Παρασκευή, 9 Ιουλίου 2010

ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ Η ΑΝΑΓΚΗ ΓΙΑ ΔΙΕΥΡΥΝΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΩΝ

      Ως γνωστόν, η θεωρία του συνταγματικού δικαίου διακρίνει τριών ειδών δημόσια δικαιώματα: (α) τα ατομικά, (β) τα κοινωνικά και (γ) τα πολιτικά.
       Ατομικά δικαιώματα ή ελευθερίες είναι εκείνα των οποίων την άσκηση οφείλει κατ' αρχήν να μην εμποδίζει το κράτος. Τέτοια είναι το δικαίωμα της ζωής (άρ.5 παρ.2 Σ), της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας (άρ.5 παρ.1 Σ), της προσωπικής ελευθερίας- ασφάλειας (άρ.6Σ), του ασύλου της κατοικίας (άρ.9 Σ), τα δικαιώματα του συνέρχεσθαι και του συνεταιρίζεσθαι (άρ.11-12 Σ), η ελευθερία θρησκευτικής συνείδησης (άρ.13Σ), η ελευθερία του Τύπου, της έρευνας και της διδασκαλίας (άρ.14-16 Σ ) , το δικαίωμα της ιδιοκτησίας (άρ.17 Σ), το απόρρητο της επικοινωνίας (άρ.19 Σ) και το δικαίωμα στην παροχή δικαστικής προστασίας (άρ.20 Σ). Τα ατομικά δικαιώματα εγγυώνται ένα πλέγμα ατομικής ελευθερίας έναντι της κρατικής εξουσίας, το οποίο δεν ήταν αυτονόητο, αλλά κατακτήθηκε με αιματηρούς αγώνες, κυρίως από την εποχή του διαφωτισμού.
    Εξάλλου, εάν τα ατομικά δικαιώματα έχουν αρνητικό περιεχόμενο, με την έννοια της μη παρέμβασης του κράτους στην άσκησή τους, τα  κοινωνικά δικαιώματα -απεναντίας - έχουν  περιεχόμενο θετικό, δηλαδή μία θετική παροχή του κράτους προς το άτομο. Τέτοιου είδους δικαιώματα είναι το δικαίωμα προστασίας της οικογένειας, του γάμου, της μητρότητας και της παιδικής ηλικίας (άρ.21 Σ), το δικαίωμα στην εργασία (άρ.22 παρ.1) Σ) και το δικαίωμα προστασίας της υγείας, της νεότητας, της αναπηρίας και των απόρων (άρ.21 παρ.3 Σ), τα οποία υποτίθεται ότι τα κράτος οφείλει να προστατεύει κατά το μέτρο του δυνατού με συγκεκριμένες πρωτοβουλίες και ενέργειες. Τα κοινωνικά δικαιώματα , όπως εξάλλου και τα ατομικά, δεν ήταν αυτονόητα, αλλά θεσμοθετήθηκαν ύστερα από αιματηρούς αγώνες και υπό της επίδραση των ιδεών του σοσιαλισμού.
     Τρίτη κατηγορία δικαιωμάτων είναι ασφαλώς τα πολιτικά δικαιώματα, ήτοι τα δικαιώματα του ανθρώπου να ενεργεί ως πολίτης και όχι μόνο ατομικά. Το Σύνταγμα της Ελλάδος αναγνωρίζει μόνο τρία πολιτικά δικαιώματα στους έλληνες πολίτες : Το δικαίωμα του εκλέγειν (άρ.51 Σ), το δικαίωμα του εκλέγεσθαι  ( άρ.55Σ) και το δικαίωμα του δικάζειν ως ένορκος σε μικτά ορκωτά δικαστήρια για  υποθέσεις κακουργημάτων και πολιτικών εγκλημάτων (άρ.97 Σ). Τα δικαιώματα αυτά είναι πενιχρά και δεν συγκρίνονται βεβαίως, όχι μόνο με εκείνα της αρχαίας αθηναϊκής Δημοκρατίας, όπου όλοι οι πολίτες συμμετείχαν καθημερινά στην άσκηση της εξουσίας, αλλά ούτε και με τα πολιτικά δικαιώματα των πολιτών άλλων χωρών , όπου, για παράδειγμα, υφίσταται εκ του Συντάγματος δυνατότητα λαϊκής πρωτοβουλίας για διενέργεια δημοψηφίσματος. 
      Εάν τα ατομικά δικαιώματα εξασφαλίζουν ένα πεδίο ατομικής ελευθερίας του προσώπου και τα κοινωνικά δικαιώματα ένα πλαίσιο ελάχιστων κοινωνικών παροχών, τα πολιτικά δικαιώματα είναι τα σημαντικότερα, διότι είναι τα μόνα τα οποία οδηγούν τον πολίτη από το περιθώριο στην εξουσία λήψης των πολιτικών αποφάσεων. Μόνο με μιά τέτοια εξουσία ο πολιτης έχει την δυνατότητα να επηρεάσει πραγματικά το μέλλον του.
      Στην Ελλάδα οι φιλελεύθεροι κόπτωνται για τις ατομικές ελευθερίες (οικονομική ελευθερία,  σεξουαλική ελευθερία κλπ). Υποστηρίζουν ότι αρκεί η πληρέστερη κατά το δυνατόν  κατοχύρωσή τους για να επιτευχθεί ευημερία των πολιτών. Αλλά και οι σοσιαλιστές αγωνίζονται  μόνο για τα κοινωνικά δικαιώματα της εργασίας των συντάξεων και των επιδομάτων και οδηγούν τον κόσμο στους δρόμους να διαδηλώνει για ένα πινάκιο φακής εξαθλιωμένος έναντι της κρατικής εξουσίας. 
     Τόσο οι φιλελεύθεροι όσο και οι σοσιαλιστές σφάλλουν. Μοναδική λύση για την ευημερία του πολίτη είναι να περάσει από το περιθώριο στο επίκεντρο της πολιτικής ζωής. Να συμμετέχει ο ίδιος στην λήψη των αποφάσεων και όχι να σωπαίνει έναντι ασήμαντων παροχών και περιορισμένης  αξίας ατομικών ελευθεριών. Εάν ο πολίτης βρεθεί να αποφασίζει ο ίδιος για το μέλλον του είναι βέβαιο ότι θα έχει ούτως ή άλλως πλήρη ατομικά και κοινωνικά δικαιώματα . Είναι καιρός , οι διεκδικήσεις των Ελλήνων να περάσουν σε ένα άλλο επίπεδο. Να ξεφύγουμε από τα ατομικά δικαιώματα και τις κοινωνικές  παροχές. Είναι καιρός να διεκδικήσουμε  την ισότιμη συμμετοχή μας στην λήψη των πολιτικών αποφάσεων. Ο αγώνας πρέπει να δοθεί για να αποκτήσουν οι πολίτες πολιτικά δικαιώματα!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου