Σάββατο, 22 Δεκεμβρίου 2018

Ο ΘΑΝΑΤΟΣ ΣΟΥ Η ΖΩΗ ΜΟΥ: ΟΙ ΜΕΤΑΓΡΑΦΕΣ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

   Όπως έχει αποδείξει διαχρονικά η κοινοβουλευτική ζωή της χώρας, η κοινοβουλευτική δύναμη των κομμάτων δεν αποκτάται μόνο μέσω των εκλογών. Πολλές φορές αποκτάται και με μεταγραφή από κόμμα σε κόμμα.
   Ο ΣΥΡΙΖΑ ξεκίνησε τον Σεπτέμβριο 2015 με 145 βουλευτές, αλλά σύντομα ανεξαρτοποιήθηκε ο κ. Παναγούλης. Το κενό αναπλήρωσε  η κ. Μεγαλοοικονόμου από την Ένωση Κεντρώων.
    Η ΝΔ μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 είχε 75 βουλευτές. Έχασε την κ.Παπακώστα, η οποία μετά την διαγραφή της ανεξαρτοποιήθηκε και σήμερα είναι υπουργός της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ, αλλά απέκτησε άλλους τέσσερις: Τρεις από το ΠΟΤΑΜΙ (Φωτήλας, Μάρκου, Θεοχάρης) και έναν από την ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ (Κατσιαντώνης). Σήμερα έχει 78 βουλευτές.
   Η ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ αρχικώς είχε 18 βουλευτές, αλλά σήμερα έχει 15, διότι ανεξαρτοποιήθηκαν Μπαρμπαρούσης, Μίχος και Κουκούτσης.
   Το ΚΙΝΑΛΛ ή ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΣΥΜΠΑΡΑΤΑΞΗ είναι από τους κερδισμένους των μεταγραφών, διότι ξεκίνησε με 17 βουλευτές και τώρα έχει 20 . Προστέθηκαν δύο από το ΠΟΤΑΜΙ (Ιλχάν Αχμέτ και Μπαργιώκας) και ένας από την ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ (Καρράς).
     Το ΚΚΕ διατηρεί ανέπαφη την κοινοβουλευτική δύναμη των 15 βουλευτών που κατέκτησε μετά τις βουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015.
    Το ΠΟΤΑΜΙ  φαίνεται ότι δημιουργήθηκε για να απορροφήσει τους κραδασμούς ΝΔ και ΠΑΣΟΚ μετά την χρεοκοπία και την είσοδο στα μνημόνια. Τώρα επιστρέφει τα δανεικά και από τους 11 βουλευτές που είχε τον Σεπτέμβριο 2015 έχει μείνει με 6 , καθώς, όπως προαναφέρθηκε , 3 έφυγαν για την ΝΔ και 2 για το ΚΙΝΑΛΛ.
   Οι ΑΝΕΛ είχαν αρχικώς 10 βουλευτές, αλλά μετά την αλλοπρόσαλλη τακτική του προέδρου τους, σήμερα έχουν απομείνει 7. Ανεξαρτοποιήθηκαν Νικολόπουλος, Λαζαρίδης και Καμμένος.
     Η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ βρίσκεται υπό κοινοβουλευτική διάλυση, καθώς από τους 9 βουλευτές που είχε τον Σεπτέμβριο 2015, έχουν φύγει 4 στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα (Μεγαλοοικονόμου για ΣΥΡΙΖΑ, Κατσιαντώνης για ΝΔ, Καρράς για ΚΙΝΑΛΛ και Φωκάς ανεξάρτητος μέχρι σήμερα ). Εάν αποχωρήσει ένας ακόμη δεν θα θεωρείται κοινοβουλευτική ομάδα κατά τον κανονισμό της βουλής.
    Απομένει να δούμε μέχρι τέλους τι θα πράξουν οι 9 ανεξάρτητοι βουλευτές καθώς και οι εναπομείναντες 6 από το ΠΟΤΑΜΙ , 7 από τους ΑΝΕΛ και 5 από την ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ.
     Στον αθλητισμό οι μεταγραφές στοχεύουν να ενισχύσουν τις ομάδες στην προσπάθειά τους να διακριθούν. 
    Στην πολιτική συνήθως οι στόχοι των μεταγραφών είναι πιο σκοτεινοί.

Δευτέρα, 10 Δεκεμβρίου 2018

ΝΔ ΚΑΙ ΚΙΝ.ΑΛ ΕΠΕΞΕΡΓΑΖΟΝΤΑΙ ΣΧΕΔΙΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΗΣ ΕΚΤΡΟΠΗΣ

   ΝΔ και ΠΑΣΟΚ αποτελούν το δίπολο της μεταπολίτευσης μέχρι την χρεοκοπία και την είσοδο στην εποχή των μνημονίων. 
  Η ΝΔ, ως κυβερνητική πλειοψηφία, υπήρξε η κυρίως υπεύθυνη για την θέσπιση του Συντάγματος του 1975, το οποίο κατοχύρωσε τις ασυλίες, τα προνόμια και την παντελή έλλειψη ελέγχου και λογοδοσίας του πολιτικού συστήματος, περιόρισε τα πολιτικά δικαιώματα στα απολύτως ελάχιστα και αυτονόητα , ποδηγέτησε την Δικαιοσύνη και καθιέρωσε το προβληματικό πολίτευμα της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, βάσει του οποίου η βουλή απώλεσε την ανεξαρτησία της και καθυποτάχθηκε στην εκτελεστική εξουσία.
   Το ΠΑΣΟΚ είναι υπεύθυνο για την αναθεώρηση του 1986 που κατέστησε τον Πρωθυπουργό ανώτατο άρχοντα και τον ρόλο του Προέδρου της Δημοκρατίας περίπου διακοσμητικό.
    Και τα δύο κόμματα συνήργησαν στην εγκληματική αναθεώρηση του 2001, η οποία, ενόψει των Ολυμπιακών αγώνων και της προγραμματισμένης λεηλασίας του δημοσίου χρήματος, επιχείρησε να περιορίσει στο ελάχιστο ακόμη και την έρευνα περί εγκλημάτων μελών κυβερνήσεων ή άλλων επίκουρων του πολιτικού συστήματος μέσω της συντομότατης παραγραφής, της απαγόρευσης ελέγχου των πάσης φύσεως λιστών και της αδυναμίας συγκρότησης ανεξάρτητων αρχών ενώ, απεναντίας,στην αναθεώρηση του 2008 τα ίδια κόμματα φρόντισαν δήθεν να διαφωνήσουν, ώστε να μην επιτευχθεί η πλειοψηφία των 180 βουλευτών, να μην αναθεωρηθεί τίποτε το ουσιώδες και, κυρίως, να εμποδιστεί κάθε νέα αναθεώρηση μέχρι το 2013, καθώς, βάσει του άρ. 110Σ ,έπρεπε να παρέλθει πενταετία από την ολοκλήρωση της προηγούμενης.
   Μετά το 2013, όταν κατέστη δυνατή και πάλι η αναθεώρηση, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ τα οποία βρίσκονταν στην εξουσία, ενέπαιζαν τον ελληνικό λαό ότι δήθεν προτίθεντο να την διενεργήσουν ,χωρίς να πράξουν απολύτως τίποτε μέχρι την λήξη της κυβερνητικής θητείας τους, οπότε η ΝΔ κατέθεσε πρόταση αναθεώρησης εν γνώσει της ότι είναι αδύνατη η συζήτησή της λόγω των επερχόμενων εκλογών. 
   Μετά την άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ και των ΑΝΕΛ στην εξουσία και τις εξαγγελίες περί ριζικής αλλαγής του Συντάγματος με την συμμετοχή των πολιτών τον Ιούλιο 2016, ΝΔ και ΠΑΣΟΚ σε συνεργασία με τα φίλα προσκείμενα ΜΜΕ και συνταγματολόγους, αντιστάθηκαν λυσσαλέα σε κάθε πιθανότητα συμμετοχής των πολιτών στην διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος, προτάσσοντας με υποκρισία την δήθεν προστασία των θεσμών, ευτυχώς όμως για αυτά, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ - ΑΝΕΛ υπήρξε εξίσου υποκριτική και ουδέποτε είχε σκοπό στο ζήτημα της αλλαγής του Συντάγματος να  ζητήσει και να λάβει πραγματικά υπόψη την βούληση των πολιτών. 
    Όσο ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατέθετε πρόταση αναθεώρησης, η υποκρισία συνεχιζόταν με δηλώσεις Μητσοτάκη περί ανάγκης "γενναίας" αναθεώρησης και επιστολές της Γεννηματά με αίτημα να ξεκινήσει αμέσως η διαδικασία αλλαγής του Συντάγματος. Αλλά, τελικά, ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε και εκκίνησε την διαδικασία αναθεώρησης του Συντάγματος. Και τώρα φαίνεται ότι οι αδίστακτοι και κακομαθημένοι επιβήτορες της εξουσίας, παρά την καταστροφή που επέφεραν στην κοινωνία, δεν εννοούν να παραχωρήσουν έστω και ψήγματα βελτίωσης του υπάρχοντος συστήματος, ούτε στο ζήτημα των μικρών βελτιώσεων των διατάξεων περί ευθύνης υπουργών και  της μερικής κατάργησης της ποινικής ασυλίας των βουλευτών, ούτε βεβαίως - ακόμη περισσότερο- στο ζήτημα της καθιέρωσης δημοψηφισμάτων με πρωτοβουλία πολιτών, έστω και εάν για αυτά , όπως προβλέπει η προσχηματική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ, απαιτείται ο υπέρογκος αριθμός του ενός εκατομμυρίου υπογραφών.
  Παρόλο που το άρ. 110 Σ ορίζει σαφώς ότι η παρούσα Βουλή διαπιστώνει την ανάγκη αναθεώρησης και καθορίζει ειδικά τις διατάξεις που πρέπει να αναθεωρηθούν και κατόπιν " η επόμενη Βουλή κατά την πρώτη σύνοδό της" υποχρεούται να αποφασίσει και να θεσπίσει ειδικά τις αναθεωρητέες διατάξεις, σύμφωνα με δηλώσεις - υπονοούμενα στελεχών, αλλά και δημοσιεύματα του Τύπου, με πρόσχημα ότι δεν γίνεται αποδεκτό το αίτημα της αντιπολίτευσης να ενταχθεί στις αναθεωρητέες διατάξεις και το άρ. 16 που απαγορεύει την ίδρυση ιδιωτικών Πανεπιστημίων, η ΝΔ και το ΚΙΝΑΛ, εφόσον μετά τις εκλογές λάβουν την κυβερνητική πλειοψηφία, προσανατολίζονται, είτε να "παγώσουν " και τελικά να μην διενεργήσουν ποτέ το δεύτερο στάδιο της αναθεώρησης, είτε να προχωρήσουν μεν τυπικά σε απόφαση συζήτησης αναθεώρησης κατά την πρώτη σύνοδο της Βουλής σύμφωνα με το Σύνταγμα  και τον Κανονισμό της Βουλής, αλλά να φροντίσουν να μην ληφθεί ποτέ απόφαση αναθεώρησης.
   Το διάτρητο Σύνταγμα της χώρας που φτιάχθηκε στα μέτρα τους δεν προβλέπει την ύπαρξη Συνταγματικού Δικαστηρίου που θα κρίνει την παραβίαση του Συντάγματος,ούτε άλλη αρχή που θα υποκαταστήσει την Βουλή σε περίπτωση που αυτή αδρανήσει και αρνηθεί να εφαρμόσει το Σύνταγμα.  
      Υπάρχει όμως μία διάταξη που πρέπει να την λάβουν υπόψη τους όσοι επεξεργάζονται με θράσος τέτοια σχέδια εκτροπής: Πρόκειται για το άρ. 134 παρ.2 του Ποινικού Κώδικα,το οποίο ορίζει ότι τιμωρείται με ισόβια ή με πρόσκαιρη κάθειρξη μεταξύ άλλων όποιος, "με σφετερισμό της ιδιότητάς του ως οργάνου του κράτους" , επιχειρεί "να διαταράξει την ομαλή λειτουργία του πολιτεύματος". Στις περιπτώσεις αυτές, το αδίκημα, το οποίο εντάσσεται στα εγκλήματα εσχάτης προδοσίας, παραγράφεται μετά είκοσι έτη, ακόμη και εάν ο δράστης έχει το προνόμιο να είναι βουλευτής. 

Δευτέρα, 3 Δεκεμβρίου 2018

ΟΙ ΕΞΕΓΕΡΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΑ ΚΙΤΡΙΝΑ ΓΙΛΕΚΑ

   Στην Χίο, το 406 π.Χ., όπως αναφέρει ο Ξενοφών στα "ελληνικά" (βιβλίο Β΄ 1.1), οι Λακεδαιμόνιοι στρατιώτες που βρέθηκαν εκεί ως σύμμαχοι για τις ανάγκες του πελοποννησιακού πολέμου, όσο ήταν καλοκαίρι, τρέφονταν από καρπούς και από αμοιβές για εργασίες που αναλάμβαναν στην ύπαιθρο. Όταν όμως ήλθε ο χειμώνας και βρέθηκαν νηστικοί, γυμνοί και ξυπόλυτοι, ξέχασαν ότι οι Χιώτες ήταν σύμμαχοί τους, αποφάσισαν να αγνοήσουν τον επικεφαλής τους Ναύαρχο Ετεόνικο και άρχισαν να επεξεργάζονται σχέδιο επίθεσης εναντίον τους. Για να αναγνωρίζονται δε μεταξύ τους και να ξέρουν πόσοι είναι, όσοι συμφωνούσαν με το σχέδιο επίθεσης, αποφασίστηκε να κρατούν συμβολικά ένα καλάμι. Έτσι, το καλάμι κατέστη το σύμβολο του σχεδίου τους.
   Στο Παρίσι οι διαδηλωτές που προκάλεσαν αυτές τις μέρες την μεγαλύτερη εξέγερση από την εποχή του Μάη του 1968 με αφορμή την επιβολή υψηλής φορολογίας που εκτίναξε στα ύψη τις τιμές των καυσίμων,  δεν έχουν ως σύμβολο καλάμι, αλλά κίτρινα γιλέκα.  
     Το γαλλικό κράτος εξαπάτησε τους πολίτες , τους έπεισε να αγοράσουν μαζικά αυτοκίνητα ντίζελ και, τώρα που κυκλοφορούν πάνω από 20 εκατομμύρια τέτοια αυτοκίνητα, ανακάλυψε ότι το πετρέλαιο μολύνει το περιβάλλον και αποφάσισε να επιβάλει υψηλούς φόρους στην τιμή του, ώστε να  έλθει στο ίδιο επίπεδο με την τιμή της αμόλυβδης. Όταν κάποιοι αντέδρασαν με το επιχείρημα ότι θα μπορούσε να επέλθει το ίδιο αποτέλεσμα εάν, αντί να αυξηθεί η τιμή του πετρελαίου, απλώς μειωνόταν η τιμή της βενζίνης, η κυβέρνηση Μακρόν τους ενέπαιξε ακόμη περισσότερο, αυξάνοντας και την τιμή της βενζίνης με νέους φόρους. 
   Οι Γάλλοι πολίτες οι οποίοι δυσκολεύονται να ζήσουν στο ακριβό κέντρο του Παρισιού και αναγκάζονται να μετακομίσουν στα φθηνότερα μακρινά προάστια, με αποτέλεσμα να έχουν ανάγκη το αυτοκίνητο, εξαγριώθηκαν.Το ίδιο και οι αγρότες. Απέρριψαν τους κομματικούς συνδικαλιστές και τα ίδια τα κόμματα, οργάνωσαν μόνοι τους διαδηλώσεις μέσω των social media και χρησιμοποίησαν ως σύμβολο διαμαρτυρίας  και μέσο αναγνώρισης τα κίτρινα γιλέκα που ο νόμος ορίζει ότι είναι υποχρεωμένοι να διαθέτουν στο αυτοκίνητό τους για περίπτωση έκτακτης ανάγκης.
     Η κυβέρνηση Μακρόν άργησε να αντιληφθεί το μέγεθος της διαμαρτυρίας και της αγανάκτησης και επιχείρησε να καταστείλει τις διαδηλώσεις με την χρήση βίας. Το Παρίσι γνωρίζει πρωτοφανείς ταραχές με φωτιές σε περιουσίες, εκατοντάδες τραυματίες και βεβήλωση ακόμη και της Αψίδας του Θριάμβου. Έρευνες αποδεικνύουν ότι το 80% των Γάλλων υποστηρίζει το κίνημα των κίτρινων γιλέκων.
  Τώρα ο Μακρόν ζητεί να συναντήσει τους διαδηλωτές. Αλλά πλέον οι διαδηλωτές δεν αρκούνται μόνο στο αίτημα για κατάργηση την τερατώδους αύξησης της φορολογίας στις τιμές των καυσίμων. Επιχειρούν να οργανωθούν πολιτικά και στα αιτήματά τους περιλαμβάνεται ο διάλογος για ευρύτερα φορολογικά και κοινωνικά ζητήματα και η  αξίωση δεσμευτικής συμμετοχής τους στις αποφάσεις με ενίσχυση του θεσμού των δημοψηφισμάτων.  
  Ένας διαδηλωτής, ηλικίας περίπου 60 ετών,  φώναξε στην τηλεόραση ότι ο Μακρόν απεχθάνεται τους πολίτες. 
  Η εξέγερση των κίτρινων γιλέκων αποτελεί ήδη ένα ακόμη στάδιο του αγώνα για αληθινή δημοκρατία, πολιτική ισότητα και χειραφέτηση.

Πέμπτη, 15 Νοεμβρίου 2018

Παρέμβαση για την Συνταγματική Αναθεώρηση της Πρωτοβουλίας για ριζική συνταγματική αλλαγή

Η κίνηση πολιτών «Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή»  είχε εκφράσει ήδη από το 2012 το αίτημα για μία μεγάλη μεταρρύθμιση του Συντάγματος, η οποία θα αναμόρφωνε πλήρως το απαρχαιωμένο πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, εμφυτεύοντας νέους θεσμούς προς την κατεύθυνση της άμεσης συμμετοχής των πολιτών στην άσκηση της εξουσίας, της πλήρους διάκρισης των εξουσιών, της πολιτικής ισότητας, της λογοδοσίας και του δημοσίου ελέγχου όσων διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα.
Σπεύσαμε μάλιστα να τονίσουμε ότι η χρεοκοπία της χώρας, η απώλεια μέρους της εθνικής της κυριαρχίας και η οικονομική καταστροφή μεγάλου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, όχι απλώς δικαιολογούσαν, αλλά επέβαλαν, την ανάγκη, αντί απλής αναθεώρησης, να θεσπιστεί εξ υπαρχής νέο Σύνταγμα με την συμμετοχή ολόκληρης της κοινωνίας , ως μία νέα παλιγγενεσία , μέσω δημόσιας διαβούλευσης και δημοψηφίσματος, ώστε για πρώτη φορά στην ελληνική συνταγματική ιστορία το Σύνταγμα της χώρας να μην επιβληθεί «εκ των άνω» αλλά οι πολίτες να αποφασίσουν , όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες, οι ίδιοι για το Σύνταγμά τους.
Το πολιτικό σύστημα δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον να αξιοποιήσει την μεγάλη ευκαιρία αναγέννησης της χώρας, αλλά προτίμησε την στενή διαδικασία αναθεώρησης του άρ. 110 του Συντάγματος , η οποία αφήνει τους πολίτες στο περιθώριο, καταλείπει το σύνολο της αρμοδιότητας αλλαγής του Συντάγματος αποκλειστικά στην Βουλή και απαγορεύει κάθε συζήτηση για μετάβαση από το προβληματικό υφιστάμενο πολίτευμα της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, σε πολίτευμα πλήρους διάκρισης των εξουσιών, όπως η Προεδρική Δημοκρατία το οποίο, και πιο δημοκρατικό είναι, αφού προβλέπει ξεχωριστές εκλογές, τόσο για την ανάδειξη της βουλής, όσο και για την ανάδειξη κυβέρνησης και εξασφαλίζει κυβερνητική σταθερότητα, αφού η κυβέρνηση έχει σταθερή θητεία και δεν εξαρτάται από την εμπιστοσύνη της Βουλής.
Ήδη η πρόταση ΣΥΡΙΖΑ με την οποία εκκίνησε η διαδικασία αναθεώρησης , παρά τις εξαγγελίες, όχι μόνο δεν επαρκεί για την εξυγίανση του πολιτικού συστήματος όπως επαγγέλλεται, αλλά σε πολλά σημεία της είναι προσχηματική. Οι θέσεις της που αφορούν την «αρχιτεκτονική του πολιτεύματος» δεν δύνανται να αγγίξουν τις εγγενείς αδυναμίες του πολιτεύματος της Προδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, ενώ οι θέσεις της για το «Κράτος Δικαίου», αντί να καταργούν τις ασυλίες των βουλευτών και τις διατάξεις περί ευθύνης Υπουργών, απλώς τις περιορίζουν, ενώ επίσης δεν θίγουν, ούτε  τα προνόμια των βουλευτών , ούτε την επιλογή της ηγεσίας των δικαστηρίων από την κυβέρνηση, ούτε την έλλειψη λογοδοσίας και ελέγχου στα οικονομικά των κομμάτων και όσων ασκούν δημόσια εξουσία, ούτε εισάγουν νέους θεσμούς όπως το Συνταγματικό Δικαστήριο, ή η κλήρωση για την ηγεσία της Δικαιοσύνης, ή την συγκρότηση των  Ανεξάρτητων Αρχών.  Μεγάλο παράδειγμα υποκρισίας αποτελεί  όμως και η πρόταση εισαγωγής του θεσμού των δημοψηφισμάτων με λαϊκή πρωτοβουλία , καθώς για την διενέργειά τους σε μία χώρα 11 εκατομμυρίων προτείνεται η συλλογή του υπέρογκου αριθμού του 1.000.000 υπογραφών για κατάργηση ψηφισμένου νόμου που αφορά σοβαρό κοινωνικό ζήτημα και των 500.000 για κρίσιμο εθνικό θέμα και μάλιστα υπό την αίρεση ότι, σε περίπτωση αμφισβήτησης για την νομιμότητα, αποφαίνεται η Βουλή, ενώ αντίστοιχα στην Ιταλία, η οποία έχει πολλαπλάσιο της Ελλάδος πληθυσμό 62 εκατομμυρίων, απαιτούνται 500.000 υπογραφές για την διενέργεια δημοψηφίσματος, προβλέπεται δημοψήφισμα και για την αλλαγή του Συντάγματος και η νομιμότητα κρίνεται, όχι από την Βουλή, αλλά από ανεξάρτητο Συνταγματικό Δικαστήριο.
Η διαδικασία του άρ. 110, βάσει της οποίας η παρούσα βουλή αποφασίζει με πλειοψηφία 180 βουλευτών μόνο ποια άρθρα θα αναθεωρηθούν και στην συνέχεια παρέχεται η εξουσία στην επόμενη βουλή, χωρίς να ρωτήσει και χωρίς να δώσει λόγο σε κανέναν, να αποφασίσει το ακριβές περιεχόμενο της αναθεώρησης με απλή κυβερνητική πλειοψηφία 151 βουλευτών , είναι φανερό ότι δεν παρέχει καμία απολύτως εγγύηση ότι οι αλλαγές που θα συντελεστούν να είναι προς το συμφέρον της κοινωνίας. Καμία εγγύηση εξάλλου δεν  προσφέρει και η αντίστροφη προβλεπόμενη διαδικασία του άρ.110, βάσει της οποίας η παρούσα βουλή αποφασίζει με πλειοψηφία 151 βουλευτών ποια άρθρα θα αναθεωρηθούν και στην συνέχεια παρέχεται η εξουσία στην επόμενη βουλή να αποφασίσει το ακριβές περιεχόμενο της αναθεώρησης με πλειοψηφία 180 βουλευτών, διότι , όπως απέδειξε η εμπειρία της αναθεώρησης 2008, τα πολιτικά κόμματα φροντίζουν να μην συναινούν και οδηγούν την διαδικασία σε γελοιοποίηση.
Είναι προφανές ότι μόνο η δεσμευτική συμμετοχή των πολιτών αποτελεί εγγύηση ότι οι αλλαγές στο Σύνταγμα θα αφορούν το συμφέρον όλων και όχι των ολίγων. Ακολούθως ,εάν  τα πολιτικά κόμματα δεν είναι αντάξια της ιστορικής στιγμής και δεν είναι εις θέση να προωθήσουν μεταρρυθμίσεις ριζικής αλλαγής του πολιτικού συστήματος, έχουν μία λύση: Να αναθεωρήσουν μόνο το άρ. 110 ώστε να προβλεφθεί διαδικασία αναθεώρησης, είτε με λαϊκή πρωτοβουλία 200.000 υπογραφών, είτε με πρωτοβουλία της βουλής και υποχρεωτική επικύρωση με  δημοψήφισμα και, κατόπιν, να  ξεκινήσει αμέσως και χωρίς καμία απαγόρευση η πραγματική διαδικασία συνταγματικής αλλαγής.
Αθήνα, 11-11-2018
Η Ομάδα Συντονισμού

Δευτέρα, 5 Νοεμβρίου 2018

Ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΥΝΤΕΡΗΣ ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΤΗΣ ΕΡΤ


  Αυτή τη Δευτέρα 5 Νοεμβρίου 2018, 10-12 το βράδυ, (A' Πρόγραμμα ΕΡΑ, 91,6/105,8) η εκπομπή "Athens Calling" (Η Αθήνα καλεί) του Περικλή Βασιλόπουλου έχει ως θέμα: Πολίτες, Ομάδες Πολιτών και Συνταγματική Αναθεώρηση.
   Στον ραδιοθάλαμο της Αγίας Παρασκευής παρευρίσκονται οι: Εβίκα Καραμαγκιώλη, από το Παρατηρητήριο Πολιτών για την Αλλαγή του Συντάγματος, Στέφανος Λουκόπουλος, από την οργάνωση Vouliwatch και o Θανάσης Τοτόμης, μέλος του ΣΚΕ (Συμβούλιο Κοινωνικού Ελέγχου) της ΕΡΤ, εισηγητής της πρότασης του ΣΚΕ να ενταχθεί η ΕΡΤ στην Συνταγματική Αναθεώρηση (εκλογή της Διοίκησης της ΕΡΤ από τη Διάσκεψη των Προέδρων της Βουλής).
     Μιλούν επίσης, ο Πέτρος Βουρλής, από την ομάδα «Δημοκρατία και Δημοψήφισμα» και ο Χρήστος Λυντέρης, Δρ. Νομικής, από την Πρωτοβουλία για Ριζική Συνταγματική Αλλαγή. Από την Θεσσαλονίκη η Λίνα Παπαδοπούλου, αν. Καθηγήτρια Συνταγματικού Δικαίου στην Νομική Σχολή ΑΠΘ και συγγραφέας του βιβλίου: «Θεσμοί "άμεσης δημοκρατίας" στο Σύνταγμα. Συμμετοχή των πολιτών στις αποφάσεις ουσίας» (εκδόσεις Ευρασία).

Πέμπτη, 1 Νοεμβρίου 2018

ΟΙ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ ΤΣΙΠΡΑ ΔΕΝ ΕΠΑΡΚΟΥΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΥΓΙΑΝΣΗ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

  Ο Πρωθυπουργός Αλέξης  Τσίπρας κατέθεσε 5 δέσμες προτάσεων για την αναθεώρηση του Συντάγματος, οι οποίες περιλαμβάνουν συνολικά 15 σημεία : 
    Η πρώτη δέσμη προτάσεων, η οποία αποκαλείται "δέσμη προτάσεων για την αρχιτεκτονική του πολιτεύματος", επιχειρεί να βελτιώσει τα μειονεκτήματα του πολιτεύματος της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και περιλαμβάνει (1) την συνταγματική καθιέρωση της απλής αναλογικής, (2) την πρόβλεψη να ορίζεται πρωθυπουργός μόνο εν ενεργεία βουλευτής, (3) την λεγόμενη"εποικοδομητική ψήφο δυσπιστίας", ήτοι την υποχρέωση η  πρόταση δυσπιστίας κατά της κυβέρνησης να  συνοδεύεται υποχρεωτικά από την πρόταση για νέο Πρωθυπουργό, (4) την εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας από τον λαό εάν δεν καταστεί δυνατή η εκλογή του από την Βουλή σε δύο ψηφοφορίες και (5) τον περιορισμό εκλογής στο αξίωμα του βουλευτή για περισσότερες από δύο συνεχόμενες θητείες. Αλλά, το πολίτευμα της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, σύμφωνα με το οποίο δεν διεξάγονται χωριστές εκλογές για  εκτελεστική και νομοθετική εξουσία και η κυβέρνηση προκύπτει μέσω της βουλής και χρειάζεται την εμπιστοσύνη της, είναι στην δομή του προβληματικό διότι, όταν επιχειρείς να μειώσεις την κυβερνητική αστάθεια, πάσχει από δημοκρατική νομιμοποίηση και, όταν ενισχύεις την δημοκρατική νομιμοποίηση, μπορεί να ενισχυθεί και η διαπλοκή , ή να χαθεί η κυβερνητική σταθερότητα. Έτσι, η καθιέρωση της απλής αναλογικής, η οποία θα έπρεπε να αποτελεί το μοναδικό και αυτονόητο εκλογικό σύστημα, για το πολίτευμα της προεδρευομένης αποτελεί συγχρόνως πρόβλημα, διότι ενέχει κυβερνητική αστάθεια. Από την άλλη, ενώ η αρχή της διάκρισης των εξουσιών θα επέβαλε τα μέλη της κυβέρνησης να μην επιτρέπεται να έχουν την ιδιότητα του βουλευτή (όπως λ.χ στις ΗΠΑ), στο πολίτευμα της προεδρευομένης η απαίτηση να ορίζεται πρωθυπουργός μόνο εν ενεργεία βουλευτής εμποδίζει μεν τον διορισμό πρωθυπουργών που δεν διαθέτουν λαϊκό έρεισμα, αλλά όπως αποδείχθηκε καταλήγει σε υποταγή της βουλής στον εκάστοτε πρωθυπουργό και στην κυβέρνηση. Εξάλλου, και η εκλογή του Προέδρου της Δημοκρατίας από τους πολίτες όταν η βουλή αποτύχει να τον εκλέξει είναι θετική, αλλά όχι τόσο σημαντική, διότι στο πολίτευμα της Προεδρευομένης  ο Πρόεδρος έχει μηδαμινές αρμοδιότητες ενώ, επιπλέον, οι πολίτες, ούτε θα είναι ελεύθεροι να θέσουν υποψηφιότητα , ούτε να ψηφίσουν, αλλά θα αναγκάζονται να επιλέξουν μεταξύ εκείνων που πρότειναν τα κόμματα εντός της διαδικασίας της Βουλής. Είναι φανερό ότι με αυτό το πολίτευμα τα πράγματα δεν είναι δυνατόν να βελτιωθούν θεαματικά, ούτε με την ορθή πρόταση για σχετικό περιορισμό των βουλευτικών θητειών σε δύο συνεχόμενες, ούτε βεβαίως με την εποικοδομητική ψήφο δυσπιστίας.   
     Η δεύτερη δέσμη προτάσεων υπό τον τίτλο "μέτρα για την ενίσχυση των θεσμών άμεσης δημοκρατίας",  εάν θεσπιστεί, θα εισάγει για πρώτη φορά στην ελληνική συνταγματική ιστορία, αφενός την υποχρέωση κύρωσης με δημοψήφισμα κάθε διεθνούς συνθήκης που μεταβιβάζει κυριαρχικές αρμοδιότητες του κράτους και, αφετέρου, την δυνατότητα διενέργειας δημοψηφίσματος με λαϊκή πρωτοβουλία , δηλαδή με συλλογή υπογραφών. Αλλά, ενώ η 1η πρόταση είναι απολύτως ορθή και επιβεβλημένη, η 2η, στις λεπτομέρειες της διατύπωσής της καθίσταται σχεδόν προσχηματική και, εάν εφαρμοστεί, θα καταλήξει μάλλον σε φαλκίδευση του δικαιώματος και αδυναμία εφαρμογής της. Και τούτο διότι απαιτείται ο υπέρογκος αριθμός του 1.000.000 υπογραφών για δημοψήφισμα προς κατάργηση ψηφισμένου νόμου και των 500.000 υπογραφών για διενέργεια δημοψηφίσματος για κρίσιμο εθνικό θέμα. Με δεδομένο ότι 500.000 υπογραφές για διενέργεια δημοψηφίσματος απαιτεί το ιταλικό Σύνταγμα των εξήντα και πλέον εκατομμυρίων πολιτών και 50.000 υπογραφές το Σύνταγμα της Ελβετίας των έξι εκατομμυρίων πολιτών, στην Ελλάδα των έντεκα εκατομμυρίων πολιτών, εάν ο κ. Τσίπρας επεδίωκε πράγματι την εφαρμογή αυτού του θεμελιώδους πολιτικού δικαιώματος, θα έπρεπε η πρότασή του να προβλέπει την υποχρέωση διενέργειας δημοψηφίσματος με συλλογή όχι περισσότερων από 100.000 υπογραφών. Εξάλλου, από την πρόταση του κ. Τσίπρα απουσιάζει η δυνατότητα διενέργειας δημοψηφίσματος με συλλογή υπογραφών για την αλλαγή του Συντάγματος ή η υποχρεωτική , όπως και  για τις διεθνείς συνθήκες κύρωση της αναθεώρησης του Συντάγματος με δημοψήφισμα. Τέτοιοι θεσμοί προβλέπονται στα Συντάγματα της Ελβετίας , της Ιταλίας, της Γαλλίας, της Δανίας, της Αυστρίας ή της Πολωνίας. Το γεγονός δε ότι απουσιάζει παντελώς από την πρόταση Τσίπρα αποδεικνύει πόσο υποκριτικό ήταν και το ενδιαφέρον να ερωτηθούν οι πολίτες για τις αλλαγές στο ισχύον Σύνταγμα και πόσο κροκοδείλια ήταν τα δάκρυα και ψευδής η δικαιολογία ότι "θα θέλαμε να συμμετάσχουν οι πολίτες με δημοψήφισμα στην αναθεώρηση του Συντάγματος, αλλά δυστυχώς αυτό δεν προβλέπεται από το άρ.110". Εάν πράγματι πιστεύουν ότι οι πολίτες πρέπει να έχουν λόγο για το Σύνταγμά τους, οφείλουν να προτείνουν την δυνατότητα διενέργειας δημοψηφίσματος για την αλλαγή του Συντάγματος, είτε με πρόταση 200.000 υπογραφών , είτε υποχρεωτικά, προκειμένου να κυρωθεί σχετική αναθεώρηση από την Βουλή.    
     Η τρίτη δέσμη προτάσεων υπό τον τίτλο " μέτρα για την ενίσχυση του κράτους δικαίου"  περιλαμβάνει (1) την κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας , (2) την ριζική αναδιάρθρωση της διάταξης περί ευθύνης υπουργών , (3) την θεσμοθέτηση ριζικού γνωμοδοτικού οργάνου από δικαστές για τον συνταγματικό έλεγχο και (4) την δυνατότητα συγκρότησης ανεξάρτητων αρχών με πλειοψηφία μικρότερη των 4/5 που απαιτείται σήμερα και  έχει οδηγήσει σχεδόν σε αδυναμία συγκρότησης. Οι ανωτέρω προτάσεις , με εξαίρεση την ορθή και επιβεβλημένη κατάργηση της βουλευτικής ασυλίας, παρουσιάζονται  ελλιπέστατες : Αντί της ριζικής αναδιάρθρωσης, απαιτείται η πλήρης κατάργηση των διαβόητων διατάξεων περί ευθύνης Υπουργών και αντί γνωμοδοτικού οργάνου για τον έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων απαιτείται η ίδρυση ανεξάρτητου Συνταγματικού Δικαστηρίου αποτελουμένου και από νομικούς - μη τακτικούς δικαστές. Επιπλέον, δεν γίνεται καμία αναφορά στα προνόμια των βουλευτών, στην κατάργηση της απαράδεκτης διάταξης σύμφωνα με την οποία  η κυβέρνηση διορίζει την ηγεσία των ανωτάτων δικαστηρίων, στην ανάγκη ελέγχου από την δικαιοσύνη των οικονομικών των πολιτικών κομμάτων και στην καθιέρωση λογοδοσίας και ελέγχου χωρίς κανένα απόρρητο όλων όσοι διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα και ασκούν δημόσια εξουσία, ούτε στις σχέσεις διαπλοκής εξουσίας και ΜΜΕ. Εξάλλου ,όσον αφορά τις ανεξάρτητες αρχές για την συγκρότησή τους καλύτερη πρόταση θα αποτελούσε η κλήρωση και όχι η εκλογή με μικρή πλειοψηφία που ευνοεί την διαπλοκή. 
    Η τέταρτη δέσμη  προτάσεων η οποία επιδιώκει όπως αναφέρει την "ρητή κατοχύρωση της θρησκευτικής ουδετερότητας του κράτους  με διατήρηση ωστόσο για ιστορικούς και πρακτικούς λόγους της αναγνώρισης της Ορθοδοξίας ως κρατούσας θρησκείας" δεν μπορεί να κριθεί προς το παρόν διότι παρουσιάζεται μάλλον ασαφής στην διατύπωσή της . 
  Τέλος, η πέμπτη δέσμη προτάσεων που αποσκοπεί όπως αναφέρει στην διεύρυνση των κοινωνικών δικαιωμάτων προβλέπει ορθώς την ρητή απαγόρευση άρσης του δημοσίου ελέγχου των αγαθών του νερού και της ηλεκτρικής ενέργειας και επιπλέον, στο εργατικό δίκαιο, προτείνει την κατοχύρωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων και της υποχρεωτικότητας της Διαιτησίας. 
    Το καλοκαίρι 2016 έξω από τα προπύλαια της Βουλής ο κ. Τσίπρας είχε υποσχεθεί στους πολίτες ότι θα διοργανώσει διαδικασία δημοσίου διαλόγου για την αλλαγή του Συντάγματος , θα ξεκινήσει μία διαδικασία συνταγματικής αναθεώρησης με την συμμετοχή των πολιτών και τελικώς θα κατατεθεί μία πρόταση αναθεώρησης του Συντάγματος, η οποία θα δικαιώσει το κοινωνικό αίτημα για ριζική αναμόρφωση και εξυγίανση  του πολιτικού συστήματος. Τίποτε από τις διαδικασίες διαλόγου και συμμετοχής των πολιτών δεν έγινε όπως υποσχέθηκε. Αλλά και η παρούσα πρότασή του χρειάζεται πολλές προσθήκες ώστε να θεωρηθεί επαρκής για την εξυγίανση του πολιτικού συστήματος των ολίγων , της διαπλοκής και της διαφθοράς.

Πέμπτη, 25 Οκτωβρίου 2018

ΠΡΟΕΔΡΟΣ ΤΗΣ ΠΡΟΕΔΡΕΥΟΜΕΝΗΣ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ

   Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας Προκόπης Παυλόπουλος μετέβη στην Κύπρο όπου στις 16-9-2018 μίλησε σε συνέδριο με τίτλο "Προεδρική Δημοκρατία vs Προεδρευομένη Κοινοβουλευτική Δημοκρατία", το οποίο διοργανώθηκε από την Βουλή των Αντιπροσώπων της Κυπριακής Δημοκρατίας από κοινού με το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και την Δημοκρατία.    
 Μολονότι, το θέμα του συνεδρίου περιοριζόταν στην σύγκριση των πολιτευμάτων της Προεδρικής και της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, ο κ. Παυλόπουλος δεν περιορίστηκε σε αυτό, αλλά , αρχικώς, θεώρησε σκόπιμο να θέσει το δίλημμα "άμεση ή αντιπροσωπευτική δημοκρατία" . Στο δίλημμα αυτό ο Πρόεδρος δεν δίστασε να ταχθεί αναφανδόν υπέρ της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας ισχυριζόμενος ότι "αν προηγουμένως διευκρίνισα ότι όταν σήμερα μιλάμε για πραγματική δημοκρατική διακυβέρνηση, έχουμε ως γενικό σημείο αναφοράς την Αντιπροσωπευτική Δημοκρατία, είναι διότι η γενικευμένη προσφυγή στους θεσμούς της Άμεσης Δημοκρατίας εμφανίζεται -χωρίς πειστικά επιχειρήματα απόδειξης του εναντίου- και παρωχημένη ιστορικώς αλλά και περιφανώς μειονεκτική σε σύγκριση με τα εμφανή πλεονεκτήματα της έμμεσης δημοκρατικής διακυβέρνησης." Αλλά το δίλημμα που έθεσε ο κ. Πρόεδρος είναι ήδη ιστορικά ξεπερασμένο διότι, τα περισσότερα πολιτισμένα κράτη του σύγχρονου κόσμου (λ.χ. Ελβετία, Ιταλία, Ισπανία, Δανία, Ιρλανδία, Γαλλία, Γερμανία, Πολιτείες των ΗΠΑ), αντί να απορρίπτουν τους θεσμούς άμεσης δημοκρατίας και να επιλέγουν την αγαπημένη του Προέδρου αμιγώς αντιπροσωπευτική δημοκρατία, όπου οι αντιπρόσωποι εκλέγονται από τους πολίτες και κατόπιν κάνουν ότι θέλουν χωρίς να ελέγχονται από κανέναν, έχουν προ δεκαετιών οδηγηθεί σε συστήματα όπου συνυπάρχει το αντιπροσωπευτικό σύστημα με ισχυρούς θεσμούς άμεσης συμμετοχής των πολιτών. Τέτοιοι θεσμοί, οι οποίοι εφαρμόζονται ευρύτατα ,είναι τα δημοψηφίσματα, η ανάκληση αξιωματούχων και οι προτάσεις νόμων με λαϊκή πρωτοβουλία, ήτοι με συλλογή υπογραφών, τα υποχρεωτικά δημοψηφίσματα για κύρωση διεθνών συμβάσεων ή για αλλαγή του Συντάγματος, τα τοπικά δημοψηφίσματα (σε επίπεδο δήμου ή περιφέρειας) ή τα εσωκομματικά δημοψηφίσματα. Κρίθηκε δε ότι αυτοί οι θεσμοί έχουν ιδιαίτερη αξία, διότι βελτιώνουν και την ποιότητα του ίδιου του αντιπροσωπευτικού συστήματος, καθώς οι αντιπρόσωποι του λαού γνωρίζουν ότι δεν είναι ανεξέλεγκτοι, αλλά υπόκεινται στον διαρκή έλεγχο των πολιτών. Οι πολίτες δηλαδή έχουν την εξουσία , εάν οι αντιπρόσωποι παραβιάσουν την εντολή που τους έδωσαν , είτε να ακυρώσουν τις πράξεις τους (ακύρωση νόμου, μη επικύρωση συντάγματος ή διεθνούς συνθήκης), είτε να ανακαλέσουν τους ίδιους .          
  Περνώντας στο ζήτημα της σύγκρισης των πολιτευμάτων της Προεδρικής και της Προεδρευομένης Κοινοβουλευτικής Δημοκρατίας, ο κ. Πρόεδρος, ευγενής προς τους οικοδεσπότες του που διέπονται από πολίτευμα Προεδρικής Δημοκρατίας, δήλωσε ότι δεν είναι σωστό να λάβει σαφή θέση ποιο πολίτευμα είναι καλύτερο. Υποστήριξε ωστόσο, ότι το πλεονέκτημα της Προεδρικής Δημοκρατίας είναι η κυβερνητική σταθερότητα, ενώ αντίστοιχα, πλεονέκτημα της προεδρευομένης αποτελεί η μεγαλύτερη δημοκρατική νομιμοποίηση, επειδή η κυβέρνηση πρέπει να διαθέτει την εμπιστοσύνη της Βουλής, υπονοώντας προφανώς ότι είναι πιο δημοκρατική η Προεδρευομένη σε σχέση με την Προεδρική Δημοκρατία. Αλλά και στο σημείο αυτό έκανε λάθος διότι, ναι μεν η Προεδρική Δημοκρατία εξασφαλίζει κυβερνητική σταθερότητα καθώς η Κυβέρνηση δεν εξαρτάται, όπως στο κοινοβουλευτικό σύστημα, από την εμπιστοσύνη της Βουλής και συνεπώς έχει σταθερή θητεία, αλλά, από την άλλη πλευρά, η Προεδρική δημοκρατία δεν υστερεί καθόλου σε δημοκρατική νομιμοποίηση σε σχέση με την Προεδρευομένη. Το αντίθετο μάλιστα  διότι, αντί της προβληματικής εξάρτησης από την εμπιστοσύνη της Βουλής που ενέχει και κινδύνους διαπλοκής, η κυβέρνηση διαθέτει  άμεση δημοκρατική νομιμοποίηση αφού ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας και επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας εκλέγεται απευθείας από τους πολίτες. Μάλιστα,  αυτή η διενέργεια χωριστών εκλογών για ανάδειξη Βουλής και Κυβέρνησης παρέχει στους πολίτες την ευκαιρία να επιλέξουν με διαφορετικά κριτήρια τα πρόσωπα που θεωρούν κατάλληλα για να νομοθετούν και τα πρόσωπα που που είναι ικανότερα να διοικούν το κράτος και δεν συγχέονται οι δύο εξουσίες όπως συμβαίνει με τις εκλογές στο πολίτευμα της προεδρευομένης δημοκρατίας, όπου ως γνωστόν ψηφίζουμε για ανάδειξη Βουλής με κριτήρια εκλογής κυβέρνησης.  
   Ο κ.Παυλόπουλος, πιστός στρατιώτης του ισχύοντος συντάγμαγματος, προειδοποίησε ότι ακόμη και η εκλογή Προέδρου της Δημοκρατίας απευθείας από τους πολίτες και μάλιστα με ιδιαιτέρως ενισχυμένες αρμοδιότητες,"θα οδηγούσε, ενδεχομένως, σε μια συνταγματικώς προβληματική στροφή του Πολιτεύματος προς την κατεύθυνση της Προεδρικής Δημοκρατίας" , αλλά ούτε στο σημείο αυτό έχει δίκιο. Και τούτο, διότι η μετατροπή του πολιτεύματος από προεδρευομένη σε προεδρική δημοκρατία, δεν εξαρτάται από τον τρόπο εκλογής του Προέδρου της Δημοκρατίας, αλλά από το εάν χαρακτηρίζεται ρυθμιστής του πολιτεύματος (προεδρευομένη) ή επικεφαλής της κυβέρνησης (προεδρική δημοκρατία). 
  Διαβάζοντας τον λόγο του Προκόπη Παυλόπουλου στο συνέδριο της Κύπρου (www.parliament.cy) στάθηκα λίγο στο σημείο όπου, εκφράζοντας την αντίθεσή του στην επέκταση θεσμών άμεσης δημοκρατίας, ισχυρίστηκε αναφερόμενος στα δημοψηφίσματα ότι η διενέργειά τους πολλές φορές ,μπορεί να καταστεί επικίνδυνη για το δημόσιο συμφέρον, ή να τροφοδοτήσει ρεύματα υφέρποντος λαϊκισμού. Τότε θυμήθηκα τον ίδιο σε δύο φάσεις της πολιτικής του καριέρας: Στην 1η ως υπουργό προστασίας του πολίτη, την ημέρα των επεισοδίων για την ανθρωποκτονία Γρηγορόπουλου, να υποστηρίζει με φόντο τα καμένα μαγαζιά της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ότι τα αστυνομικά όργανα δεν πρέπει να αντιδρούν "ακόμη και εάν προπηλακίζονται" και στην 2η, ως υπουργό εσωτερικών, να υπογράφει το γνωστό "Διάταγμα Παυλόπουλου" , με το οποίο μέσα σε μία ημέρα νομιμοποιήθηκαν εκατοντάδες χιλιάδων συμβασιούχοι στο ελληνικό Δημόσιο.  
     

Δευτέρα, 22 Οκτωβρίου 2018

ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ ΕΚΕΙΝΟΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΝΕΙ ΤΑ ΧΕΛΙΔΟΝΙΑ

   Αραβική Άνοιξη ονομάσθηκε το κύμα διαδηλώσεων και διαμαρτυριών, το οποίο ξέσπασε στην αραβική χερσόνησο, στην Μέση Ανατολή και στην Βόρειο Αφρική από το τέλος 2010 και κυρίως κατά τα έτη 2011 και 2012 εναντίον των τυραννικών καθεστώτων της περιοχής, με αίτημα τον εκδημοκρατισμό και τα ανθρώπινα δικαιώματα.
  Οι πολίτες βγήκαν στους δρόμους. Μαζικές εξεγέρσεις εκδηλώθηκαν στην Τυνησία, στην Αίγυπτο, στην Λιβύη, στην Υεμένη, στην Συρία και στο Μπαχρέιν και σφοδρές διαδηλώσεις στο Μαρόκο, στο Κουβέιτ, στον Λίβανο, στην Ιορδανία, στην Σαουδική Αραβία και στο Ομάν. Καθεστώτα καταλύθηκαν και πανίσχυροι δικτάτορες εξέπεσαν. Αλλά σήμερα, επτά έτη μετά, εάν κάποιος αναρωτηθεί τι απέγινε η Αραβική Άνοιξη, θα νομίσει ότι αποτεφρώθηκε στο καυτό, απάνθρωπο και πνιγηρό θέρος της Αραβίας.
   Βεβαίως, η Τυνησία κατόρθωσε να αποτινάξει την δικτατορία, να σωθεί από τον εμφύλιο πόλεμο και να οδηγηθεί στην πολιτική μετάβαση και στην θέσπιση νέου δημοκρατικού Συντάγματος, χάρη στην μεσολάβηση και στον ρόλο που διαδραμάτισε το βραβευμένο με Νόμπελ Ειρήνης το 2015 "Κουαρτέτο εθνικού διαλόγου", το οποίο αποτελείτο από την Γενική Εργατική Συνδικαλιστική Ένωση, τον Δικηγορικό Σύλλογο της χώρας, την Συνομοσπονδία Βιομηχάνων, Εμπόρων και Χειροτεχνών και την Λίγκα για την Προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Αλλά ουδείς άλλος ακολούθησε το παράδειγμά της.  
  Στις άλλες χώρες, οι διαδηλώσεις όπου δεν κατόρθωσαν να εξελιχθούν σε εξεγέρσεις  καταπνίγηκαν στο αίμα, ενώ οι εξεγέρσεις, όπου εξελίχθηκαν σε αληθινή επανάσταση, είτε οδήγησαν σε στρατιωτικό καθεστώς ανάλογο με το προηγούμενο, όπως στην Αίγυπτο, είτε σε καταστροφικούς εμφυλίους πολέμους με εκατομμύρια νεκρών και προσφύγων, όπως στην Λιβύη, στην Συρία και στην Υεμένη. 
  Στην Σαουδική Αραβία, απολυταρχικό, ολοκληρωτικό κράτος του νοτίου μέρους της αραβικής χερσονήσου, ευρισκόμενο σε οροπέδιο ύψους μέχρι και 3.000 μ. μέσα στην έρημο, χωρίς νερό, με μηδαμινές καλλιεργήσιμες εκτάσεις και πολύ πετρέλαιο, η Αραβική Άνοιξη καταπνίγηκε σχεδόν εν τη γενέσει της. Οι μονάρχες της Σαουδικής Αραβίας, αντί δημοκρατικών μεταρρυθμίσεων, φροντίζουν να χρηματοδοτούν την δημοκρατία στις ΗΠΑ μέσω των προεκλογικών εκστρατειών των υποψηφίων Προέδρων και αντί να δαπανούν για παιδεία, υγεία και κοινωνική πρόνοια , προτιμούν να αγοράζουν όπλα από τις Ηνωμένες Πολιτείες εξασφαλίζοντας έναν ισχυρό σύμμαχο και αδιαφορώντας εάν  ο αναλφαβητισμός είναι υψηλός και η παιδική θνησιμότητα αγγίζει ως ποσοστό το 50%.
   Το τελευταίο διάστημα η Σαουδική Αραβία είχε αποφασίσει να εμφανίσει προς τον έξω κόσμο την εικόνα μίας νέας "Άνοιξης" μέσω μεταρρυθμίσεων τις οποίες φαινόταν να προωθεί ο Πρίγκηπας Μοχάμεντ Μπιν Σαλμάν. Άρχισαν να επιτρέπονται οι διασκεδάσεις, το τραγούδι, η μουσική σε δημόσιους χώρους, η μόδα , ακόμη και η οδήγηση των γυναικών. Η Δύση έδειχνε ενθουσιασμένη.
  Αλλά προ ολίγων ημερών, υπό την φοβερή διεθνή κατακραυγή και καθώς έρχονταν στο φως ακλόνητα αποδεικτικά στοιχεία, το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας, το οποίο προσφάτως εμφανιζόταν ως δήθεν υπέρμαχο προοδευτικών μεταρρυθμίσεων, μετά από παλινωδίες αναγκάσθηκε να παραδεχθεί ότι αξιωματούχοι του δολοφόνησαν τον αντικαθεστωτικό δημοσιογράφο Τζαμάλ Κασόγκι , εντός του Προξενείου της χώρας στην Κωνσταντινούπολη. Το καθεστώς ισχυρίζεται ότι ο Κασόγκι πέθανε κατά λάθος, πάνω σε πάλη για να μην συλληφθεί, αλλά η φρικτή αλήθεια είναι ότι τον συνέλαβαν όταν εισήλθε για να λάβει έγγραφα σχετικά με επικείμενο γάμο του και, κατόπιν αφού τον νάρκωσαν, τον διαμέλισαν ζωντανό και εξαφάνισαν τα κομμάτια του πτώματός του για να μην γίνουν αντιληπτά τα ίχνη του εγκλήματος.    
  Τώρα ο μεταρρυθμιστής Πρίγκηπας και το καθεστώς της Σαουδικής Αραβίας , που στην αρχή αρνούντο την δολοφονία και ισχυρίζονταν ότι ο Κασόγκι έφυγε κανονικά από το Προξενείο, προσπαθούν να πείσουν τον κόσμο ότι ο 59χρονος Κασόγκι πάλεψε με 15 πράκτορες και σκοτώθηκε πάνω στην πάλη. 
   Κανείς δεν τους πίστεψε, ούτε καν τόλμησε να πει ότι τους πιστεύει. Κανείς, εκτός από έναν: Τον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών.  



  

Παρασκευή, 21 Σεπτεμβρίου 2018

ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΘΕΣΜΟΥΣ Ή ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ Η ΑΡΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΔ ΣΕ ΕΝΔΕΧΟΜΕΝΟ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΙΚΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ;

    Το 1974, η κυβέρνηση Καραμανλή η οποία ανέλαβε καθήκοντα μετά την πτώση της χούντας, με την στήριξη της ΝΔ και των λοιπών κομμάτων, στο πλαίσιο της αναθεώρησης του Συντάγματος 1952 προώθησε την προκήρυξη δημοψηφίσματος , προκειμένου οι πολίτες να αποφανθούν εάν επιθυμούν αβασίλευτη ή βασιλευομένη δημοκρατία, χωρίς να την ενοχλεί διόλου ότι το Σύνταγμα του 1952 απαγόρευε, τόσο την αλλαγή του πολιτεύματος της βασιλευομένης δημοκρατίας, όσο και την διενέργεια συνταγματικού δημοψηφίσματος. 
   Οι πολίτες προσήλθαν στις κάλπες και απέδειξαν το δημοκρατικό τους φρόνημα απορρίπτοντας την βασιλεία με ποσοστό 69,2%. Αλλά κατόπιν η κυβερνητική πλειοψηφία της ΝΔ τους έκανε στην άκρη και η βουλή, χωρίς να τους ρωτήσει, ψήφισε το σύνταγμα του 1975 και με πολύ θράσος συμπεριέλαβε σε αυτό μία ανάλογη διάταξη με εκείνη του συντάγματος του 1952 , η οποία απαγορεύει, τόσο την αλλαγή του πολιτεύματος , όσο και την διενέργεια συνταγματικού δημοψηφίσματος. 
   Έκτοτε παρήλθαν 43 έτη και διενεργήθηκαν 3 αναθεωρήσεις του Συντάγματος. Όλες οι αναθεωρήσεις ψηφίστηκαν σύμφωνα με την διαδικασία του άρ. 110  του Συντάγματος από την Βουλή και ερήμην του λαού αλλά καμία εξ αυτών δεν έγινε προς το συμφέρον της κοινωνίας. Η 1η αναθεώρηση, το 1986, έγινε για αφαιρέσει ο Ανδρέας Παπανδρέου κάθε αρμοδιότητα από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και να ελέγχει ο ίδιος ως απόλυτος μονάρχης το πολιτικό σύστημα, η 2η , το 2001 για να οχυρωθεί ακόμη περισσότερο το πολιτικό καθεστώς, το οποίο διαχειριζόταν τεράστια κονδύλια ενόψει της ευρωπαϊκής ενοποίησης και των ολυμπιακών αγώνων και να περιοριστεί ακόμη περισσότερο η πιθανότητα ελέγχου και λογοδοσίας και η 3η, άνευ ουσίας , το 2008, για να αποκλειστεί κάθε πιθανότητα συνταγματικής αλλαγής για την επόμενη πενταετία. 
 Τώρα που βρισκόμαστε ενώπιον μίας νέας αναθεώρησης  και έχουν γίνει πλέον σε όλους γνωστές οι άθλιες διατάξεις και ιδίως εκείνες περί ευθύνης υπουργών, ασυλιών , προνομίων  και ελέγχου της Δικαιοσύνης, η ΝΔ, αφενός αναζητεί τρόπο να δυναμιτίσει και να εμποδίσει την αναθεώρηση και , αφετέρου, και μόνο στο ενδεχόμενο διενέργειας ενός συνταγματικού δημοψηφίσματος έστω και συμβουλευτικού χαρακτήρα, ο Πρόεδρος και τα στελέχη του κόμματος ωρύονται και αντιδρούν δηλώνοντας ότι αυτό αντίκειται στο άρ. 110 του Συντάγματος και δεν θα επιτρέψουν σε κανέναν να παίξει παιχνίδια με το Σύνταγμα.  
     Η ΝΔ, η οποία το 1974 έκανε κουρελόχαρτο το Σύνταγμα του 1952 και το αναθεώρησε αντίθετα με την διαδικασία αναθεώρησής του , εμφανίζεται σήμερα προστάτης του Συντάγματος έναντι εκείνων των λαϊκιστών που επιδιώκουν να το παραβιάσουν. Η ηγεσία της μας λέει: " Εγώ δεν συναινώ σε συνταγματικό  δημοψήφισμα, όχι διότι είμαι κατά της δημοκρατίας , αλλά διότι αυτό δεν προβλέπεται από το άρ. 110 του Συντάγματος και είναι αδιαπραγμάτευτος κανόνας του κόμματός μου ο σεβασμός των θεσμών."   
    Είναι πολύ δύσκολο να πείσεις ότι κίνητρό σου είναι ο σεβασμός των θεσμών όταν ο ίδιος τους έχεις παραβιάσει κατά το δοκούν. Αλλά εάν πράγματι η ΝΔ δεν είναι ένα ολιγαρχικό κόμμα και πραγματικό της κίνητρο που την οδηγεί να αρνείται το Συνταγματικό Δημοψήφισμα δεν είναι η απέχθειά της προς τα δικαιώματα των πολιτών, αλλά  η ανάγκη τήρησης των νομικών κανόνων, ένας τρόπος υπάρχει να το αποδείξει: Να δηλώσει ρητά και απερίφραστα ότι μπορεί μεν να  αντίκειται τώρα σε συνταγματικό δημοψήφισμα επειδή κάτι τέτοιο απαγορεύεται από το άρ. 110 του Συντάγματος, προτείνει όμως ενόψει της επικείμενης αναθεώρησης την αλλαγή του άρ. 110, ώστε από δω και πέρα, αφενός να έχουν δικαίωμα οι πολίτες με συλλογή υπογραφών να ζητούν την αλλαγή του Συντάγματος και, αφετέρου, κάθε αναθεώρηση να κυρώνεται μόνο με δημοψήφισμα.
   Εάν δεν το πράξει, είναι προφανές ότι στόχος εκείνης και όλων όσων υποστηρίζουν ανάλογα επιχειρήματα δεν είναι η προστασία των θεσμών αλλά η διατήρηση του προνομίου τους να ασκούν πολιτική εξουσία εν ονόματι των πολιτών αλλά ερήμην τους και σε βάρος των συμφερόντων τους.   

Σάββατο, 28 Ιουλίου 2018

ΟΤΑΝ ΟΥΤΕ Ο ΝΟΜΟΣ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΑΡΜΟΔΙΟΣ: Ο ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΟΣ ΝΟΜΟΣ ΠΕΡΙ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΠΡΟΣΤΑΣΙΑΣ

  Ο Νόμος 3013/2002 περί πολιτικής προστασίας ισχυρίζεται στο άρ. 1 ότι αποβλέπει  "στην προστασία της ζωής , υγείας και περιουσίας των πολιτών από φυσικές (ταχείας ή βραδείας εξέλιξης) τεχνολογικές (συμπεριλαμβανομένων βιολογικών, χημικών και πυρηνικών συμβάντων) και λοιπές καταστροφές που προκαλούν καταστάσεις εκτάκτου ανάγκης κατά την διάρκεια ειρηνικής περιόδου. " Αλλά ένας νόμος που έχει τέτοιου είδους φιλοδοξίες το ελάχιστο το οποίο πρέπει να διασφαλίζει είναι ότι στην κρίσιμη στιγμή της δράσης ενάντια σε φυσική καταστροφή δεν θα υπάρχουν αμφιβολίες  και θα προβλέπεται με  σαφήνεια ποιος είναι ο αρμόδιος -υπεύθυνος για τον  συντονισμό της .
  Εάν διάβαζε κάποιος μόνο το άρ. 5 και ιδίως την  παρ. 4γ του άρ. 5 του εν λόγω νόμου, θα ήταν μάλλον βέβαιος ότι αρμόδιο για τον συντονισμό είναι το λεγόμενο "κεντρικό συντονιστικό όργανο πολιτικής προστασίας" απαρτιζόμενο από τον Γενικό Γραμματέα Πολιτικής Προστασίας , τον Γενικό Γραμματέα Δημοσίας Τάξης, τον Γενικό Γραμματέα Ενημέρωσης καιΕπικοινωνίας , τους Γενικούς Γραμματείς άλλων 9 ή και 10 Υπουργείων , τον Υπαρχηγό Γ.Ε.Ε.Θ.Α. τον Αρχηγό του Πυροσβεστικού Σώματος και τους Προέδρους Ε.Ν.Π.Ε. και Κ.Ε.Δ.Ε (ήτοι 15 ή 16  πρόσωπα) , καθώς ορίζεται ρητά ότι το όργανο αυτό "συντονίζει τη διάθεση του απαραίτητου ανθρώπινου δυναμικού , των μέσων , καθώς και το όλο έργο της αντιμετώπισης γενικών , περιφερειακών ή τοπικών μεγάλης έντασης καταστροφών." Μάλιστα στην παρ. 6 του ίδιου άρθρου προβλέπεται ότι κατά  την διάρκεια της εξέλιξης των καταστροφών το εν λόγω όργανο λειτουργεί σε όλη την διάρκεια του εικοσιτετραώρου. 
 Αλλά η αρχική βεβαιότητα μετά την ανάγνωση του άρ.5 αρχίζει να μετατρέπεται σε αμφιβολία με την ανάγνωση του αμέσως επόμενου άρθρου του νόμου, καθώς στο άρ. 6 παρ.2, όπως τροποποιήθηκε με τον ν. 4249/2014, προβλέπεται ότι  αρμόδιο όργανο για "να συντονίζει την συνεργασία κεντρικών, αποκεντρωμένων , περιφερειακών και τοπικών δημοσίων υπηρεσιών και φορέων στα θέματα πολιτικής προστασίας " είναι η λεγόμενη "Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας". Μάλιστα , στην παρ. 1 του ιδίου άρθρου, ορίζεται ότι η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας έχει ως αποστολή , μεταξύ άλλων "τον συντονισμό της δράσης ... για την αντιμετώπιση των φυσικών , τεχνολογικών και λοιπών καταστροφών ΄ή καταστάσεων ανάγκης" και , στο πλαίσιο αυτό, σε αυτήν υπάγεται το Πυροσβεστικό σώμα ως επιχειρησιακός της βραχίονας.
   Σαν να μην έφθαναν τα παραπάνω, η περαιτέρω ανάγνωση του νόμου επιτείνει την σύγχυση ακόμη περισσότερο, καθώς στην παρ. 1α του άρ.8 ορίζεται ότι αρμόδιο όργανο το οποίο "συντονίζει και κατευθύνει το έργο της πολιτικής προστασίας  για την πρόληψη, ετοιμότητα, αντιμετώπιση και αποκατάσταση κάθε μορφής καταστροφών"  δεν είναι ούτε το κεντρικό  συντονιστικό όργανο πολιτικής προστασίας , ούτε η  Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, αλλά, ένα τρίτο όργανο, ήτοι ατομικά ο Γενικός Γραμματέας Πολιτικής προστασίας!
  Όσοι νομίζουν ότι η επιπολαιότητα και η προχειρότητα του Έλληνα νομοθέτη σε έναν νόμο τόσο κρίσιμο για την προστασία της ίδιας της ανθρώπινης ζωής  δεν θα μπορούσε να έχει και άλλα στάδια πέραν των όσων αναφέρθηκαν μέχρι εδώ, δυστυχώς πλανώνται: Στο άρ. 10 ορίζεται ότι  την ευθύνη του συντονισμού και της επίβλεψης του έργου της πολιτικής προστασίας , πέραν του Γ.Γ. Πολιτικής Προστασίας έχουν επίσης οι Γενικοί Γραμματείς των Περιφερειών, οι Νομάρχες (σήμερα νομάρχες δεν υφίστανται), οι δήμαρχοι και οι Πρόεδροι των Κοινοτήτων (ούτε κοινότητες υφίστανται πλέον), ενώ στα άρ. 11 -13 προβλέπεται ότι εκτός των ανωτέρω , σε επίπεδο Περιφέρειας, Νομού (δεν υπάρχει πλέον νομός) και Δήμου συγκροτούνται αντίστοιχα "Διευθύνσεις Πολιτικής Προστασίας", "συντονιστικά νομαρχιακά όργανα" και "συντονιστικά τοπικά όργανα", τα οποία επίσης έχουν ως αρμοδιότητα τον συντονισμό των δράσεων για την αντιμετώπιση της καταστροφής σε περιφερειακό, νομαρχιακό ή τοπικό επίπεδο.
    Είναι πραγματικά πολύ δύσκολο να φανταστώ με ποιον ακριβώς τρόπο την ώρα της  φονικής πυρκαϊάς στον Νέο Βουτζά και στο Μάτι Αττικής το Κεντρικό Συντονιστικό Όργανο Πολιτικής Προστασίας, η Γενική Γραμματεία Πολιτικής Προστασίας, ο Γενικός Γραμματέας Πολιτικής Προστασίας, η Περιφερειάρχης Αττικής, η Διεύθυνση Πολιτικής Προστασίας της Περιφέρειας Αττικής , ο τέως νομάρχης και νυν Αντιπεριφερειάρχης Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής , το Συντονιστικό της τέως Νομαρχίας και νυν Περιφερειακής Ενότητας Ανατολικής Αττικής, οι Δήμαρχοι, Πεντέλης, Μαραθώνα και Ραφήνας και τα Τοπικά Συντονιστικά τους όργανα επιχείρησαν να αποφανθούν ποιος απ' όλους πρέπει να συντονίσει την δράση για την αντιμετώπιση της φυσικής καταστροφής και την προστασία της ζωής , της υγείας και της περιουσίας των πολιτών σύμφωνα με τις επιταγές του νόμου 3013/2002 . Πάντως , όσο όλοι αυτοί δεν μπορούσαν καν αποφασίσουν εάν είναι αρμόδιοι ή αναρμόδιοι, κάποιοι συνάνθρωποί τους έβρισκαν θάνατο ανήκουστο και φρικτό.
   Και προφανώς, εάν ποτέ ζητηθούν ευθύνες για την καταστροφή, όλοι οι παραπάνω θα επικαλεσθούν τον νόμο για να ισχυρισθούν ότι άλλοι ήταν αρμόδιοι.  
       

Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΔΟΞΟΙ ΔΙΑΔΟΧΟΙ ΤΟΥΣ

" - Σεις θέλετε να κάμετε δικό σας το διαμέρισμα του Μοναστηριού και το Μοναστήρι επειδή βρίσκονται μερικά χωριά εκεί  που μιλούν την μακεδονική γλώσσα, που τη λέτε σεις βουλγαρική.
   - Μερικά χωριά! Μα όλα τα χωριά εκεί μιλούν βουλγαρικά!
   - Ας είναι και πολλά! θέλουν όμως ή δεν θέλουν να είναι Έλληνες; και αφού το θέλουν δεν ξέρω εάν η γλώσσα που μιλεί κανείς είναι αρκετή απόδειξη  του εθνισμού ενός λαού. Τη γλώσσα αυτή πρώτα - πρώτα  δεν τη μιλούν όλοι, αλλά μόνο μερικοί Μακεδόνες χωριάτες. Έπειτα εκείνοι που τη συνηθίζουν , τη μιλούν μόνο στο σπίτι και όχι στην αγορά, όπου μιλιούνται τα ελληνικά και τέλος η γλώσσα αυτή δεν είναι βουλγαρική αλλά ένα ανακάτωμα από σλαβικά και ελληνικά. ...  Λοιπόν εάν η Μακεδονία ήταν κατοικημένη από κάποιους πληθυσμούς, όποιους και να είναι, είτε ελληνικούς , είτε κινεζικούς, είτε άλλους , οι πληθυσμοί αυτοί, όταν ήλθαν οι Σλάβοι , ή χάθηκαν ολότελα, ή με τον καιρό ανακάτωσαν τη γλώσσα τους με τη σλαβική, γιατί έπρεπε να συνεννοηθούν με τους άγριους αυτούς που δεν μπορούσαν να μάθουν τα ελληνικά. Αλλά ξέρουμε πως δεν εχάθηκαν οι πληθυσμοί αυτοί. Λοιπόν μας απομένει η άλλη υπόθεση. ... Δεν μπορείτε να αρνηθείτε πως έχουμε μεγάλη επιρροή  στους πληθυσμούς που μιλούν μακεδονικά , όπως έχουμε μεγάλη επιρροή και σε κείνους που μιλούν τα κουτσοβλάχικα. Δε μέτρησα τις σταλαγματιές σλαβικό αίμα των Μακεδόνων χωρικών, όπως και στις δικές μου ίσως, αλλά βλέπω ένα πράμα , βλέπω ένα γεγονός ότι έχουμε τρισμέγιστη επιρροή στους πληθυσμούς αυτούς.
  - Όχι, στους χωριάτες που μιλούν τα μακεδονικά δεν έχετε επιρροή.  Νιώθουν πως είναι Βούλγαροι.
   -Αν δεν έχουμε επιρροή στους χωρικούς αυτούς , τότε γιατί πέσατε πάνω τους τόσο βαριά και τόσο άγρια; Γιατί τους σφάζετε αφού είναι δικοί σας και το ξέρουν;"  ( Ίων Δραγούμης, Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα, ειδική έκδοση για την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 2015, σελ.111-113).

    Ο Ίων Δραγούμης, διπλωμάτης , πολιτικός, συγγραφέας και διανοούμενος, υπήρξε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Ελλάδος των αρχών του 20ου αιώνα και , από την θέση του υποπρόξενου στο Μοναστήρι, ήταν εκείνος που οργάνωσε και συντόνισε τον Μακεδονικό Αγώνα. Έγραψε δε το βιβλίο "Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα" το 1907 προς τιμήν του γαμπρού του Παύλου Μελά , ο οποίος σκοτώθηκε το 1904 στην Σιάτιστα.
  Ο Μακεδονικός Αγώνας (1904-1908), ήτοι ο ανορθόδοξος πόλεμος των Ελλήνων εναντίον των Βουλγάρων εντός του εδάφους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπήρξε η απάντηση της Ελλάδος στην απόπειρα της Βουλγαρίας, μέσω προπαγάνδας, βίας και τρομοκρατίας, να θέσει υπό την επιρροή της τους πληθυσμούς της Μακεδονίας και να επιτύχει  κάποια στιγμή την  προσάρτησή της . 
    Για τον βαθύ γνώστη της ιστορίας,οραματιστή και εξωστρεφή Ίωνα Δραγούμη, οι πληθυσμοί της Μακεδονίας, ακόμη και εκείνοι που ομιλούσαν το ιδίωμα - μείγμα της σλαβικής με την ελληνική, δεν ήταν παρά Έλληνες στο αίμα και στο φρόνημα γηγενείς πληθυσμοί, οι οποίοι "ανακάτωσαν"την γλώσσα τους προκειμένου να μπορούν να συνεννοούνται με τους Σλάβους που ήλθαν στην περιοχή  μετά τον 6ο αιώνα. Όπως ρητά αναφέρει, η "μακεδονική γλώσσα",την οποία ομιλούσαν μερικοί "Μακεδόνες χωριάτες" μόνο  μέσα στο σπίτι τους  και όχι στην αγορά όπου ομιλούντο τα ελληνικά, δεν είναι βουλγαρική (άλλωστε η ίδια η ακραιφνής βουλγαρική χάθηκε και επικράτησε σλαβική γλώσσα), αλλά ένα ανακάτωμα από σλαβικά και ελληνικά. 
    Ο Δραγούμης γνώριζε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η γλώσσα δεν αποτελεί στοιχείο εθνότητας, ούτε ταυτίζεται με την ύπαρξη  κάποιου έθνους, γι' αυτό και δεν δίσταζε να αποκαλέσει μακεδονική την γλώσσα κάποιων χωριατών Μακεδόνων. 'Αλλωστε και οι ίδιοι ουδέποτε είχαν έστω διανοηθεί  να εκδηλώσουν οποιαδήποτε σκέψη ή επιθυμία να αποτελούν ξεχωριστό έθνος, αλλά θεωρούσαν τους εαυτούς τους Έλληνες και ομιλούσαν και την ελληνική γλώσσα, με αποτέλεσμα να διώκονται από τους Βουλγάρους.
   Κατά τους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 η Μακεδονία μοιράσθηκε μεταξύ Ελλάδος, Σερβίας και Βουλγαρίας και μετά τον ά Παγκόσμιο Πόλεμο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαλύθηκε. Ο Ίων Δραγούμης δολοφονήθηκε το 1920 από βενιζελικούς, μία ημέρα μετά την δολοφονική απόπειρα κατά του Βενιζέλου στην Λυών, ύστερα από τον θρίαμβο της Συνθήκης των Σεβρών. Ακολούθησε η εκλογική ήττα του Βενιζέλου, η επιστροφή του Κωνσταντίνου, η μικρασιατική καταστροφή, η εγκαθίδρυση της πρώτης αβασίλευτης ελληνικής δημοκρατίας , η παλινόρθωση της μοναρχίας , η δικτατορία του Μεταξά και ο β΄Παγκόσμιος Πόλεμος .
  Με το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου και την έναρξη του λεγόμενου ψυχρού πολέμου,το κομμουνιστικό κράτος της Γιουγκοσλαβίας, σε συνεργασία με κομμουνιστές της Ελλάδος επιχείρησαν να θέσουν σε εφαρμογή σχέδιο απόσχισης της ελληνικής Μακεδονίας και προσάρτησής της στην Γιουγκοσλαβία χρησιμοποιώντας την προπαγάνδα περί  δήθεν μακεδονικού έθνους. Η Γιουγκοσλαβία ονόμασε ένα από τα ομόσπονδα κρατίδιά της Μακεδονία και εξαπέλυε ελεεινή προπαγάνδα. Αλλά τελικώς , αντί να αποσπάσει έδαφος από την Ελλάδα, διαλύθηκε η ίδια στα εξ ων συνετέθη.
   Το πρώην ομόσπονδο κρατίδιο με το όνομα Μακεδονία επιχείρησε να αποτελέσει κράτος με το ίδιο όνομα, προϊόν συνωμοσίας για προσάρτηση εδάφους της Ελλάδος και, προκειμένου να διατηρήσει την εύθραυστη συνοχή των εθνοτήτων από τα οποία απαρτίζεται, συνέχισε την προπαγάνδα περί δήθεν μακεδονικού έθνους, το οποίο έφθασε στο σημείο να ταυτίσει με γελοίο τρόπο με την αρχαία ελληνική Μακεδονία του Φιλίππου, του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων τους. Η Ελλάδα, η οποία ουδόλως είχε αντιδράσει όταν η Γιουγκοσλαβία ίδρυσε το κρατίδιο της Μακεδονίας, αρνήθηκε αρχικώς να  αναγνωρίσει το κράτος με αυτό το όνομα, αλλά σύντομα άρχισε να συμβιβάζεται με την ιδέα μίας σύνθετης ονομασίας που θα περιελάμβανε  και τον όρο Μακεδονία.
   Με την συμφωνία των Πρεσπών μεταξύ Ελλάδος και ΠΓΔΜ συμφωνήθηκε να ονομαστεί το κράτος Βόρεια Μακεδονία και αναγνωρίστηκε ότι το εν λόγω κράτος δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία ελληνική Μακεδονία, υποχρεούμενο μάλιστα να αντικαταστήσει και την σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας που χρησιμοποιούσε για λόγους προπαγάνδας. Η Ελλάδα αναγνώρισε  ως ιθαγένεια του κράτους την Μακεδονική - Πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας και ως γλώσσα την μακεδονική, η οποία κατονομάζεται ως σλαβική γλώσσα.
     Η Συμφωνία των Πρεσπών προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις και στις δύο χώρες, στην μεν Ελλάδα, διότι η παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας έστω και ως συνθετικό θυμίζει σε όλους ότι το όνομα αυτό δεν τέθηκε τυχαία αλλά με σχέδιο την απόσχιση του εδάφους της Μακεδονίας, στους δε γείτονες διότι αναγκάσθηκαν να αποποιηθούν προπαγάνδες και ψεύδη επί των οποίων είχαν βασίσει την ύπαρξή τους επί δεκαετίες.  
     Τώρα υπάρχουν ακόμη δύο δρόμοι: 
  Ο πρώτος είναι ο δρόμος της ρήξης και της συνέχισης της εχθρότητος και της αισχρής προπαγάνδας. 
    Ο δεύτερος είναι ο δρόμος της ειλικρινούς συνεργασίας. Τώρα μάλιστα που καθαρίζει ο δρόμος από τις αυταπάτες και την προπαγάνδα, εάν Έλληνες και γείτονες διαβάσουν ξανά τον Ίωνα Δραγούμη, ίσως δώσουν την ευκαιρία σε πολλούς κατοίκους της γειτονικής χώρας να αναζητήσουν τις ρίζες τους απελευθερωμένοι από το γεγονός  ότι ομιλούν την λεγόμενη μακεδονική γλώσσα. Άλλωστε, μήπως ο πρώτος πρωθυπουργός της χώρας , ο Κίρο Γκλιγκόρωφ, δεν ήταν Έλληνας στην καταγωγή του από την Φλώρινα;  

Πέμπτη, 31 Μαΐου 2018

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΘΛΙΒΕΡΟ ΕΙΔΩΛΟ ΤΗΣ

"...δίδωσι δ' ουκ εμ' αλλ' ομοιώσασ' εμοί
είδωλον έμπνουν ουρανού ξυνθεισ' άπο 
Πριάμου τυράννου παιδί. Και δοκεί μ' έχειν-
κενήν δόκησιν , ουκ έχων." 
("Στο παλικάρι του Πριάμου δεν έδωσε το σώμα μου
αλλά το είδωλό μου, ένα πλαστόν ομοίωμα από αέρα φρέσκο.
Μ' αυτό κοιμάται ο δύστυχος , αυτό χαϊδεύει και ζει με την 
ψευδαίσθηση πως με κρατά στην αγκαλιά του, ενώ κρατάει το
σύννεφο." )(Ευριπίδης , Ελένη, 33-36, μετ. Κ. Χ. Μύρης, εκδ. Πατάκη)


     Το δημοκρατικό πολίτευμα γεννήθηκε στην αρχαία Αθήνα και υπήρξε το εκπληκτικό αποτέλεσμα οραμάτων και σκληρών πολιτικών αγώνων εκατό και πλέον ετών που οδήγησαν σταδιακά την πόλη, από την εξουσία του βασιλέα ή των ολίγων, στην εξουσία των πολιτών. 
   Πρώτος νομοθέτης που έθεσε τα θεμέλια της δημοκρατίας στάθηκε ο Σόλων, ο οποίος εξελέγη Επώνυμος Άρχων το 594-593 π.Χ. , εν μέσω βίαιης και μεγάλης διάρκειας λαϊκής εξέγερσης, για να συμβιβάσει τα πράγματα  μεταξύ της άρχουσας τάξης και του λαού. Ο Σόλων προσπάθησε να βρει την χρυσή τομή: Απαγόρευσε τα δάνεια με εγγύηση το σώμα, κατήργησε τα ιδιωτικά και δημόσια χρέη ("σεισάχθεια") και εισήγαγε νέο πολίτευμα, παραχωρώντας για πρώτη φορά στους πιο φτωχούς τα αξιώματα να εκλέγονται δικαστές και να συμμετέχουν στην Εκκλησία του δήμου. Αλλά οι πολιτικές διακρίσεις με βάση την περιουσία συνέχισαν να υφίστανται και η μεγάλη μεταρρύθμιση του Σόλωνα δεν αρκούσε για να χαρακτηριστεί το πολίτευμα δημοκρατία. Αυτό επετεύχθη με την νομοθεσία του Κλεισθένη ( 508-507 π.Χ.) και επεκτάθηκε με την νομοθεσία του Εφιάλτη (462-461 π.Χ.).
    Τέσσερα ήταν τα χαρακτηριστικά της αθηναϊκής δημοκρατίας: (α) Η άμεση άσκηση εξουσίας από το σύνολο των πολιτών μέσω της συνέλευσης της "Εκκλησίας του Δήμου", η οποία ασκούσε κατ' αποκλειστικότητα την νομοθετική εξουσία και επιφύλασσε για την ίδια την άσκηση των ζωτικών τομέων της εκτελεστικής εξουσίας, τον εξοστρακισμό και ενίοτε την δικαστική εξουσία, (β) η συμμετοχή όλων των πολιτών στα δημόσια αξιώματα (βουλή δικαστήρια κλπ) όπου επιλέγονταν μέσω κλήρωσης, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων (λ.χ. στρατηγοί), όπου προβλέπετο εκλογή, (γ) ο κανόνας ότι ουδείς πολίτης μπορεί να εκλεγεί στο ίδιο αξίωμα περισσότερες από μία φορά (εξαίρεση και πάλι οι στρατηγοί) και (δ) ο απόλυτος και χωρίς καμία εξαίρεση δημόσιος έλεγχος και λογοδοσία όλων όσοι ασκούσαν δημόσιο αξίωμα, πριν, κατά την διάρκεια και μετά την παρέλευση των καθηκόντων τους.
   Η δημοκρατία της Αθήνας, η οποία περισσότερο από κάθε άλλο πολίτευμα στην ανθρώπινη ιστορία έθεσε τον πολίτη στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής, έλαμψε τον 5ο αι. και εξαιτίας του ανθρωποκεντρισμού της κατέστησε την Αθήνα, εκτός από παγκόσμια πολιτική και στρατιωτική δύναμη, κέντρο ενός πολιτισμού που όμοιό του δεν είδε ποτέ η ανθρωπότητα. Αλλά μετά την ήττα στον πελοποννησιακό πόλεμο η Αθήνα και η δημοκρατία της άρχισαν να παρακμάζουν. 
  Κατά την ελληνιστική περίοδο η αθηναϊκή δημοκρατία κατέστη περίπου νεκρό κέλυφος και εξαφανίστηκε οριστικά μετά την κατάκτηση των Ρωμαίων και την προσάρτηση της πόλης στην Ρωμαϊκή και Βυζαντινή Αυτοκρατορία. Αλλά επέζησε στα συγγράμματα των μεγάλων Ελλήνων συγγραφέων και στις καρδιές των μελετητών και των διανοουμένων. Εκεί την ανακάλυψε η αναγέννηση και ο διαφωτισμός και, όταν ήλθε η ώρα των μεγάλων κοινωνικών και πολιτικών συγκρούσεων, η δημοκρατία επανήλθε στο προσκήνιο ως όραμα για την πολιτική χειραφέτηση του ανθρώπου στον αγώνα υπέρ της πολιτικής ισότητας και κατά της καταπίεσης των πολλών από τους λίγους. Μπροστά στα αιτήματα των επαναστατών οι βασιλείς και οι φεουδάρχες, έκαναν ένα βήμα πίσω και δέχθηκαν τον κοινοβουλευτισμό.
  Πολλοί διανοητές έσπευσαν να  υποστηρίξουν ότι ο κοινοβουλευτισμός είναι η σύγχρονη μορφή της δημοκρατίας. Ωστόσο, τα κοινοβουλευτικά πολιτεύματα, στα οποία η πολιτική εξουσία ασκείται δι' αντιπροσώπων, φέρουν κατ' όνομα μεν τον τίτλο της δημοκρατίας, αλλά ουδεμία σχέση έχουν με κανένα από τα τέσσερα κριτήρια της αληθινής δημοκρατίας, όπως την γνωρίσαμε στην αρχαία Αθήνα.
    Όπως στην τραγωδία του Ευριπίδη ο Πάρης εξαπατήθηκε από το είδωλο της Ελένης και νόμιζε ότι αγκάλιαζε το σώμα της, ενώ στην πραγματικότητα αγκάλιαζε ένα σύννεφο, έτσι και οι πολίτες παραπλανήθηκαν από τις διακηρύξεις των  δήθεν δημοκρατιών τους και αποκοιμήθηκαν νομίζοντας ότι αρκεί μία ψήφος κάθε τέσσερα χρόνια για να έχουν την πολιτική εξουσία ενώ στην πραγματικότητα  με την ίδια ψήφο είχαν παραχωρήσει την πολιτική εξουσία σε άλλους.
  Το πρόσφατο παράδειγμα της Ιταλίας, όπου ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, ενεργώντας για λογαριασμό οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας, κατόρθωσε να παρακάμψει με θράσος την ψήφο των πολιτών μη διορίζοντας καν την κυβέρνηση της αρεσκείας τους, ήταν αρκετό για να καταρριφθεί κάθε μύθος που επιχειρούσε να ταυτίσει τον κοινοβουλευτισμό με την Δημοκρατία.  
   Οι μάσκες πλέον έχουν πέσει και οι πολίτες αρχίζουν να κατανοούν ότι για να χαρακτηριστεί πράγματι ένα πολίτευμα δημοκρατία δεν έχουν καμία σημασία τα μεγάλα λόγια και οι διακηρύξεις. Όπως είπε και ο Περικλής στον επιτάφιο, δημοκρατία είναι το πολίτευμα στο οποίο η εξουσία δεν βρίσκεται στα χέρια των λίγων αλλά των πολλών: " Και όνομα μεν δια το μη ες ολίγους αλλά ες πλείονας οικείν δημοκρατία κέκληται."  (Θουκιδίδης , Ιστορίαι, βιβλίο Β΄37.)
    Μέχρι να συμβεί αυτό, απλά δεν θεωρείται  δημοκρατία.

Κυριακή, 27 Μαΐου 2018

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΠΡΩΤΟΠΟΡΙΑ ΤΗΣ ΙΡΛΑΝΔΙΑΣ ΚΑΙ ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ ΤΗΣ 25ΗΣ ΜΑΪΟΥ 2018

  Οι Ιρλανδοί δημιούργησαν κράτος με ισχυρούς δημοκρατικούς θεσμούς και απολαμβάνουν πολιτικά δικαιώματα που οι περισσότεροι λαοί δεν διαθέτουν.
    Το 1937 επικύρωσαν το Σύνταγμά τους με δημοψήφισμα και έθεσαν διάταξη που επιβάλλει ότι για κάθε αναθεώρησή του είναι απαραίτητη η διενέργεια δημοψηφίσματος. Από τότε έχουν θεσπιστεί με δημοψηφίσματα 29 αναθεωρήσεις του ιρλανδικού Συντάγματος, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις οι πολίτες αρνήθηκαν με την ψήφο τους να επικυρώσουν αναθεώρηση του  Συντάγματος που πρότεινε το Κοινοβούλιο.
  Ομοίως, το 1972 αποφάσισαν οι ίδιοι με δημοψήφισμα την είσοδό τους στις Ευρωπαϊκές Κοινότητες. Έκτοτε, κάθε συμμετοχή της χώρας στην αναθεώρηση των συνθηκών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων που κατέληξε στην δημιουργία της Ευρωπαϊκής Ένωσης τέθηκε στην κρίση των Ιρλανδών με δημοψήφισμα: Το 1987 ενέκριναν με ποσοστό 69,9% την Ενιαία Ευρωπαϊκή Πράξη, το 1992 αποδέχθηκαν με ποσοστό 69,1 % την συνθήκη του Μάαστριχτ, το 1998 απέρριψαν με ποσοστό 67,1% την συνθήκη του Άμστερνταμ , όπως και την συνθήκη της Νίκαιας με ποσοστό 57,1% το 2001 , για να την αποδεχθούν τελικά το 2002 με ποσοστό 62,9%, όπως και την συνθήκη της Λισσαβόνας, την οποία απέρριψαν αρχικώς το 2008 με ποσσοστό 53,4%, αλλά την επικύρωσαν το 2009 κατόπιν παροχής εγγυήσεων με ποσοστό 67,1%. 
  To 2012 το κοινοβούλιο της Ιρλανδίας ίδρυσε 100μελή επιτροπή ("Convention on the constitution") προκειμένου να καταθέσει εισηγήσεις για ζητήματα αναθεώρησης του Συντάγματος. Το εντυπωσιακό ήταν ότι η εν λόγω επιτροπή δεν ήταν δοτή, αλλά αποτελείτο κατά ποσοστό 66% (66) από πολίτες τυχαία επιλεγμένους ώστε να συνιστούν αντιπροσωπευτικό δείγμα της κοινωνίας , και μόνο κατά 34%  από 33 μέλη εκλεγέντα από το Κοινοβούλιο και την Συνέλευση της Βόρειας Ιρλανδίας και έναν ανεξάρτητο Πρόεδρο.  Η επιτροπή υπέβαλε εισηγήσεις για ζητήματα όπως η αλλαγή της εκλογικής διαδικασίας, η παροχή δικαιώματος  ψήφου από το 16 έτος της ηλικίας, η τροποποίηση της απαιτούμενης ηλικίας για υποψηφιότητα στις προεδρικές εκλογές, η κατάργηση του άρθρου περί βλασφημίας, η καθιέρωση του γάμου μεταξύ προσώπων ιδίου φύλου και η αναβάθμιση του ρόλου της γυναίκας στην πολιτική και , αφού επ' αυτών τοποθετήθηκε η κυβέρνηση, το 2015 με απόφαση του κοινοβουλίου διενεργήθηκε συνταγματικό δημοψήφισμα το οποίο αποφάσισε την αλλαγή του Συντάγματος για δύο  από τα ζητήματα: Την μείωση της απαιτούμενης ηλικίας για εκλογή στην θέση του Προέδρου από το 35ο στο 21ο έτος της ηλικίας και την απαγόρευση κάθε περιορισμού για την τέλεση γάμου προσώπων με βάση το φύλο.
    Το 2016 το κοινοβούλιο προχώρησε ακόμη περισσότερο: Δημιούργησε μία νέα επιτροπή, αλλά αυτή την φορά, το σύνολο των μελών της (πλην της προέδρου, η οποία είναι ανώτατη δικαστής εκλεγείσα από το Κοινοβούλιο) είναι απλοί πολίτες επιλεγμένοι  με τυχαίο - αντιπροσωπευτικό τρόπο και δεν συμμετέχουν σε αυτήν καθόλου μέλη του Κοινοβουλίου. Στην εν λόγω επιτροπή , η οποία ονομάσθηκε  "Συνέλευση των πολιτών" ("Citizens Assembly"), εδόθη η αρμοδιότητα να καταθέσει εισηγήσεις ιδίως για τα εξής ζητήματα (καθώς και  για ο,τιδήποτε  άλλο έκρινε σκόπιμο):
   1. Την 8η τροποποίηση του Συντάγματος του 1983 δια της οποίας ορίστηκε ότι η γεγενημένη ζωή έχει ίση αξία με την ζωή του εμβρύου με αποτέλεσμα να μην επιτρέπεται η άμβλωση.
   2. Τις προκλήσεις και τις ευκαιρίες του υπό γήρανση πληθυσμού ("challenges and opportunities of an ageing population") .
   3. Το ζήτημα καθιέρωσης σταθερής θητείας του κοινοβουλίου ("fixed term parliaments").
   4. Την διαδικασία διενέργειας των δημοψηφισμάτων.
  5. Τον τρόπο με τον οποίο η χώρα θα καταστεί πρωτοπόρος στην αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής.
  Η Επιτροπή, παρά το γεγονός ότι αντικαταστάθηκαν με τον ίδιο τρόπο 53 από τα μέλη της , τα οποία αποχώρησαν για διάφορους λόγους κατά την διάρκεια της διαδικασίας, εργάσθηκε με μεθοδικό τρόπο. Άκουσε ειδικούς, δέχθηκε προτάσεις, συνεδρίασε με δημοκρατική ορθολογικότητα καταγράφοντας όλες τις συνεδριάσεις τόσο εγγράφως όσο και σε βίντεο προσιτά στο youtube και ήδη έχει καταθέσει στο Κοινοβούλιο λεπτομερείς εισηγήσεις για τα περισσότερα από τα ζητήματα. (Για τον τρόπο και την υποδειγματική λειτουργία της Επιτροπής βλ. www.citizensassembly.ie/en .)
   Το ζήτημα της 8ης τροποποίησης (Eighth Amendment) υπήρξε το πρώτο ζήτημα που απασχόλησε την Επιτροπή σε 5 τριήμερες συνεδριάσεις. Επ' αυτού η επιτροπή εισηγήθηκε την αναθεώρηση του σχετικού άρ. 40.3.3, ώστε να παρασχεθεί η δυνατότητα στην Βουλή να θεσπίσει με νόμο την νομιμοποίηση των αμβλώσεων. Με βάση αυτή την εισήγηση διενεργήθηκε το δημοψήφισμα της 25ης Μαϊου 2018 δια του οποίου οι πολίτες ενέκριναν την πρόταση αναθεώρησης κατά ποσοστό 66,4%.
    Το ζήτημα των αμβλώσεων ταλαιπώρησε επί δεκαετίες την καθολική Ιρλανδία, αλλά ο Guardian έγραψε ότι μεγαλύτερη σημασία και από συγκεκριμένο ζήτημα έχει η πρωτοποριακή δημοκρατική διαδικασία που ακολουθήθηκε. Πράγματι, τέτοιου τύπου κληρωτή βούλή , όπως  η Citizens Assembly της Ιρλανδίας, είχε να δει η ανθρωπότητα από την Βουλή των Πεντακοσίων της αρχαίας Αθήνας.
  Τα ελληνικά μμε από την δική τους πλευρά ασχολήθηκαν ελάχιστα και  μόνο με το δημοψήφισμα περί των αμβλώσεων, αποσιωπώντας εντελώς την δημοκρατική διαδικασία που ακολουθήθηκε. Είναι γνωστή η απέχθειά τους προς ο,τιδήποτε σχετίζεται με την διεύρυνση της δημοκρατίας και των πολιτικών δικαιωμάτων στην Ελλάδα και στον κόσμο ολόκληρο.

      

Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ- ΜΕΡΟΣ 3o: 10 ΠΡΟΒΛΗΜΑΤΙΚΕΣ ΡΥΘΜΙΣΕΙΣ

    Στο 1ο και στο 2ο μέρος της  τριλογίας ανάδειξης των σοβαρών ζητημάτων του οπισθοδρομικού Συντάγματος της Ελλάδος παρουσιάσθηκαν δέκα απαράδεκτες διατάξεις οι οποίες χρήζουν ριζικής αναμόρφωσης και δέκα κραυγαλέες ελλείψεις του .  Η τριλογία ολοκληρώνεται με την ανάδειξη δέκα προβληματικών ρυθμίσεων που εμπεριέχονται στο ισχύον Σύνταγμα και αποτελούν , ή δύνανται να αποτελέσουν αιτίες δεινών:
     1. Ο τρόπος συγκρότησης των ανεξάρτητων αρχών: Το άρ. 101Α  του Συντάγματος ορίζει ότι η επιλογή των προσώπων που στελεχώνουν τις ανεξάρτητες αρχές γίνεται από την διάσκεψη των προέδρων της Βουλής, με αυξημένη πλειοψηφία των 4/5 των μελών της. Η απαίτηση τόσο μεγάλης πλειοψηφίας οδήγησε ουσιαστικά σε αδυναμία συγκρότησης ανεξάρτητων αρχών επειδή δεν συμφωνούσαν τα πολιτικά κόμματα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα η αδυναμία συγκρότησης του Εθνικού Συμβουλίου Ραδιοτηλεόρασης που είχε ως αποτέλεσμα να λειτουργούν τηλεοπτικοί και ραδιοφωνικοί σταθμοί ανεξέλεγκτα, δίχως άδεια λειτουργίας, χωρίς να καταβάλλουν ούτε ένα ευρώ για τις κρατικές συχνότητες και κατά παράβαση του νόμου. Τα στελέχη των ανεξάρτητων αρχών πρέπει να επιλέγονται με κλήρωση μεταξύ των προσώπων που διαθέτουν τα προσόντα που ορίζει ο νόμος.
     2. Η διαδικασία προαγωγών και μεταθέσεων των δικαστών: Το Σύνταγμα, στο άρ. 90, το οποίο αναφέρεται στην σταδιοδρομία των δικαστών, δεν ορίζει ότι οι προαγωγές και οι μεταθέσεις τους πρέπει να γίνονται με συγκεκριμένα αξιοκρατικά κριτήρια. Η παράλειψη αυτή αφήνει τους δικαστές εκτεθειμένους σε πιέσεις που σχετίζονται με μη προαγωγή ή δυσμενή μετάθεση οι οποίες απειλούν την ανεξαρτησία τους. Το Σύνταγμα οφείλει να προστατέψει πραγματικά την ανεξαρτησία των δικαστών και τούτο μπορεί να συμβεί μόνο εάν αισθάνονται ότι η μεν προαγωγή τους θα βασίζεται σε αντικειμενικά κριτήρια, η δε μετάθεσή τους θα διενεργείται  κατ' αρχήν μόνο κατόπιν δικής τους αιτήσεως, όπως συμβαίνει στην Ιταλία, όπου ισχύει το αμετάθετο των δικαστών.   
    3. Το άρ. 89 περί ασυμβίβαστου των δικαστών:Το άρ. 89 Σ ορίζει αρχικώς ότι απαγορεύεται στους δικαστικούς λειτουργούς να παρέχουν άλλη μισθωτή εργασία, ή να ασκούν άλλο επάγγελμα (παρ.1), στην συνέχεια όμως επιτρέπει να μετέχουν σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές ή σε συμβούλια ή επιτροπές πειθαρχικού ή ελεγκτικού χαρακτήρα (παρ.3).Αυτή η διάταξη αφήνει περιθώρια για σχέσεις διαπλοκής μεταξύ δικαστικής και νομοθετικής ή εκτελεστικής εξουσίας με αντάλλαγμα τοποθετήσεις στις εν λόγω επιτροπές έναντι ισχυρών  οικονομικών απολαβών. Είναι προτιμότερη μία ρητή διάταξη η οποία να ορίζει ότι οι δικαστικοί λειτουργοί απαγορεύεται να παρέχουν οποιαδήποτε άλλη υπηρεσία και να μετέχουν σε οποιαδήποτε επιτροπή που θα συστήνεται από την βουλή ή από την διοίκηση.
  4. Η αποδυνάμωση του θεσμού των ενόρκων:  Οι ένορκοι, δηλαδή οι λαϊκοί δικαστές, αποτελούν θεσμό με ιδιαίτερη εφαρμογή κυρίως στις ΗΠΑ και σε χώρες του αγγλοσαξωνικού δικαίου. Το γεγονός ότι οι ένορκοι επιλέγονται με κλήρωση και δεν είναι γνωστοί παρά λίγο πριν την δίκη αποδυναμώνει την πιθανότητα διαπλοκής τους με παράγοντες της δίκης και ενισχύει την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης. Το ελληνικό Σύνταγμα υποβαθμίζει τον θεσμό των ενόρκων καθώς προβλέπει στο άρ. 97, όχι αμιγή ορκωτά, αλλά μικτά ορκωτά δικαστήρια αποτελούμενα από ενόρκους και τακτικούς δικαστές και μόνο για την εκδίκαση κακουργημάτων. Η αοριστία και οι ελλείψεις της συγκεκριμένης διάταξης παρείχαν την ευκαιρία στην νομοθεσία να υποβαθμίσει ακόμη περισσότερο τον ρόλο των ενόρκων, περιορίζοντας την συμμετοχή τους σε λίγα κακουργήματα και χωρίς αμοιβή. Απαιτείται αναβάθμιση του θεσμού με την πρόβλεψη αμιγώς ορκωτών δικαστηρίων, τα οποία θα δικάζουν συγκεκριμένες κατηγορίες εγκλημάτων  και την θέσπιση αμοιβής ανάλογης των δικαστών για την συμμετοχή σε αυτά προκειμένου ο πολίτης να έχει κίνητρο να συμμετέχει.
    5. Συνταγματική απαγόρευση αξιοποίησης παρανόμως αποκτηθέντων αποδεικτικών μέσων: Το άρ. 19 παρ. 3 του Συντάγματος ορίζει ότι απαγορεύεται η χρήση αποδεικτικών μέσων που έχουν αποκτηθεί κατά παράβαση των διατάξεων των άρ. 19 , 9 και 9Α που προστατεύουν το απόρρητο της επικοινωνίας, την ιδιωτική ζωή και τα λεγόμενα προσωπικά δεδομένα. Χάρη σε αυτή την απαγόρευση δεν είναι δυνατή η αξιοποίηση σε δικαστήριο της λεγόμενης λίστας Λαγκάρντ και άλλων λιστών.
    6. Το άρ. 28 παρ.3: Το Σύνταγμα ορίζει ότι με νόμο που ψηφίζεται από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών η Ελλάδα μπορεί "να αποφασίζει περιορισμούς στην εθνικής της κυριαρχία, εφόσον αυτό υπαγορεύεται από σπουδαίο εθνικό συμφέρον, δεν θίγει τα δικαιώματα του ανθρώπου και τις βάσεις του δημοκρατικού πολιτεύματος και γίνεται με βάση τις αρχές της ισότητας και τον όρο της αμοιβαιότητας."Με βάση αυτή την διάταξη και χωρίς να το αποφασίσουν οι πολίτες , η βουλή, με πλειοψηφία μόλις 151 βουλευτών, μπορεί να αποφασίσει περιορισμούς στην εθνική κυριαρχία της χώρας. Οι όροι που θέτει το άρ. 28 παρ.3 δεν αρκούν για να καταστήσουν ανεκτή την εν λόγω διάταξη, δεδομένου μάλιστα ότι την συνδρομή τους την αποφασίζει και πάλι η βουλή. Οι περιορισμοί της εθνικής κυριαρχίας θα πρέπει να αποφασίζονται μόνο από τους πολίτες με δημοψήφισμα. 
   7. 'Αρ. 28 παρ.2: Ομοίως και η διάταξη του άρ.28 παρ.2 η οποία παρέχει το δικαίωμα στην βουλή , με πλειοψηφία 3/5, να παραχωρήσει σε διεθνείς οργανισμούς (λ.χ. Ε.Ε) αρμοδιότητες που προβλέπονται από το Σύνταγμα δεν μπορεί να είναι ανεκτή χωρίς επικύρωση της απόφασης από τους πολίτες, όπως συμβαίνει σε πλείστες άλλες χώρες που έθεσαν τις συνθήκες της Ε.Ε στην κρίση των πολιτών τους με δημοψήφισμα.
    8. Η "επιφύλαξη του νόμου": Σε δεκάδες περιπτώσεις το Σύνταγμα, χρησιμοποιώντας την φράση "όπως νόμος ορίζει" ή κάτι ανάλογο, είτε εναποθέτει την προστασία κάποιου δικαιώματος στην βούληση του νομοθέτη, είτε προβλέπει ότι θα ισχύσει μία διάταξη μόνο από την στιγμή που θα εκδοθεί ο νόμος που θα την προσδιορίζει. Με αυτό τον τρόπο, σε πολλές περιπτώσεις τίθεται σε αχρησία η συνταγματική διάταξη ή παραλύει η προστασία του δικαιώματος.
   9. Η έλλειψη προστασίας των κοινών αγαθών: Το Σύνταγμα δεν αναγνωρίζει ότι ορισμένα αγαθά (όπως το νερό) είναι κοινά με αποτέλεσμα να τίθεται υπό αμφισβήτηση ο δημόσιος χαρακτήρας τους και να απειλούνται με ιδιωτικοποίηση.  
  10. Η ίδια η έννοια του πολίτη: Το Σύνταγμα στο άρ. 4 παρ.3 δεν ορίζει τα προσόντα που πρέπει να  διαθέτει κάποιο πρόσωπο για να θεωρείται πολίτης της χώρας , ούτε καν θέτει τις αδιαμφισβήτητες  προϋποθέσεις. Τα αφήνει όλα στην αυθαιρεσία του κοινού νομοθέτη.  

Παρασκευή, 27 Απριλίου 2018

ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΑ ΤΟΝ ΘΥΜΑΤΑΙ ΚΑΝΕΙΣ

 Η Ειρήνη ήταν ένας άνθρωπος που μάλλον δεν διέθετε κάτι εμφανές, ικανό να τον αγαπήσει κανείς.
 Εάν κρίνει κανείς από την εμφάνιση που είχε σε σχετικά προχωρημένη ηλικία, η όψη της δεν φαινόταν να είχε ποτέ κάτι το ωραίο. Ήταν κοντή, πολύ αδύνατη και άχαρη στο βάδισμά της. Η μύτη της ήταν μάλλον μεγάλη και τα χείλη της μικρά, ενώ, όταν μιλούσε, η φωνή της έδινε την εντύπωση ότι έβγαινε χωρίς επεξεργασία, σαν κραυγή πουλιού, βαθιά μέσα από τον λαιμό της.  Είχε ίσια αδύνατα μαλλιά και μάτια βαθιά και σκοτεινά που φωτίζονταν μόνο τις λίγες φορές που χαμογελούσε. Αλλά αυτό δεν ήταν αρκετό για να απαλύνει την εντύπωση ενός ανθρώπου μοναχικού που έκρυβε καχυποψία για τους άλλους. Είχε γεννηθεί και είχε ζήσει στο εξωτερικό. Μιλούσε άριστα γερμανικά και γαλλικά. Φαίνεται ότι της άρεσε να διαβάζει. Αλλά δύσκολα μπορούσε κάποιος να συνεννοηθεί μαζί της για κάτι περισσότερο από τα απολύτως βασικά και, ίσως, ούτε καν γι' αυτά. 
  Η Ειρήνη , δεν είχε φίλους, δεν είχε παντρευτεί ποτέ και δεν είχε δικά της παιδιά. Μοναδικός συγγενής της ήταν  η μεγάλη αδελφή της Ευαγγελία.
  Η Ευαγγελία ήταν και εκείνη άγαμη και άτεκνη. Είχε μεγάλα μάτια, μάλλον στρογγυλό πρόσωπο και η όψη της, παρά το γεγονός ότι ούτε αυτή χαμογελούσε συχνά, προσέδιδε ένα μήνυμα αθωότητας. Η Ευαγγελία ήταν πιο συγκροτημένη. Είχε εργασθεί στα Ηνωμένα Έθνη και είχε αποκτήσει περιουσία.
   Η Ειρήνη και η Ευαγγελία ζούσαν στην Καλλιθέα. Κατοικούσαν στην ίδια πολυκατοικία, αλλά σε δύο διαφορετικά διαμερίσματα, τα οποία ανήκαν στην κυριότητα της Ευαγγελίας. Η Ευαγγελία προτιμούσε να παραχωρήσει την χρήση του ενός στην Ειρήνη για να κατοικεί εκεί , παρά να ζούνε μαζί. Δεν ήταν εύκολο να ζήσει κάποιος με την Ειρήνη στο ίδιο σπίτι.
    Όταν πέθανε η Ευαγγελία, η Ειρήνη μαζί με τους δικηγόρους που η Ευαγγελία επί πολλά έτη είχε επιλέξει για να χειρίζονται τις υποθέσεις της  ήταν οι μοναδικοί άνθρωποι που παραβρέθηκαν και την αποχαιρέτησαν στην κηδεία της . Κατόπιν , η Ειρήνη απέμεινε μόνη. 
   Με την πάροδο του χρόνου  η σωματική και η ψυχική υγεία της Ειρήνης έβαινε χείρων και η συμπεριφορά της εξελισσόταν όλο και πιο αλλόκοτη. Η πολυκατοικία άρχισε να στρέφεται ανοικτά εναντίον της. Υπάρχουν μαρτυρίες που αναφέρουν ότι πολλές φορές τις νύχτες η Ειρήνη φώναζε ότι πεθαίνει. Τότε οι γείτονες γίνονταν έξαλλοι μαζί της.Η Ειρήνη ισχυριζόταν ότι κάποιοι είχαν κλειδιά και έμπαιναν όποτε ήθελαν στο διαμέρισμά της, αλλά αυτό δεν γινόταν εύκολα πιστευτό. Όταν ένιωθε ότι είχε ανάγκη από προστασία απευθυνόταν στους ίδιους δικηγόρους που ήξερε ότι είχαν διαφυλάξει και τα συμφέροντα της αδελφής της. 
     Όταν άρχισε να μπαινοβγαίνει στα νοσοκομεία και το ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό της ζητούσαν να υποδείξει κάποιον οικείο για να έλθει σε επαφή μαζί του, η Ειρήνη τους έλεγε να τηλεφωνήσουν στους δικηγόρους της. 
   Όταν επέστρεψε στο σπίτι της την προτελευταία φορά που εισήχθη σε νοσοκομείο,  κάποιοι ένοικοι της πολυκατοικίας απειλούσαν ότι θα την ξαναδιώξουν, ενώ ο δικηγόρος της που την συνόδευσε διαπίστωσε ότι κάποιοι είχαν μπει στο διαμέρισμά της χωρίς ίχνη διάρρηξης και της είχαν αφαιρέσει την τηλεόραση.     
   Λίγες ημέρες αργότερα η Ειρήνη εισήχθη για τελευταία φορά σε νοσοκομείο. Για μία ακόμη φορά, όταν της το ζήτησαν, έδωσε το τηλέφωνο των δικηγόρων της. Αλλά αυτή την φορά δεν επέστρεψε στο σπίτι της. 
    Στην κηδεία της Ειρήνης δεν παρευρέθη κανείς, παρά μόνο οι δικηγόροι της. Οι υπάλληλοι του γραφείου τελετών που ανέλαβε την διεκπεραίωση της διαδικασίας την μετέφεραν και άλλο συνεργείο περίμενε για να την τοποθετήσει στην τελευταία της κατοικία. Εκεί μάλλον, ούτε θα ενοχλήσει, ούτε θα ενοχληθεί από κανέναν. 
    Κάποιος είπε ότι είναι θλιβερό, αλλά  υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που γεννιούνται , ζουν, πεθαίνουν και κατόπιν δεν τους θυμάται κανείς. Σαν να μην έζησαν ποτέ. 
  

Σάββατο, 21 Απριλίου 2018

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ- ΜΕΡΟΣ 2o : 10 ΚΡΑΥΓΑΛΕΕΣ ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ

  Στο 1ο μέρος της παρούσας τριλογίας ανάδειξης των σοβαρών ζητημάτων του οπισθοδρομικού Συντάγματος της Ελλάδος αναφερθήκαμε σε δέκα απαράδεκτες διατάξεις του , οι οποίες χρήζουν ριζικής αναμόρφωσης. Αλλά το πράγμα δεν σταματάει εδώ: Το ισχύον Σύνταγμα παρουσιάζει και κραυγαλέες ελλείψεις. Εξ αυτών, οι δέκα πιο σημαντικές είναι οι ακόλουθες:
  1. Δεν προβλέπεται υποχρεωτική λογοδοσία όλων όσοι ασκούν δημόσια εξουσία και διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα: Η έλλειψη μίας τέτοιας γενικής διάταξης στο Σύνταγμα, επέτρεψε σε πολιτικούς να εξαπατούν χωρίς κυρώσεις τους πολίτες με ψευδείς υποσχέσεις και ήταν υπεύθυνη για την εικόνα πρωθυπουργών που παραδίδουν στους διαδόχους τους άδεια γραφεία, και υπουργών που κατά την αποχώρησή τους από το υπουργείο παίρνουν μαζί τους χωρίς κανέναν έλεγχο δημόσια αρχεία και λίστες. Η έλλειψη λογοδοσίας οδηγεί ασφαλώς στην αυθαιρεσία. Το Σύνταγμα θα έπρεπε περιλαμβάνει μία γενική διάταξη η οποία να επιτάσσει ότι κάθε πρόσωπο το οποίο ασκεί δημόσια εξουσία ή διαχειρίζεται δημόσιο χρήμα οφείλει να ελέγχεται κατά την διάρκεια της θητείας του και να λογοδοτεί δημόσια μετά το τέλος αυτής.Όλοι όσοι διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα δεν θα πρέπει να προστατεύονται από κανένα απόρρητο και η εικόνα της περιουσία τους θα πρέπει να είναι προσιτή σε κάθε πολίτη της χώρας. 
     2. Δεν προβλέπεται υποχρεωτικός έλεγχος των οικονομικών των πολιτικών κομμάτων από την Δικαιοσύνη: Το άρ. 29 Σ , το οποίο αναφέρεται στα πολιτικά κόμματα, προβλέπει έλεγχο μόνο στις εκλογικές τους δαπάνες από όργανο στο οποίο συμμετέχουν και δικαστικοί λειτουργοί.Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο έλεγχος των οικονομικών των κομμάτων να είναι διάτρητος και να  διενεργείται από επιτροπή στην οποία οι δικαστές είναι μειοψηφία. Τα κόμματα, αντί χώροι άσκησης δημοκρατίας, έχουν αποδειχθεί εστίες διαφθοράς και διαπλοκής, αφού έχει αποδειχθεί ότι αντί να ενεργούν με γνώμονα το εθνικό συμφέρον πολλές φορές δωροδοκούνται βλαπτοντας το δημόσιο χρήμα προκειμένου να παράσχουν πολιτική προστασία. Τα οικονομικά τους πρέπει να ελέγχονται από το ανώτατο δικαστήριο του Ελεγκτικού Συνεδρίου χωρίς κανένα τραπεζικό ή άλλο απόρρητο.
        3. Δεν υφίσταται Συνταγματικό Δικαστήριο: Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων διενεργείται από τα δικαστήρια όλων των βαθμίδων, παρεπιμπτόντως, δηλαδή πάντοτε με αφορμή μία ατομική περίπτωση, ή μία ατομική διοικητική πράξη, ενώ επιπλέον δεν επιτρέπεται ο έλεγχος εάν τηρήθηκε η συνταγματική διαδικασία για την ψήφιση ενός νόμου. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ο έλεγχος να είναι ελλειπής, να υπάρχει ανασφάλεια δικαίου και να εκδίδονται αντιφατικές αποφάσεις. Χρειαζόμαστε ένα ανεξάρτητο Συνταγματικό Δικαστήριο , κατά τα πρότυπα της Ιταλίας ή της Γερμανίας, με μέλη νομικούς αλλά όχι αποκλειστικά τακτικούς δικαστές ( λ.χ. 15μελές του οποίου τα μέλη θα επιλέγονται με κλήρωση μεταξύ ανωτάτων δικαστών, καθηγητών των νομικών σχολών και δικηγόρων με τουλάχιστον 20ετή εμπειρία), το οποίο θα αναλαμβάνει , είτε αυτεπαγγέλτως, είτε κατόπιν προσφυγής, τον έλεγχο της συνταγματικότητας των νόμων , συμπεριλαμβανομένου και του ελέγχου της τπηρησης της προβλεπόμενης διαδικασίας για την ψήφισή τους. 
    4. Δεν υπάρχει περιορισμός θητειών για βουλευτές και μέλη κυβερνήσεων: Η ύπαρξη δυνητικά απεριόριστου αριθμού θητειών για βουλευτές και μέλη κυβερνήσεων προσέδωσε καθεστωτικό και επαγγελματικό χαρακτήρα στην άσκηση της εξουσίας τους και οδήγησε πολλούς εξ αυτών σε παράνομες πράξεις και απατηλές υποσχέσεις προκειμένου να πετύχουν την επανεκλογή τους. Ακόμη και ο Πρόεδρος των ΗΠΑ δεν επιτρέπεται να εκλέγεται για περισσότερες από δύο θητείες. Απαιτείται  συνταγματική διάταξη η οποία θα απαγορεύει στο ίδιο πρόσωπο να εκλέγεται βουλευτής ή αρχηγός της κυβέρνησης για περισσότερες από δύο θητείες.
     5. Δεν υπάρχει ασυμβίβαστο μεταξύ βουλευτή και μέλους κυβέρνησης: Το γεγονός ότι δεν υπάρχει ασυμβίβαστο των θέσεων βουλευτή και μέλους κυβέρνησης είχε ως αποτέλεσμα την υποταγή της νομοθετικής στην εκτελεστική εξουσία. Οι βουλευτές, αντί να νομοθετούν, μετατράπηκαν σε θλιβεροί χειροκροτητές της κυβέρνησης προκειμένου να εξασφαλίσουν κυβερνητική θέση, ενώ τα γραφεία των υπουργών, αντί να διοικούν, μετατράπηκαν σε χώρους ρουσφετιών προκειμένου να εξασφαλιστεί η επανεκλογή τους ως βουλευτές. Χρειάζεται ρητή διάταξη η οποία να ορίζει ότι τα  μέλη της κυβέρνησης απαγορεύεται να έχουν την βουλευτική ιδιότητα. Αυτή η αυστηρή διάκριση των εξουσιών θα προσδώσει κύρος τόσο στην βουλευτική, όσο και στην εκτελεστική εξουσία.
   6. Δεν προβλέπονται χωριστές εκλογές για ανάδειξη της Βουλής και της Κυβέρνησης: Σύμφωνα με το ισχύον Σύνταγμα, Πρωθυπουργός διορίζεται ο αρχηγός του κόμματος που διαθέτει  την απόλυτη πλειοψηφία στην βουλή, ή εκείνος που θα πετύχει να λάβει η κυβέρνησή του μέσα από συνεργασία κομμάτων την εμπιστοσύνη της Βουλής. Η διάταξη αυτή, με βάση την οποία διενεργούνται μόνο βουλευτικές εκλογές και η κυβέρνηση προκύπτει μέσα από την βουλή, αντίκειται στην αρχή της διάκρισης των εξουσιών, δημιούργησε σύγχυση στους πολίτες για τα κριτήρια της ψήφου τους στις βουλευτικές εκλογές, επέφερε σχέσεις διαπλοκής μεταξύ βουλευτικής και εκτελεστικής εξουσίας και, τελικώς, και έλλειψη κυβερνητικής σταθερότητας. Απαιτείται η θέσπιση ξεχωριστών εκλογών για την ανάδειξη της βουλής και της κυβέρνησης, ώστε οι πολίτες να δύνανται να ψηφίζουν με άλλα κριτήρια για την επιλογή των νομοθετών και με άλλα για την επιλογή των προσώπων που θα διοικήσουν το κράτος.  Επίσης, θα πρέπει να καταργηθεί ως άνευ νοήματος η απαίτηση η κυβέρνηση να διαθέτει την εμπιστοσύνη της βουλής.
     7. Το Σύνταγμα δεν προβλέπει αποσύνδεση της κυβέρνησης από το κόμμα: Απεναντίας, ορίζει στο άρ. 37 ότι ο Πρωθυπουργός πρέπει να είναι και αρχηγός του κόμματος που έχει την απόλυτη πλειοψηφία των εδρών στην Βουλή. Η διάταξη αυτή, εάν συνδυαστεί με τόσες άλλες που ήδη αναφέρθηκαν, κατέστησε τον πρωθυπουργό κυρίαρχο του πολιτικού παιχνιδιού αφού το ίδιο πρόσωπο ελέγχει το κόμμα, την κυβέρνηση, την βουλή και διορίζει την ηγεσία της Δικαιοσύνης χωρίς να ελέγχεται από κανέναν. Απαιτείται η αποσύνδεση της κυβέρνησης από το κόμμα. Ο αρχηγός της κυβέρνησης δεν πρέπει να είναι αρχηγός του κόμματός του.
   8. Δεν κατοχυρώνονται ούτε καν στοιχειώδεις θεσμοί εσωκομματικής δημοκρατίας: Τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα λειτουργούν με όρους Τρίτου Κόσμου. Διοικούνται από λίγα πρόσωπα ή ομάδες, χωρίς σταθερούς κανόνες λειτουργίας. Οι αρχηγοί καθορίζουν την ηγετική ομάδα, διαγράφουν πρόσωπα και διαλύουν όργανα που δεν τους είναι αρεστά. Υπό αυτές τις συνθήκες, πολίτες με αξιοπρέπεια, ανεξαρτησία και εντιμότητα, οι οποίοι θα μπορούσαν να συμβάλουν στον πολιτικό βίο της χώρας, αποφεύγουν να ενταχθούν στα πολιτικά κόμματα και αφήνουν την θέση τους στους αφισοκολλητές και στους διεφθαρμένους.  Αλλά το πολιτικό κόμμα είναι θεσμός της Δημοκρατίας, οφείλει να παράγει ιδέες , θέσεις και προτάσεις και η λειτουργία του με όρους ιδιοκτησίας, ή συμμορίας έχει σοβαρές συνέπειες για την λειτουργία του πολιτεύματος. Το Σύνταγμα οφείλει να κατοχυρώσει την εσωκομματική δημοκρατία επιβάλλοντας θεσμούς όπως το καταστατικό υποχρεωτικής ισχύος, το εσωκομματικό δημοψήφισμα, η ανάδειξη των οργάνων μέσα από εκλογές κλπ. 
        9. Δεν  κατοχυρώνεται η πολιτική ισότητα των κομμάτων: Υφίστανται τεράστιες ανισότητες μεταξύ των πολιτικών κομμάτων, καθώς τα μεν κόμματα της βουλής λαμβάνουν κρατική χρηματοδότηση και δάνεια από τις τράπεζες και εξασφαλίζουν προνομιακή προβολή από τα συστημικά μμε με τα οποία διαπλέκονται , τε δε μικρότερα κόμματα, ή τα νέα κόμματα αποκλείονται, τόσο από την χρηματοδότηση, όσο και από την προβολή. Οι πολίτες δεν γνωρίζουν ούτε καν την ύπαρξη κάποιων κομμάτων ακόμη και την ημέρα των εκλογών. Με αυτό τον τρόπο το πολιτικό σύστημα επιχειρεί να διαιωνίσει την εξουσία του και να αποτρέψει την ανάδειξη νέων δυνάμεων ματαιώνοντας έτσι την ανανέωση του δημόσιου βίου της χώρας. Το Σύνταγμα οφείλει να κατοχυρώσει το δικαίωμα κάθε πολιτικού κόμματος να παρουσιάσει κατά την προεκλογική περίοδο τις θέσεις του ενώπιον των πολιτών εξίσου με τα λοιπά πολιτικά κόμματα, ανεξαρτήτως της δύναμης που έλαβε κάθε κόμμα στις προηγούμενες εκλογές.
   10. Δεν διασφαλίζεται ο αυστηρός έλεγχος των μμε σύμφωνα με τους κανόνες της διάφανειας: Τα συστημικά μμε διαπλέκονται με την πολιτική εξουσία , της παρέχουν αποκλειστική προβολή και απολαμβάνουν ως αντάλλαγμα λειτουργία χωρίς άδεια και άλλες καταβολές προς το δημόσιο, προνομιακή τραπεζική χρηματοδότηση και άφθονο κρατικό χρήμα από παραχώρηση δημοσίων έργων και προμηθειών. Η διαπλοκή βλάπτει καίρια την χώρα διότι, αφενός καταληστεύεται το δημόσιο και τραπεζικό χρήμα και, αφετέρου παρεμποδίζεται η ανανέωση της πολιτικής ζωής και η ανάδειξη νέων πολιτικών ιδεών και θέσεων. Το Σύνταγμα οφείλει να σπάσει τον γόρδιο δεσμό εξουσίας, τραπεζών, εργολάβων και μμε, ορίζοντας ότι τα μμε πρέπει να διαθέτουν νόμιμη άδεια λέιτουργίας και να μην έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές προς τις τράπεζες και το δημόσιο.      

