ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΝΕΞΑΡΤΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΚΑΙ Η ΣΥΓΚΡΙΣΗ ΤΩΝ ΔΙΑΤΑΞΕΩΝ ΤΟΥ ΙΣΧΥΟΝΤΟΣ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΟΣ ΜΕ ΤΑ ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑ ΑΛΛΩΝ ΚΡΑΤΩΝ
Το ισχύον Σύνταγμα στο άρ. 87 παρ.1 ορίζει ότι « η δικαιοσύνη απονέμεται από δικαστήρια συγκροτούμενα από τακτικούς δικαστές που απολαμβάνουν λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία. » Ως «λειτουργική ανεξαρτησία» των δικαστών νοείται το αναφερόμενο στην παρ.2 άρ.87 , ήτοι ότι κατά την άσκηση των καθηκόντων τους « υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και τους νόμους και σε καμία περίπτωση δεν υποχρεούνται να συμμορφώνονται με διατάξεις που έχουν τεθεί κατά κατάλυση του Συντάγματος .», ενώ ως «προσωπική ανεξαρτησία» νοείται η ισοβιότητα των δικαστών (άρ.88 του Συντάγματος). Αλλά είναι προφανές ότι για να κατοχυρωθεί συνταγματικά η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης απαιτούνται πολύ περισσότερα εχέγγυα από την πρόβλεψη περί ισοβιότητος των δικαστών και την διακήρυξη ότι κατά την άσκηση των καθηκόντων τους υπόκεινται μόνο στο σύνταγμα και τους νόμους. Συγκεκριμένα ,απαιτείται (1) η πλήρης διάκριση της δικαστικής από τις άλλες δύο εξουσίες (νομοθετική και εκτελ...