Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

ΟΙ ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ ΚΑΙ ΟΙ ΕΠΙΔΟΞΟΙ ΔΙΑΔΟΧΟΙ ΤΟΥΣ

" - Σεις θέλετε να κάμετε δικό σας το διαμέρισμα του Μοναστηριού και το Μοναστήρι επειδή βρίσκονται μερικά χωριά εκεί  που μιλούν την μακεδονική γλώσσα, που τη λέτε σεις βουλγαρική.
   - Μερικά χωριά! Μα όλα τα χωριά εκεί μιλούν βουλγαρικά!
   - Ας είναι και πολλά! θέλουν όμως ή δεν θέλουν να είναι Έλληνες; και αφού το θέλουν δεν ξέρω εάν η γλώσσα που μιλεί κανείς είναι αρκετή απόδειξη  του εθνισμού ενός λαού. Τη γλώσσα αυτή πρώτα - πρώτα  δεν τη μιλούν όλοι, αλλά μόνο μερικοί Μακεδόνες χωριάτες. Έπειτα εκείνοι που τη συνηθίζουν , τη μιλούν μόνο στο σπίτι και όχι στην αγορά, όπου μιλιούνται τα ελληνικά και τέλος η γλώσσα αυτή δεν είναι βουλγαρική αλλά ένα ανακάτωμα από σλαβικά και ελληνικά. ...  Λοιπόν εάν η Μακεδονία ήταν κατοικημένη από κάποιους πληθυσμούς, όποιους και να είναι, είτε ελληνικούς , είτε κινεζικούς, είτε άλλους , οι πληθυσμοί αυτοί, όταν ήλθαν οι Σλάβοι , ή χάθηκαν ολότελα, ή με τον καιρό ανακάτωσαν τη γλώσσα τους με τη σλαβική, γιατί έπρεπε να συνεννοηθούν με τους άγριους αυτούς που δεν μπορούσαν να μάθουν τα ελληνικά. Αλλά ξέρουμε πως δεν εχάθηκαν οι πληθυσμοί αυτοί. Λοιπόν μας απομένει η άλλη υπόθεση. ... Δεν μπορείτε να αρνηθείτε πως έχουμε μεγάλη επιρροή  στους πληθυσμούς που μιλούν μακεδονικά , όπως έχουμε μεγάλη επιρροή και σε κείνους που μιλούν τα κουτσοβλάχικα. Δε μέτρησα τις σταλαγματιές σλαβικό αίμα των Μακεδόνων χωρικών, όπως και στις δικές μου ίσως, αλλά βλέπω ένα πράμα , βλέπω ένα γεγονός ότι έχουμε τρισμέγιστη επιρροή στους πληθυσμούς αυτούς.
  - Όχι, στους χωριάτες που μιλούν τα μακεδονικά δεν έχετε επιρροή.  Νιώθουν πως είναι Βούλγαροι.
   -Αν δεν έχουμε επιρροή στους χωρικούς αυτούς , τότε γιατί πέσατε πάνω τους τόσο βαριά και τόσο άγρια; Γιατί τους σφάζετε αφού είναι δικοί σας και το ξέρουν;"  ( Ίων Δραγούμης, Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα, ειδική έκδοση για την εφημερίδα ΤΟ ΒΗΜΑ, 2015, σελ.111-113).

    Ο Ίων Δραγούμης, διπλωμάτης , πολιτικός, συγγραφέας και διανοούμενος, υπήρξε μία από τις σημαντικότερες προσωπικότητες της Ελλάδος των αρχών του 20ου αιώνα και , από την θέση του υποπρόξενου στο Μοναστήρι, ήταν εκείνος που οργάνωσε και συντόνισε τον Μακεδονικό Αγώνα. Έγραψε δε το βιβλίο "Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα" το 1907 προς τιμήν του γαμπρού του Παύλου Μελά , ο οποίος σκοτώθηκε το 1904 στην Σιάτιστα.
  Ο Μακεδονικός Αγώνας (1904-1908), ήτοι ο ανορθόδοξος πόλεμος των Ελλήνων εναντίον των Βουλγάρων εντός του εδάφους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, υπήρξε η απάντηση της Ελλάδος στην απόπειρα της Βουλγαρίας, μέσω προπαγάνδας, βίας και τρομοκρατίας, να θέσει υπό την επιρροή της τους πληθυσμούς της Μακεδονίας και να επιτύχει  κάποια στιγμή την  προσάρτησή της . 
    Για τον βαθύ γνώστη της ιστορίας,οραματιστή και εξωστρεφή Ίωνα Δραγούμη, οι πληθυσμοί της Μακεδονίας, ακόμη και εκείνοι που ομιλούσαν το ιδίωμα - μείγμα της σλαβικής με την ελληνική, δεν ήταν παρά Έλληνες στο αίμα και στο φρόνημα γηγενείς πληθυσμοί, οι οποίοι "ανακάτωσαν"την γλώσσα τους προκειμένου να μπορούν να συνεννοούνται με τους Σλάβους που ήλθαν στην περιοχή  μετά τον 6ο αιώνα. Όπως ρητά αναφέρει, η "μακεδονική γλώσσα",την οποία ομιλούσαν μερικοί "Μακεδόνες χωριάτες" μόνο  μέσα στο σπίτι τους  και όχι στην αγορά όπου ομιλούντο τα ελληνικά, δεν είναι βουλγαρική (άλλωστε η ίδια η ακραιφνής βουλγαρική χάθηκε και επικράτησε σλαβική γλώσσα), αλλά ένα ανακάτωμα από σλαβικά και ελληνικά. 
    Ο Δραγούμης γνώριζε ότι σε ορισμένες περιπτώσεις η γλώσσα δεν αποτελεί στοιχείο εθνότητας, ούτε ταυτίζεται με την ύπαρξη  κάποιου έθνους, γι' αυτό και δεν δίσταζε να αποκαλέσει μακεδονική την γλώσσα κάποιων χωριατών Μακεδόνων. 'Αλλωστε και οι ίδιοι ουδέποτε είχαν έστω διανοηθεί  να εκδηλώσουν οποιαδήποτε σκέψη ή επιθυμία να αποτελούν ξεχωριστό έθνος, αλλά θεωρούσαν τους εαυτούς τους Έλληνες και ομιλούσαν και την ελληνική γλώσσα, με αποτέλεσμα να διώκονται από τους Βουλγάρους.
   Κατά τους βαλκανικούς πολέμους του 1912-13 η Μακεδονία μοιράσθηκε μεταξύ Ελλάδος, Σερβίας και Βουλγαρίας και μετά τον ά Παγκόσμιο Πόλεμο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία διαλύθηκε. Ο Ίων Δραγούμης δολοφονήθηκε το 1920 από βενιζελικούς, μία ημέρα μετά την δολοφονική απόπειρα κατά του Βενιζέλου στην Λυών, ύστερα από τον θρίαμβο της Συνθήκης των Σεβρών. Ακολούθησε η εκλογική ήττα του Βενιζέλου, η επιστροφή του Κωνσταντίνου, η μικρασιατική καταστροφή, η εγκαθίδρυση της πρώτης αβασίλευτης ελληνικής δημοκρατίας , η παλινόρθωση της μοναρχίας , η δικτατορία του Μεταξά και ο β΄Παγκόσμιος Πόλεμος .
  Με το τέλος του β΄παγκοσμίου πολέμου και την έναρξη του λεγόμενου ψυχρού πολέμου,το κομμουνιστικό κράτος της Γιουγκοσλαβίας, σε συνεργασία με κομμουνιστές της Ελλάδος επιχείρησαν να θέσουν σε εφαρμογή σχέδιο απόσχισης της ελληνικής Μακεδονίας και προσάρτησής της στην Γιουγκοσλαβία χρησιμοποιώντας την προπαγάνδα περί  δήθεν μακεδονικού έθνους. Η Γιουγκοσλαβία ονόμασε ένα από τα ομόσπονδα κρατίδιά της Μακεδονία και εξαπέλυε ελεεινή προπαγάνδα. Αλλά τελικώς , αντί να αποσπάσει έδαφος από την Ελλάδα, διαλύθηκε η ίδια στα εξ ων συνετέθη.
   Το πρώην ομόσπονδο κρατίδιο με το όνομα Μακεδονία επιχείρησε να αποτελέσει κράτος με το ίδιο όνομα, προϊόν συνωμοσίας για προσάρτηση εδάφους της Ελλάδος και, προκειμένου να διατηρήσει την εύθραυστη συνοχή των εθνοτήτων από τα οποία απαρτίζεται, συνέχισε την προπαγάνδα περί δήθεν μακεδονικού έθνους, το οποίο έφθασε στο σημείο να ταυτίσει με γελοίο τρόπο με την αρχαία ελληνική Μακεδονία του Φιλίππου, του Μεγάλου Αλεξάνδρου και των διαδόχων τους. Η Ελλάδα, η οποία ουδόλως είχε αντιδράσει όταν η Γιουγκοσλαβία ίδρυσε το κρατίδιο της Μακεδονίας, αρνήθηκε αρχικώς να  αναγνωρίσει το κράτος με αυτό το όνομα, αλλά σύντομα άρχισε να συμβιβάζεται με την ιδέα μίας σύνθετης ονομασίας που θα περιελάμβανε  και τον όρο Μακεδονία.
   Με την συμφωνία των Πρεσπών μεταξύ Ελλάδος και ΠΓΔΜ συμφωνήθηκε να ονομαστεί το κράτος Βόρεια Μακεδονία και αναγνωρίστηκε ότι το εν λόγω κράτος δεν έχει καμία σχέση με την αρχαία ελληνική Μακεδονία, υποχρεούμενο μάλιστα να αντικαταστήσει και την σημαία με τον ήλιο της Βεργίνας που χρησιμοποιούσε για λόγους προπαγάνδας. Η Ελλάδα αναγνώρισε  ως ιθαγένεια του κράτους την Μακεδονική - Πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας και ως γλώσσα την μακεδονική, η οποία κατονομάζεται ως σλαβική γλώσσα.
     Η Συμφωνία των Πρεσπών προκάλεσε μεγάλες αντιδράσεις και στις δύο χώρες, στην μεν Ελλάδα, διότι η παραχώρηση του ονόματος της Μακεδονίας έστω και ως συνθετικό θυμίζει σε όλους ότι το όνομα αυτό δεν τέθηκε τυχαία αλλά με σχέδιο την απόσχιση του εδάφους της Μακεδονίας, στους δε γείτονες διότι αναγκάσθηκαν να αποποιηθούν προπαγάνδες και ψεύδη επί των οποίων είχαν βασίσει την ύπαρξή τους επί δεκαετίες.  
     Τώρα υπάρχουν ακόμη δύο δρόμοι: 
  Ο πρώτος είναι ο δρόμος της ρήξης και της συνέχισης της εχθρότητος και της αισχρής προπαγάνδας. 
    Ο δεύτερος είναι ο δρόμος της ειλικρινούς συνεργασίας. Τώρα μάλιστα που καθαρίζει ο δρόμος από τις αυταπάτες και την προπαγάνδα, εάν Έλληνες και γείτονες διαβάσουν ξανά τον Ίωνα Δραγούμη, ίσως δώσουν την ευκαιρία σε πολλούς κατοίκους της γειτονικής χώρας να αναζητήσουν τις ρίζες τους απελευθερωμένοι από το γεγονός  ότι ομιλούν την λεγόμενη μακεδονική γλώσσα. Άλλωστε, μήπως ο πρώτος πρωθυπουργός της χώρας , ο Κίρο Γκλιγκόρωφ, δεν ήταν Έλληνας στην καταγωγή του από την Φλώρινα;  

3 σχόλια:

  1. Έχω ακούσει ότι και ο Νικολά Ντιμιτρόφ έχει Ελληνική προέλευση και ότι ο παππούς του λεγόταν Νικόλαος Παπδημητρίου, από κάποιο χωριό της Ελληνικής Μακεδονίας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Έχετε δίκιο! Ο πατέρας του έφυγε από την Ελλάδα με τον εμφύλιο πόλεμο ως πρόσφυγας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Σύμφωνα με την wikipedia tο χωριό Τσάκοι το οποίο βρίσκεται στην Περιφερειακή Ενότητα Πέλλας, είχε μουσουλμανικό πληθυσμό τουρκικής καταγωγής στις αρχές του 20ού αιώνα. Στην απαρίθμηση του 1913 είχε 682 κατοίκους και στην απογραφή του 1920 είχε 526 κατοίκους.
    Με την ανταλλαγή πληθυσμών το 1923, οι μουσουλμάνοι αναγκάστηκαν να μετοικήσουν στην Τουρκία και στο χωριό εγκαταστάθηκαν 42 προσφυγικές οικογένειες και ο οικισμός έγινε αμιγώς προσφυγικός. Στην απογραφή του 1928 είχε 337 κατοίκους.Στην απογραφή του 1940 ο πληθυσμός του είχε αυξηθεί σε 455. Σύμφωνα με τα παραπάνω οι πρόγονοι του Δημητρόφ θα ήταν Έλληνες πρόσφυγες.

    ΑπάντησηΔιαγραφή