισχύσει των κομματικών της αντιπάλων. Οι εκλογές πρέπει να διεξάγονται σταθερά κάθε τέσσερα χρόνια και μάλιστα να διενεργούνται χωριστά εκλογές για βουλή και για κυβέρνηση, ώστε οι πολίτες να ψηφίζουν με διαφορετικά κριτήρια για νομοθέτη και κυβερνήτη και να μην διαπλέκονται η νομοθετική και εκτελεστική εξουσία.
      
3.Άρ. 44: Σύμφωνα με την παρ. 2 άρ.44 Σ, δημοψήφισμα προκηρύσσεται μόνο με απόφαση της βουλής για κρίσιμο εθνικό θέμα, ή για ψηφισμένο νομοσχέδιο: " Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα , ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού  των βουλευτών που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου. Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον πρόεδρο της δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα 3/5 του όλου αριθμού των βουλευτών..." Αλλά κατ' αυτόν τον τρόπο, , κατά τον οποίο το δημοψήφισμα προκηρύσσεται μόνο "από τα πάνω", οι πολίτες απώλεσαν την δυνατότητα να επεμβαίνουν οι ίδιοι και να ασκούν άμεσα την πολιτική εξουσία όταν οι αντιπρόσωποί τους καταχρώνται της εντολής που έχουν λάβει, ώστε, ή να καταργούν νόμο που τέθηκε ενάντια στα συμφέροντά τους , ή να επιτυγχάνουν την θέσπιση νόμου, ή να ανακαλούν πρόσωπα που ασκούν δημόσια εξουσία ενάντια στα συμφέροντα της κοινωνίας. Η καθιέρωση της δυνατότητας των πολιτών να προκαλούν δημοψήφισμα για θέσπιση ή κατάργηση νόμου ή ανάκληση αξιωματούχου με συλλογή υπογραφών (λ.χ. 100.000), η οποία προβλέπεται στα Συντάγματα άλλων χωρών (Ιταλία, Ελβετία, Ουγγαρία, Πολιτείες των ΗΠΑ κλπ) είναι επιβεβλημένη και διότι βελτιώνει την ίδια την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, καθώς εξαναγκάζει τους εντολοδόχους του λαού να σέβονται περισσότερο τους εντολείς τους.

4. Άρ.62: Σύμφωνα με την διάταξη του άρ. 62 παρ.1 Σ, κανένας βουλευτής δεν μπορεί να διωχθεί ποινικά χωρίς άδεια της βουλής: " Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν διώκεται, ούτε συλλαμβάνεται , ούτε φυλακίζεται, ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του σώματος." Με την διάταξη αυτή οι εκπρόσωποι του λαού πέτυχαν η ποινική τους δίωξη να εξαρτάται από τους ίδιους και κατ' αυτόν τον τρόπο εξασφάλισαν την ατιμωρησία τους και την προνομιακή ποινική τους μεταχείριση έναντι των υπολοίπων πολιτών. Αλλά εάν οι αντιπρόσωποι των πολιτών απολαμβάνουν ποινικής ασυλίας , τότε , αντί να υπηρετούν τον λαό μετατρέπονται σε εξουσιαστές του. Οι βουλευτές πρέπει να διώκονται ποινικά με απόφαση του αρμόδιου εισαγγελέα όπως κάθε πολίτης.

5. Άρ.63: Δια της διάταξης του άρ.63 καθιερώθηκε προνομιακή οικονομική μεταχείριση των βουλευτών έναντι των υπολοίπων πολιτών: " 1. Οι βουλευτές , για την άσκηση του λειτουργήματός τους δικαιούνται από το δημόσιο αποζημίωση και δαπάνες . Το ύψος τους καθορίζεται με απόφαση της Βουλής. 2. Οι βουλευτές απολαμβάνουν συγκοινωνιακή, ταχυδρομική και τηλεφωνική ατέλεια που η έκτασή της καθορίζεται με απόφαση της ολομέλειας της Βουλής." Στην δημοκρατία δεν χωρούν προνόμια καμίας τάξης έναντι των υπολοίπων.

6.Άρ.73: Σύμφωνα με την διάταξη του άρ. 73παρ.1 Σ το δικαίωμα πρότασης νόμων προς συζήτηση στην Βουλή ανήκει αποκλειστικά "στην βουλή και στην κυβέρνηση".  Αλλά σε όλες τις δημοκρατικές χώρες δικαίωμα πρότασης νόμων θα πρέπει να έχουν και οι πολίτες άμεσα μέσω συλλογής του αναγκαίου αριθμού υπογραφών (λ.χ 20.000).

7. Άρ.86:  Η διαβόητη διάταξη του άρ. 86 Σ της δήθεν ευθύνης υπουργών κατοχύρωσε την πρωτοφανή ποινική ατιμωρησία των μελών κυβερνήσεων για εγκλήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους : "Μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της κυβέρνησης ή υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, όπως νόμος ορίζει. ... Δίωξη, ανάκριση, προανάκριση, ή προκαταρκτική εξέταση .... δεν επιτρέπεται χωρίς προηγούμενη απόφαση της Βουλής κατά την παράγραφο 3. ... Η Βουλή μπορεί να ασκήσει την κατά την παράγραφο 1 αρμοδιότητά της μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος. " Η σκανδαλώδης ατιμωρησία των μελών κυβερνήσεων , η οποία υπέθαλψε την καταλήστευση του δημοσίου χρήματος, την διαπλοκή και την διαφθορά, πρέπει να παύσει και να αναλάβει η δικαιοσύνη να διαλευκάνει τα ποινικά τους αδικήματα , όπως συμβαίνει για κάθε πολίτη.

8. Άρ. 90: Η διάταξη της παρ.5 άρ.90 Σ ορίζει ότι η ηγεσία της Δικαιοσύνης επιλέγεται από το Υπουργικό Συμβούλιο: " Οι προαγωγές στις θέσεις του προέδρου και του αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου του Συμβουλίου της Επικρατείας.... ενεργούνται με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου..." Σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν υφίσταται ανάλογη διάταξη υποταγής της Δικαιοσύνης στην εκάστοτε κυβέρνηση. Η ηγεσία των Δικαστηρίων και της Εισαγγελίας οφείλει να είναι ανεξάρτητη και να επιλέγεται με κλήρωση μεταξύ των μελών τους.

9. Άρ. 107: Σύμφωνα με την διάταξη του άρ. 107 παρ.1 εδ.β΄Σ αναγνωρίζεται στους εφοπλιστές προνομιακό φορολογικό καθεστώς, το οποίο επειδή περιβάλλεται συνταγματικής ισχύος , δεν μπορεί να τροποποιηθεί με θέσπιση αντίθετου νόμου: Αυξημένη τυπική ισχύ "έχουν και οι διατάξεις των κεφαλαίων Α΄έως και Δ΄του τμήματος του νόμου 27/75 περί φορολογίας πλοίων, επιβολής εισφοράς προς ανάπτυξη της εμπορικής ναυτιλίας, εγκαταστάσεως ναυτιλιακών επιχειρήσεων και ρυθμίσεως συναφών θεμάτων." Είναι αδιανόητο κάποιες οικονομικές τάξεις να διασφαλίζουν προνομιακή μεταχείριση μέσω του Συντάγματος.

10. Το άρ. 110 αποτελεί την πιο απαράδεκτη διάταξη του ισχύοντος Συντάγματος, αφενός διότι επιχειρεί να εμποδίσει κάθε δημοκρατική εξέλιξη απαγορεύοντας την αλλαγή του πολιτεύματος της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στους αιώνες των αιώνων και, αφετέρου, διότι αποκλείει τους πολίτες από την αναθεώρηση του Συντάγματός τους και αναθέτει την εξουσία στους αντιπροσώπους μέσα από μία διάτρητη διαδικασία δύο Βουλών, εκ των οποίων η πρώτη καλείται να αποφασίσει ποια άρθρα θα αναθεωρηθούν και η δεύτερη που θα προκύψει μετά από βουλευτικές εκλογές προβαίνει σε αναθεώρηση χωρίς καμία δέσμευση, ακόμη και με πλειοψηφία 151 βουλευτών, χωρίς να υποχρεούται να λάβει υπόψη την βούληση της κοινωνίας. Το άρ. 110 Σ όχι μόνο δεν παρέχει καμία εγγύηση ότι η αλλαγή του Συντάγματος θα γίνεται προς το συμφέρον των πολλών, αλλά τελικά την καταλείπει έρμαιο μία μικρής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας - μειοψηφίας στην κοινωνία. Απαιτείται πλήρης αναμόρφωση της διαδικασίας ώστε, αφενός να μην εμποδίζεται η αλλαγή της μορφής του πολιτεύματος λ.χ σε προεδρική δημοκρατία και, αφετέρου, η αλλαγή του Συντάγματος να αποφασίζεται μόνο με δημοψήφισμα, το οποίο, είτε θα προκηρύσσεται από την βουλή, είτε απευθείας από τους πολίτες, με κατάθεση συγκεκριμένης πρότασης και συλλογή 200.000 υπογραφών.