Τρίτη, 17 Απριλίου 2018

Η ΤΡΙΛΟΓΙΑ ΤΟΥ ΟΠΙΣΘΟΔΡΟΜΙΚΟΥ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ- ΜΕΡΟΣ 1ο : 10 ΑΠΑΡΑΔΕΚΤΕΣ ΔΙΑΤΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΧΡΗΖΟΥΝ ΡΙΖΙΚΗΣ ΑΝΑΜΟΡΦΩΣΗΣ

  Το ισχύον Σύνταγμα δεν αναμορφώνεται με μία απλή αναθεώρηση μικρής ή μεγαλύτερης έκτασης. Τα προβλήματά του συνιστάμενα, από την μία πλευρά σε πλήθος απαράδεκτων ή προβληματικών διατάξεων και, από την άλλη πλευρά, σε κραυγαλέες ελλείψεις, δεν αφήνουν περιθώρια για ημίμετρα αλλά απαιτούν την κατεδάφισή του και την θέσπιση νέου. Ειδικά όσον αφορά τις απαράδεκτες διατάξεις του ισχύοντος συντάγματος, πιο ενδεικτικές είναι οι εξής:

1. Άρ. 27 : Σύμφωνα με την διάταξη του άρ. 27 παρ.1 του ισχύοντος Συντάγματος, η βουλή διαθέτει τόσο μεγάλη εξουσία, ώστε δύναται, χωρίς να λάβει την έγκριση των πολιτών, να μεταβάλει ακόμη και τα σύνορα της χώρας και να παραχωρήσει εθνικό έδαφος : " Καμία μεταβολή στα όρια της επικράτειας δεν μπορεί να γίνει χωρίς νόμο που ψηφίζεται με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών."  Πρόκειται περί διάταξης  αδιανόητης σε κάθε δημοκρατικό κράτος.Μόνο οι πολίτες, με δημοψήφισμα κατόπιν πρότασης της βουλής, πρέπει να είναι αρμόδιοι να αποφασίζουν την αλλαγή των ορίων της επικράτειας.

2. Άρ. 41: Σύμφωνα με την διάταξη του άρ. 41 παρ.2 Σ, η κυβέρνηση έχει το δικαίωμα, όποτε αυτή επιθυμεί, να επιτυγχάνει την διάλυση της βουλής και την προκήρυξη εκλογών επικαλούμενη εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας: "Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας διαλύει τη Βουλή με πρόταση της Κυβέρνησης που έχει λάβει ψήφο εμπιστοσύνης, για ανανέωση της λαϊκής εντολής προκειμένου να αντιμετωπιστεί εθνικό θέμα εξαιρετικής σημασίας." Χάρη σε αυτή την διάταξη, οι βουλευτικές εκλογές διενεργούνται με γνώμονα, όχι τις ανάγκες της χώρας αλλά  τα μικροκομματικά συμφέροντα κάθε Κυβέρνησης προκειμένου να αιφνιδιάσει και να υπερισχύσει των κομματικών της αντιπάλων. Οι εκλογές πρέπει να διεξάγονται σταθερά κάθε τέσσερα χρόνια και μάλιστα να διενεργούνται χωριστά εκλογές για βουλή και για κυβέρνηση, ώστε οι πολίτες να ψηφίζουν με διαφορετικά κριτήρια για νομοθέτη και κυβερνήτη και να μην διαπλέκονται η νομοθετική και εκτελεστική εξουσία.
      
3.Άρ. 44: Σύμφωνα με την παρ. 2 άρ.44 Σ, δημοψήφισμα προκηρύσσεται μόνο με απόφαση της βουλής για κρίσιμο εθνικό θέμα, ή για ψηφισμένο νομοσχέδιο: " Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προκηρύσσει δημοψήφισμα για κρίσιμα εθνικά θέματα , ύστερα από απόφαση της απόλυτης πλειοψηφίας του όλου αριθμού  των βουλευτών που λαμβάνεται με πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου. Δημοψήφισμα προκηρύσσεται από τον πρόεδρο της δημοκρατίας με διάταγμα και για ψηφισμένα νομοσχέδια που ρυθμίζουν σοβαρό κοινωνικό ζήτημα, εφόσον αυτό αποφασιστεί από τα 3/5 του όλου αριθμού των βουλευτών..." Αλλά κατ' αυτόν τον τρόπο, , κατά τον οποίο το δημοψήφισμα προκηρύσσεται μόνο "από τα πάνω", οι πολίτες απώλεσαν την δυνατότητα να επεμβαίνουν οι ίδιοι και να ασκούν άμεσα την πολιτική εξουσία όταν οι αντιπρόσωποί τους καταχρώνται της εντολής που έχουν λάβει, ώστε, ή να καταργούν νόμο που τέθηκε ενάντια στα συμφέροντά τους , ή να επιτυγχάνουν την θέσπιση νόμου, ή να ανακαλούν πρόσωπα που ασκούν δημόσια εξουσία ενάντια στα συμφέροντα της κοινωνίας. Η καθιέρωση της δυνατότητας των πολιτών να προκαλούν δημοψήφισμα για θέσπιση ή κατάργηση νόμου ή ανάκληση αξιωματούχου με συλλογή υπογραφών (λ.χ. 100.000), η οποία προβλέπεται στα Συντάγματα άλλων χωρών (Ιταλία, Ελβετία, Ουγγαρία, Πολιτείες των ΗΠΑ κλπ) είναι επιβεβλημένη και διότι βελτιώνει την ίδια την αντιπροσωπευτική δημοκρατία, καθώς εξαναγκάζει τους εντολοδόχους του λαού να σέβονται περισσότερο τους εντολείς τους.

4. Άρ.62: Σύμφωνα με την διάταξη του άρ. 62 παρ.1 Σ, κανένας βουλευτής δεν μπορεί να διωχθεί ποινικά χωρίς άδεια της βουλής: " Όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος ο βουλευτής δεν διώκεται, ούτε συλλαμβάνεται , ούτε φυλακίζεται, ούτε με άλλο τρόπο περιορίζεται χωρίς άδεια του σώματος." Με την διάταξη αυτή οι εκπρόσωποι του λαού πέτυχαν η ποινική τους δίωξη να εξαρτάται από τους ίδιους και κατ' αυτόν τον τρόπο εξασφάλισαν την ατιμωρησία τους και την προνομιακή ποινική τους μεταχείριση έναντι των υπολοίπων πολιτών. Αλλά εάν οι αντιπρόσωποι των πολιτών απολαμβάνουν ποινικής ασυλίας , τότε , αντί να υπηρετούν τον λαό μετατρέπονται σε εξουσιαστές του. Οι βουλευτές πρέπει να διώκονται ποινικά με απόφαση του αρμόδιου εισαγγελέα όπως κάθε πολίτης.

5. Άρ.63: Δια της διάταξης του άρ.63 καθιερώθηκε προνομιακή οικονομική μεταχείριση των βουλευτών έναντι των υπολοίπων πολιτών: " 1. Οι βουλευτές , για την άσκηση του λειτουργήματός τους δικαιούνται από το δημόσιο αποζημίωση και δαπάνες . Το ύψος τους καθορίζεται με απόφαση της Βουλής. 2. Οι βουλευτές απολαμβάνουν συγκοινωνιακή, ταχυδρομική και τηλεφωνική ατέλεια που η έκτασή της καθορίζεται με απόφαση της ολομέλειας της Βουλής." Στην δημοκρατία δεν χωρούν προνόμια καμίας τάξης έναντι των υπολοίπων.

6.Άρ.73: Σύμφωνα με την διάταξη του άρ. 73παρ.1 Σ το δικαίωμα πρότασης νόμων προς συζήτηση στην Βουλή ανήκει αποκλειστικά "στην βουλή και στην κυβέρνηση".  Αλλά σε όλες τις δημοκρατικές χώρες δικαίωμα πρότασης νόμων θα πρέπει να έχουν και οι πολίτες άμεσα μέσω συλλογής του αναγκαίου αριθμού υπογραφών (λ.χ 20.000).

7. Άρ.86:  Η διαβόητη διάταξη του άρ. 86 Σ της δήθεν ευθύνης υπουργών κατοχύρωσε την πρωτοφανή ποινική ατιμωρησία των μελών κυβερνήσεων για εγκλήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους : "Μόνο η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να ασκεί δίωξη κατά όσων διατελούν ή διετέλεσαν μέλη της κυβέρνησης ή υφυπουργοί για ποινικά αδικήματα που τέλεσαν κατά την άσκηση των καθηκόντων τους, όπως νόμος ορίζει. ... Δίωξη, ανάκριση, προανάκριση, ή προκαταρκτική εξέταση .... δεν επιτρέπεται χωρίς προηγούμενη απόφαση της Βουλής κατά την παράγραφο 3. ... Η Βουλή μπορεί να ασκήσει την κατά την παράγραφο 1 αρμοδιότητά της μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση του αδικήματος. " Η σκανδαλώδης ατιμωρησία των μελών κυβερνήσεων , η οποία υπέθαλψε την καταλήστευση του δημοσίου χρήματος, την διαπλοκή και την διαφθορά, πρέπει να παύσει και να αναλάβει η δικαιοσύνη να διαλευκάνει τα ποινικά τους αδικήματα , όπως συμβαίνει για κάθε πολίτη.

8. Άρ. 90: Η διάταξη της παρ.5 άρ.90 Σ ορίζει ότι η ηγεσία της Δικαιοσύνης επιλέγεται από το Υπουργικό Συμβούλιο: " Οι προαγωγές στις θέσεις του προέδρου και του αντιπροέδρου του Αρείου Πάγου του Συμβουλίου της Επικρατείας.... ενεργούνται με προεδρικό διάταγμα που εκδίδεται ύστερα από πρόταση του Υπουργικού Συμβουλίου..." Σε καμία χώρα της Ευρώπης δεν υφίσταται ανάλογη διάταξη υποταγής της Δικαιοσύνης στην εκάστοτε κυβέρνηση. Η ηγεσία των Δικαστηρίων και της Εισαγγελίας οφείλει να είναι ανεξάρτητη και να επιλέγεται με κλήρωση μεταξύ των μελών τους.

9. Άρ. 107: Σύμφωνα με την διάταξη του άρ. 107 παρ.1 εδ.β΄Σ αναγνωρίζεται στους εφοπλιστές προνομιακό φορολογικό καθεστώς, το οποίο επειδή περιβάλλεται συνταγματικής ισχύος , δεν μπορεί να τροποποιηθεί με θέσπιση αντίθετου νόμου: Αυξημένη τυπική ισχύ "έχουν και οι διατάξεις των κεφαλαίων Α΄έως και Δ΄του τμήματος του νόμου 27/75 περί φορολογίας πλοίων, επιβολής εισφοράς προς ανάπτυξη της εμπορικής ναυτιλίας, εγκαταστάσεως ναυτιλιακών επιχειρήσεων και ρυθμίσεως συναφών θεμάτων." Είναι αδιανόητο κάποιες οικονομικές τάξεις να διασφαλίζουν προνομιακή μεταχείριση μέσω του Συντάγματος.

10. Το άρ. 110 αποτελεί την πιο απαράδεκτη διάταξη του ισχύοντος Συντάγματος, αφενός διότι επιχειρεί να εμποδίσει κάθε δημοκρατική εξέλιξη απαγορεύοντας την αλλαγή του πολιτεύματος της προεδρευομένης κοινοβουλευτικής δημοκρατίας στους αιώνες των αιώνων και, αφετέρου, διότι αποκλείει τους πολίτες από την αναθεώρηση του Συντάγματός τους και αναθέτει την εξουσία στους αντιπροσώπους μέσα από μία διάτρητη διαδικασία δύο Βουλών, εκ των οποίων η πρώτη καλείται να αποφασίσει ποια άρθρα θα αναθεωρηθούν και η δεύτερη που θα προκύψει μετά από βουλευτικές εκλογές προβαίνει σε αναθεώρηση χωρίς καμία δέσμευση, ακόμη και με πλειοψηφία 151 βουλευτών, χωρίς να υποχρεούται να λάβει υπόψη την βούληση της κοινωνίας. Το άρ. 110 Σ όχι μόνο δεν παρέχει καμία εγγύηση ότι η αλλαγή του Συντάγματος θα γίνεται προς το συμφέρον των πολλών, αλλά τελικά την καταλείπει έρμαιο μία μικρής κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας - μειοψηφίας στην κοινωνία. Απαιτείται πλήρης αναμόρφωση της διαδικασίας ώστε, αφενός να μην εμποδίζεται η αλλαγή της μορφής του πολιτεύματος λ.χ σε προεδρική δημοκρατία και, αφετέρου, η αλλαγή του Συντάγματος να αποφασίζεται μόνο με δημοψήφισμα, το οποίο, είτε θα προκηρύσσεται από την βουλή, είτε απευθείας από τους πολίτες, με κατάθεση συγκεκριμένης πρότασης και συλλογή 200.000 υπογραφών.