Τετάρτη, 5 Οκτωβρίου 2016

ΤΟ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΟΥ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑΤΟΣ ΔΕΝ ΕΦΕΡΕ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ ΣΤΗΝ ΚΟΛΟΜΒΙΑ

   Η Κολομβία είναι ένα κράτος περίπου 45.000.000 κατοίκων, το οποίο βρίσκεται στο βορειοδυτικό άκρο της Νότιας Αμερικής. Συνορεύει βορειοδυτικά με τον Παναμά, ανατολικά με την Βενεζουέλα και την Βραζιλία και νότια με το Περού και τον Ισημερινό. Οι ακτές της βρέχονται βόρεια από την Καραϊβική και δυτικά από τον Ειρηνικό ωκεανό, ενώ κύριο γεωγραφικό χαρακτηριστικό της είναι οι υψηλές οροσειρές (κορδιλιέρες), οι οποίες ανήκουν στο βόρειο τμήμα των Άνδεων και οι μεμονωμένοι ορεινοί σχηματισμοί, εκ των οποίων η Σιέρα Νεβάδα δε Σάντα Μάρτα έχει την υψηλότερη κορυφή της χώρας με υψόμετρο 5.775 μ. Ο πληθυσμός της Κολομβίας αποτελείται κυρίως από μιγάδες Ισπανών και Ινδιάνων.Υπάρχουν επίσης μιγάδες από λευκούς και μαύρους , αλλά και λευκοί, μαύροι και Ινδιάνοι.
   Οι Ισπανοί έφθασαν στην Κολομβία περί το 1500 , κατέκτησαν την χώρα και επέβαλαν την γλώσσα και  τον πολιτισμό τους πάνω στις ιθαγενείς πολιτιστικές μορφές των Ινδιάνων. Αλλά η  αποικιακή περίοδος τελείωσε χάρη στην απελευθερωτική δράση του Σιμόν Μπολιβάρ και μέσα από νικηφόρο πόλεμο κατέληξε το 1819 στην ίδρυση της ανεξάρτητης δημοκρατίας Γρανάδας - Κολομβίας. 
   Η περίοδος της ανεξαρτησίας της Κολομβίας δεν υπήρξε αναίμακτη αλλά, απεναντίας, διήλθε μέσα από σειρά εμφυλίων πολέμων. Τον 19ο αι. εμφύλιοι πόλεμοι διεξήχθησαν το 1854, το 1876, το 1885, το 1895 και από το έτος 1899 φθάνοντας και στον 20 αι.(1903, "πόλεμος των χιλίων ημερών").Αλλά ο σκληρότερος εμφύλιος πόλεμος ξεκίνησε τον 20ο αι. και συνεχίζεται ακόμη και σήμερα. 
  Το 1948, η δολοφονία του φιλομαρξιστή δικηγόρου πολιτικού Γκαϊτάν οδήγησε στην περίοδο της"βιολέντσια"("βία") με φοβερές ωμότητες και χιλιάδες θύματα. Παρά τις συνταγματικές αλλαγές που εγκρίθηκαν με δημοψήφισμα το 1957,  η δυστυχία και η ανισότητα συνέχισε να εκτρέφει την βία, η οποία ουδέποτε έπαυσε να υπάρχει.
     Το 1966  με την συνδρομή του Κάστρο ιδρύθηκαν οι φιλοκομμουνιστικές επαναστατικές ένοπλες δυνάμεις της Κολομβίας (Fuerzas Armadas Revolutionarias de Kolombia-  FARC), οι οποίες αριθμούν χιλιάδες μαχητές, κυρίως χωρικούς και αγρότες.  Οι FARC αντιμετώπισαν τις κρατικές δυνάμεις και δεν δίστασαν να χρηματοδοτήσουν τον αγώνα τους με χρήματα από απαγωγές και εμπόριο ναρκωτικών. 
  Το 1982 ο τότε Πρόεδρος Μπετανκούρ με την ψήφιση νόμου περί αμνηστίας τους έπεισε να υπογράψουν συμφωνία κατάπαυσης του πυρός. Αλλά γρήγορα η βία συνεχίστηκε αμείωτη και σκληρότερη παρά ποτέ.
   Το 1991 η διακυβέρνηση του Γκαβιρία συγκάλεσε συντακτική συνέλευση, θέσπισε νέο, πιο δημοκρατικό Σύνταγμα και διαπραγματεύτηκε με τις FARC, άλλες παρακρατικές ομάδες και τους αρχηγούς των καρτέλ χωρίς να καταλήξει σε συμφωνία.
  Το 1998 ο Πρόεδρος Αντρές Παστράνα επιχείρησε νέα διαπραγμάτευση παραχωρώντας στους αντάρτες ουσιαστικό έλεγχο σε μεγάλη έκταση της νότιας πολιτείας της Κακετά.
     Το 2008, χιλιάδες πολιτών διαδήλωσαν κατά των FARC.
   Από τo 2012 οι FARC άρχισαν να εμφανίζουν σημάδια κάμψης . Οι μαχητές τους φαίνεται ότι έχουν μειωθεί αισθητά. Ακολούθως προσήλθαν σε νέα διαπραγμάτευση όπου το 2016 δέχθηκαν τις ειρηνευτικές προτάσεις του Προέδρου Χουάν Μανουέλ Σάντος.    Αλλά ο Πρόεδρος, προκειμένου να έχει η συμφωνία κοινωνικό έρεισμα την έθεσε σε δημοψήφισμα.
    Στο πρόσφατο δημοψήφισμα της 2ας Οκτωβρίου 2016 το 50,22% των πολιτών είπε ΟΧΙ στην συμφωνία θεωρώντας την επιεική για τους αντάρτες, ενώ την ενέκρινε το 49,77%.
      Ο Σάντος δήλωσε ότι θα συνεχίσει την διαπραγμάτευση.
      Μέχρι σήμερα από τον πόλεμο αυτό έχουν χάσει την ζωή τους 260.000 άνθρωποι, αγνοούνται 45.000 , ενώ 6,9 εκατομμύρια έχουν εκτοπιστεί από τις εστίες τους.

   (ΠΗΓΕΣ: ΠΑΠΥΡΟΣ ΛΑΡΟΥΣ ΜΠΡΙΤΑΝΙΚΑ, ΒΙΚΙΠΕΔΙΑ, ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗ, BBC)

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου