Πέμπτη, 3 Ιουλίου 2014

Η ΔΗΜΟΣΙΑ ΠΕΡΙΟΥΣΙΑ ΔΕΝ ΑΝΗΚΕΙ ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΣΥΝΔΙΚΑΛΙΣΤΕΣ ΟΥΤΕ ΣΤΟΥΣ ΚΑΡΧΑΡΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΟΡΑΚΙΑ

  Στην Ελλάδα της μεταπολίτευσης επικράτησε δια της βίας η διεστραμμένη αντίληψη ότι το δημόσιο και η δημόσια περιουσία ταυτίζονται με εκείνους που εργάζονται σε αυτά, δηλαδή τους υπαλλήλους τους, οι δε υπάλληλοι ταυτίζονται με τους συνδικαλιστές που υποτίθεται ότι τους εκπροσωπούν. Η ταύτιση του δημοσίου με τους υπαλλήλους του και κυρίως με τους επικεφαλής αυτών συνδικαλιστές παραμόρφωσε πλήρως την θέση των δημοσίων υπαλλήλων και την σχέση τους με το δημόσιο συμφέρον και τους πολίτες, διότι ακολούθως , αφού θεωρήθηκε ότι το δημόσιο είναι οι υπάλληλοι που εργάζονται σε αυτό, το δημόσιο συμφέρον ταυτίστηκε με το συμφέρον των υπαλλήλων του, οι δε πολίτες προσέρχονται στις δημόσιες υπηρεσίες ως δούλοι προς εξουσιαστές και όχι ως εντολείς προς εντολοδόχους. Ακόμη περισσότερο, οι επικεφαλής συνδικαλιστές δεν εργάζονται καν. Εισπράττουν παχυλούς μισθούς για να ελέγχουν για λογαριασμό του κόμματος τους υπολοίπους δημοσίους υπαλλήλους, χτίζουν πολιτικές καριέρες και λεηλατούν όποτε μπορούν το δημόσιο χρήμα. Εάν κάποιος τους θίξει, δεν διστάζουν ασφαλώς να εκβιάσουν χρησιμοποιώντας την δημόσια περιουσία για δικό τους όφελος, καταλαμβάνοντας δημόσια κτίρια, ή κλείνοντας του διακόπτες της ΔΕΗ.      
  Βεβαίως , δεν είναι μόνο οι συνδικαλιστές εκείνοι που θεωρούν ότι η δημόσια περιουσία είναι τσιφλίκι τους. Το ίδιο θεωρεί στο σύνολό του ολόκληρο το πολιτικό σύστημα της μεταπολίτευσης, τόσο με την έννοια της πολιτικής τάξης και των κομμάτων εξουσίας , όσο και με την έννοια των ιδιωτών, οι οποίοι, συνεργαζόμενοι με το άθλιο πολιτικό σύστημα, πλουτίζουν απομυζώντας το δημόσιο χρήμα προς ίδιος όφελος. Ειδικά στην εποχή των μνημονίων, αντί όλοι αυτοί να περιοριστούν εν ονόματι της διάσωσης της χώρας και της ανάγκης χρηστής διαχείρισης, αποθρασύνθηκαν ακόμη περισσότερο, καθώς θεώρησαν ότι τους δίδεται μία θαυμάσια ευκαιρία, υπό το πρόσχημα της ανάγκης ιδιωτικοποιήσεων, να βάλουν χέρι στην δημόσια περιουσία και να την αποκτήσουν έναντι πινακίου φακής, πλουτίζοντας έτσι για μία ακόμη φορά σε βάρος της κοινωνίας.
   Το ζήτημα των ιδιωτικοποιήσεων έφερε σε σύγκρουση τους συνδικαλιστές και λοιπούς δημοσίους υπαλλήλους με εκείνους που επιδιώκουν την πώληση δημόσιας περιουσίας σε ιδιώτες διότι οι μεν συνδικαλιστές και υπάλληλοι ενδιαφέρονται να μην χάσουν τα προνόμια και τις δουλειές τους, οι ιδιώτες σε συνεργασία με την άρχουσα πολιτική τάξη να πλουτίσουν υφαρπάζοντας τα φιλέτα του δημοσίου. 
   Συνδικαλιστές και άρχουσα πολιτική τάξη μαζί με τους δήθεν επενδυτές - προστατευόμενούς τους ερίζουν για την δημόσια περιουσία σαν να πρόκειται για τσιφλίκι τους. Αλλά η δημόσια περιουσία δεν ανήκει ούτε στους συνδικαλιστές, ούτε στο ελεεινό πολιτικό σύστημα , ούτε στους κρατικοδίαιτους ιδιώτες που θέλουν να την λεηλατήσουν. Η δημόσια περιουσία ανήκει στο ελληνικό κράτος και στους πολίτες του. Μόνο οι πολίτες πρέπει να είναι αρμόδιοι, κατόπιν πλήρους ενημέρωσης και δημόσιας διαβούλευσης, να αποφασίζουν με δημοψήφισμα το οποίο πρέπει να έχουν το δικαίωμα να προκαλούν οι ίδιοι με συλλογή συγκεκριμένου αριθμού υπογραφών,  εάν πρέπει ή όχι και με ποιους όρους να πωληθεί μέρος της δημόσιας περιουσίας.           
  Η δημόσια περιουσία πρέπει ασφαλώς να αξιοποιηθεί και πιθανότατα μέρος αυτής να είναι αναγκαίο να πωληθεί εφόσον η πώληση προσφέρει στο δημόσιο μεγαλύτερα οφέλη από την διατήρησή της. Αλλά η δημόσια περιουσία δεν είναι τσιφλίκι κανενός. Η κυβέρνηση, αντί να συγκρούεται με τους συνδικαλιστές και να επιχειρεί εν κρυπτώ να ιδιωτικοποιήσει την δημόσια περιουσία μέσα από τα θερινά τμήματα της βουλής πιθανότατα για να εξυπηρετήσει συγκεκριμένα οικονομικά συμφέροντα, οφείλει αφού ενημερώσει με κάθε λεπτομέρεια τον ελληνικό λαό  για την ανάγκη , τους συγκεκριμένους όρους και τα κέρδη της κάθε ιδιωτικοποίησης , να ζητήσει  από τους πολίτες να αποφασίσουν οι ίδιοι εάν η ματαβίβαση δημόσιας περιουσίας αυτή είναι ή όχι προς το συμφέρον της ελληνικής κοινωνίας.
      



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου